This makes me want to switch jobs.
(via jnack)
46332 items (36481 unread) in 36 feeds
Familie
(1328 unread)
NetlashCollegas
(3895 unread)
NetlashStagiairs
(368 unread)
Fun
(23509 unread)
This makes me want to switch jobs.
(via jnack)
Toon presented his Grunt knowledge to the Node JS user group audience last Wednesday.
This talk sparked me to finally bring my workflow to the next level. I got to know Grunt when doing the Corelio annual report project we made together but parts of Grunt were still a mystery to me.
Most projects I work on involve a lot of designing in the browser and automation is key to productivity here. You don’t really want to start compilers manually, drag images to ImageOptim, or depend on a million bash scripts. Grunt.js helps automating all of these tasks. Basically when I want to work on a project I cd to the relevant folder and run grunt. That’s all.
However, it can be very daunting to get everything you use to work nicely together in an automated fashion. I didn’t use Grunt in most of my projects because I couldn’t figure out how to get Jekyll and Compass to play nicely.
That is, until I stumbled upon Happy Plan. For those looking for a Grunt.js workflow that does this:
Look no further than Happy Plan. It even has scripts for easy publishing to Github pages. Hooray!

A new command for the Firefox Command Line (part of the Developer Tools) named appcache to manipulate/inspect the appcache. As someone commented on the original post:
Somebody has recently pointed out that the appcache is still a douchebag but at least Firefox now has a way to tell us why.
The Application Cache is no longer a Douchebag →
Note: here’s the original Application Cache is a Douchebag article.
If you’re a tech reporter, chances are big you are busy. Adobe MAX was 2 weeks ago, last week there was Google I/O, there’s an Xbox event tonight and Apple’s WWDC is underway.
This post is about my highlights from Google I/O. I didn’t go but over the long weekend I watched the sessions that looked the most interesting to me.
Seemingly every session has been recorded and has been put/is being put online at the Google Developers YouTube channel.
If you only watch one thing, watch the keynote. I feel it’s worth watching entirely to get a feel of where Google is going. For me Google is the most important tech company in the world right now.

They announced Android studio. Some kind of IDE for Android. One interesting feature is a per-device layout preview. Curious how this could help me when designing Android apps.
I tried downloading Android Studio but couldn’t get a simple project up (at least not in 5 minutes).

Indoor maps. Pretty epic. See one in action by searching Google for “Bozar Brussels” and zooming in. The presentation on this is here: indoor maps. And then I watched another session on Design principles for maps.

One of the presentations (I think the keynote) showed the Referral flow for a Play application inside Google Analytics. It also showed the developer console which surely seems to beat the measly iTunes Connect. You can roll out your apps in phases, assign beta testers directly from the developer app, get semi-automatic translations etc. In terms of services, Google is owning Apple.
More:
Just a quick note about the Fronteers meetup next week (see earlier post).
We had 100 people who reserved their spot, and 20 people on the waiting list. We got word from Thomas More that they have room for 150 people. So that means there’s 30 spots left.
A few weeks ago Coolblue started selling the Google Nexus in Belgium. It used to be that you couldn’t order it here – some people went through quite a bit of hassle to get one.
After my previous Android experience (an HTC Desire S) - I was quite relieved to see that Android has grown quite a bit to a more mature and stable platform.
I’m using the Nexus as my primary phone these days and I must say I quite like the experience.
First and foremost, I love the big screen. I used to be in the “WTF is that in your pocket”-crowd but really, when you use your smartphone as a pseudo-tablet for watching videos and reading articles a bigger screen is a better experience.
Notification systemThe notification system is the #1 best thing about Android. I never use the iOS notification center since it’s so bad. But Android has a nice system where you can swipe away a single notification or dismiss all notifications. Much better than the tiny touch target in iOS’s notification center.
Global sharingThe sharing system between apps is also much better. It’s a lot more “system-wide” than iOS i.e. if you use an app like Pocket once you install it, seemingly every other app can share to Pocket.
Sharing data between apps is often more cumbersome in iOS, where you have to go through hacky bookmarklet ways or rely on the developer to have provided sharing between the exact combination of app X and app Y.
Quality of apps/Holo UIIn terms of UI, more and more apps are respecting the Holo UI guidelines. It’s very flat which sometimes makes it unclear what is tappable and what’s not but overall it’s a well documented and well thought out system.
I’ve mostly used “big name” apps so far like Twitter, Facebook, Foursquare and Instagram.
Overall, their quality is great but sometimes it seems like the Android version is playing catch-up with their iOS counterpart (and losing).
Having seen (and been in) many projects where this exact situation was the case this doesn’t come as a surprise.
Some apps (like DoubleTwist’s Alarm Clock and Instagram) look like a bizarro clash between Android 2.3, Android 4 and iOS where I’m not really sure if the designer ever cared about the Android design guidelines.
I know this is the work of some big name designers (hello Tim and Sebastiaan) but I am wondering what their line of thinking is to not follow Holo. Maybe because the rest of the world is seeing Samsung’s TouchWiz and HTC’s sense interface, both of which have an abundance of shadows and gradients.
Advanced features and tinkeringWhen Android fans say that iOS has been stuck for years I get what they are talking about.
I don’t necessarily agree with that statement but there are some features in Android that are just really nice.
For example, Android apps auto update in the background.
Google Play is wonderful. You can send apps to download on your device through a website. Developers can comment on app store reviews.
What’s also nice with Android is that you can “tinker” a bit with it. If you want the weather to show up on your homescreen, you can do so.
My iOS home screen is a ridiculous combination of app folders and is nowhere near what I want on my homescreen, which is mostly quick access to system functions like camera/flashlight/WiFi/bluetooth.
The fact that apps can access more system functions comes with a the obvious downside of instability. I’ve experienced a few app crashes which might be related to some of the widgets I’ve installed (I used Widgetsoid).
ConclusionI’m happy enough to be using the Nexus 4 as my primary phone, which for me says a lot. Google I/O is around the corner. I’m excited what the future holds for Android.
En of ze er klaar voor was, die kleine meid van ons!
Met haar mooie kleedje aan, haar nieuwe jasje en haar boekentasje – eindelijk gevuld door papa met fruit, koekjes en drank! – wilde ze nog net poseren voor de foto, maar dan moesten we echt wel weg.

We hadden nog tien minuten in de overdekte speelplaats, en dus trok ze netjes haar jasje uit, en ging naast me op het bankje zitten. Toch voor de volle twee minuten, want toen wilde ze met haar grote broer op de glijbaan. Toen de bel ging, rende ze terug naar me toe, maar enkel en alleen omdat ik haar jas en tas had. Volledig aangekleed ging ze bij de rest van de kinderen van juf Femke opnieuw op de bank zitten. En toen die zei: “Kom, kindjes, we gaan naar de klas!”, sprong Merel recht, en ging dwars door de andere kinderen heen vlak achter de juf lopen. Ik zag dat een klasgenootje spontaan haar hand nam, en ik volgde achteraan, haar boekentas in de ene hand, en een klein warm handje van een wildvreemd kleutertje in mijn andere hand. Ik straal ‘mama’ uit, zeker?
Aan de klas gekomen zag ik nog net hoe Merel vol enthousiasme meteen naar binnen liep. Om zo’n tien seconden later beschuldigend weer naar buiten te komen stuiven, in mijn richting: “Mama! Boekentasj!” Ze griste ze uit mijn handen, en ging met stralende ogen weer de klas binnen. Ik kwam nog even in het deurgat staan, eiste een kusje, kreeg dat, en kreeg toen een blik die een goed verstaander kan interpreteren als zijnde: “Zeg mama, ik ben het ganse lange weekend bij jou geweest, maar nu ben ik wel al groot, en gans dit schoolding kan ik wel aan hoor! Dit is nu iets voor mij, daar sta jij buiten, en dus mag je naar huis gaan nu. Ga maar een koffie drinken, ik heb het hier onder controle.”
Ik ben de hele voormiddag blijven glimlachen om mijn kleine grote meid.
(Maar ze was toch zo blij toen ze me om 15.20u aan de klas zag, vloog in mijn armen met nog steeds stralende ogen, zei dat het heel leuk was geweest, en voegde eraan toe dat ze moe was. Een half uurtje en een koekje later lag ze in bed. Uitgeteld.)

Rondlopen met washandjes aan uw handen en voeten, ‘t is een hobby als een ander…
Tsja, met intussen drie kinderen die al steeds iets meer kunnen, komen er ook leukere en mooiere cadeau’s bij.
Om te beginnen mocht ik uitslapen, en kreeg ik een feestelijk ontbijt, met versgebakken koffiekoeken, verschillende soorten fruitsap, verse fruitsla, yoghurt, enfin, the works.

Er waren uiteraard ook cadeautjes:
- van Wolf een zelfgeschilderde en verniste ajuinpot, compleet mét ajuinen. En een tekstje, uiteraard.


- van Kobe een hele mooie brief, en een met onuitwisbare stift beschreven bordje met zelfgebakken koekjes.



- van Merel een beschilderde tegel, met complimenten van de crèche, en een beschilderd potje met een plantje in. Geen idee wat het zal worden, het staat op de vensterbank en krijgt water.

In de namiddag gingen we naar Ronse, voor taart. Nelly had uiteraard weer een gans legioen verwacht en daar ook taart voor voorzien, wat resulteerde in het feit dat ik de rest van de week nog taart zal eten, vermoed ik (op de foto staat de grote perentaart nog niet, en de snoeperderijen achteraf). Zo heel erg vind ik dat niet, tenzij dan voor de lijn…

En uiteraard waren er ook onze beide meisjes die samen speelden, en bleef Bo het middelpunt van de belangstelling.





En het is me nu eigenlijk pas opgevallen waar Merel die stralend blauwe ogen vandaan heeft…

Ik had u een tijdje geleden nog een bespreking beloofd van The Old Fashioned, et voilà! Ze is oorspronkelijk geschreven voor en gepubliceerd op Gentblogt. Uiteraard.
Cocktailbars. Bij het woord alleen al denk ik spontaan aan hippe locaties in New York, met knap jong volk, luide muziek, flashy belichting. De film ‘Cocktail’, quoi, met een nog jonge Tom Cruise.
Of, in een ander spectrum, een hotellounge van een chique hotel in Londen of Parijs. The Astoria, waar je enkel maar een cocktail kan drinken als je een smoking draagt, of een galajurk, en benen hebt van twee meter. Glamour, luxe, pure verwennerij. En vooral veel geld, dat ook, ja.
Niks van al het bovenstaande in The Old Fashioned, aan de Koning Albertlaan. Daar is vooral gezelligheid troef. En de jaren twintig (of zelfs nog iets vroeger), met een stevige vleug art nouveau. Ik ging er met twee vriendinnen iets drinken, en je komt in een heuse woonkamer terecht. Donkerhouten tafeltjes, stoelen en zetels met vloeren zittingen, en schattige kanten tafelkleedjes op de tafeltjes.
Een jongedame in charlestonkleedje bracht ons naar een tafeltje, nam de jassen aan, en overhandigde ons de kaart. Meteen vroeg ze ook of ze ons komkommerwater mocht brengen, blijkbaar een hele goeie dorstlesser. Ik heb het niet zo begrepen op komkommers en hield het bij gewoon water, maar ik vond de geste wel dik in orde. De kaart bevat een twintigtal verschillende cocktails, waaronder uiteraard – dat moet wel in een absinthbar – een aantal met het groene goedje. De ingrediënten staan netjes vermeld, net zoals een korte smaakomschrijving, en desgewenst geeft de jongedame nog een deskundige uitleg.
Ik stond in dubio: zou ik gaan voor de Apple Pie Martini? Die omschreven stond als, jawel, vloeibare appeltaart. Of misschien de iets pikantere Coriander Mule? Nah, ik koos voor The Cuberdon, die niet echt veel uitleg hoefde. Mijn gezelschap koos respectievelijk de cocktail van de dag, zijnde de Singapore Sling, en de Bruising Daisy (elf euro).

Een goeie vijf minuten, en een hoop geschud en geroer van de beide heren in witte labojas achter de toog later, kregen we de drankjes. Niet erg groot, maar wel bijzonder, en bijzonder lekker.
De foto doet het eigenlijk geen eer aan, maar is dan ook getrokken met mijn gsm. Tsja.
Omdat we geen van drieën grote drinkers zijn, gingen we daarna voor een alcoholvrije cocktail (6 euro). Die staan niet op de kaart, maar als je even vermeldt wat je graag drinkt en wat niet, en wat je favoriete smaak is, maken ze iets op maat.
Intussen waren er nog een paar gezelschappen binnengekomen, had men ons vriendelijk gevraagd of we het erg vonden om van een tafel van vier naar een tafeltje van drie te verhuizen, en zat het eigenlijk gewoon vol. Niet moeilijk, want het is er niet groot, en het is er aangenaam zitten. De jaren twintigmuziek staat net luid genoeg, de bediening is discreet maar attent, en het is net alsof je effectief in een huiskamer zit. En voor mij hoeft Tom Cruise daar écht niet bij te zijn.
The Old Fashioned
Koning Albertlaan 115
Open op woensdag-zaterdag vanaf 20.00u
www.old-fashioned.be

Omdat het nu volop aspergetijd is, gaf Weight Watchers de eerste week van mei een aantal recepten met asperges mee in zijn weekboekje. Eentje ervan sprak me echt wel aan, en dus zette ik het vandaag op het menu.

Voor één persoon heb je nodig:
- 50 gr ongekookte basmatirijst
- 1 koffielepel sesamzaadjes (optioneel, ik liet ze weg omdat de kinderen ze niet lusten)
- 130 gr kipfilet in reepjes gesneden
- 1 koffielepel olie
- 200 gr groene asperges (en ik had het verkeerd opgeschreven en had witte mee. Niet erg, uiteraard)
- 40 gr shiitake
- 1 kleine ui
- een halve chilipeper (die er ook uit is gegaan wegens te straf voor de kinderen)
- 1 teentje knoflook, geperst
- 60 ml groentebouillon
- 1 eetlepel sojasaus
- 4 cocktailtomaatjes (die blijkbaar verdwenen waren, tsja…)
Kook de rijst, rooster de sesamzaadjes (zonder vet), bak de kipfilet 7 minuten in de olie. Bestrooi met peper en zout, haal uit de pan. Snij de asperges, shiitakes, ui en pepertje in stukjes, bak alles ongeveer 5 minuten met de knoflook in de pan van de kip. Giet er de bouillon en de sojasaus bij, laat nog eens 8 minuten garen.
Halveer de tomaatjes, doe ze samen met de kip in de pan. Bestrooi met sesamzaadjes, dien op met de rijst.
10 punten per persoon, en verdomd lekker.

Een vriendje van Kobe kwam spelen… met Wolf :-p
Nog een foto vergeten, getrokken door Delphines moeder.

Tsja, veel valt daar eigenlijk niet over te zeggen: prachtige tuin van Delphines ouders. Aperitief met veel te veel lekkere hapjes buiten in de zon. Daarna lekkere menu binnen, terwijl de kinderen buiten speelden, een kamp bouwden en toen draken kwamen vragen om aan te vallen. Animatie voor de kinderen. Vuurwerk op Alexanders dessert. Mooie kleine meisjes. Nagenieten buiten in de zon. Alles wat zo’n feest moet hebben.
En tussendoor speelde ik fotograaf, onder andere met groepsportretten. Zoals eerder al gezegd: ik ben geen fotograaf, ik heb alleen een goed toestel.

















Communiefeest van Alexander, het zoontje van mijn oudste broer.
Twee jaar en een maand. Zo lang is Merel in de Spruitjesdoos geweest, net zoals Kobe, overigens. 8 april 2011, toen is ze gestart. Ze is er al die tijd dolgraag geweest, met al haar nukken en haar kuren, en ze heeft er massa’s geleerd. En vandaag was dus haar laatste dag. Cindy en Lyanne hadden een feestje voorzien: Merel was de prinses, droeg het prinsessenkleed, was geschminkt, had een kroon op, en was door het dolle heen. Er werden liedjes gezongen, pannenkoeken gegeten, en knuffels gegeven.

Ik nam haar pantoffeltjes mee, haar reservekleren en haar slaapbeestje, en Merel zei wel tien keer salu tegen Amelie en Mona, toen ik haar ging halen.

Ik weet wel zeker dat ze het niet goed beseft. Nooit meer naar haar veilige haven daar in de Spruitjesdoos, waar ze elk hoekje kent, waar ze Cindy door en door kent, en vooral ook vice versa. Maar ze is wel klaar voor de grote school, zoveel is zeker.

End of an era, zeker?
Ghostlab synchronizes scrolls, clicks, reloads and form input across all connected clients. This means what you’re testing is not the simple page load, but the full user experience.
The concept behind it is dead simple actually: start a webserver serving the project and inject some .js which keeps all connected browsers in sync using websockets.

Zoals alle leraren heb ook ik ongeveer een uur toezicht per week.
Op dinsdagmiddag sta ik van kwart over een tot kwart voor twee aan de poort achteraan: pasjescontrole, toezicht op de fietsenstalling, en toezicht op de binnentuin van de school, waar vijf en zes mag zitten tijdens de pauzes.
In de winter sta ik echt aan het hek: dan wordt de binnentuin toch niet gebruikt, en zijn er ook weinig die over de middag met de fiets weg gaan. Als het zomert, stel ik me op een strategische plaats, waar ik alle drie de plaatsen in de gaten kan houden.
Omdat een kwartiertje om te eten écht wel weinig is, zeker als je dan nog een leerling hebt met een vraag, moet ik dan soms gewoon buiten eten. Meestal heb ik eten mee van thuis, en vaak is dat dan een schotel die ik enkel met een vork moet eten, zodat ik het al staande kan eten. Vandaag had ik echter gekozen voor de heerlijke koude schotel van de week, met veel rauwe groenten, twee geitenkaasjes met spek en honing, en een broodje. Wat je dus niet al staande kan eten. En dus is een mens al eens creatief.

Gelukkig kwamen er iets later een paar fijne vijfdejaars toe, die ook nog een slaatje bij hadden, en even een tafel en een paar stoelen van onder het afdak haalden, zodat we gewoon rustig konden eten. Zalig in de zon, genietend van het mooie weer, en ondertussen een oogje houdend op de binnentuin, de fietsen, en alle pasjes van de leerlingen die naar binnen wilden.
Ik moet zeggen: er zijn ergere manieren om te werken.