28324 items (18473 unread) in 36 feeds
Familie
(580 unread)
NetlashCollegas
(2033 unread)
NetlashStagiairs
(298 unread)
Fun
(11692 unread)
Syphon, Intelligentsia from Department of the 4th Dimension on Vimeo.

Daarstraks, in de auto. Kobe (2,5) zit in zijn kinderstoel naast mij.
- Zeg mama, ik moet wel gaan werken he!
- Oh? Moet jij werken? Waar moet jij dan werken?
- Op school he mama. (Hij gaat al een volle vijf dagen naar school, mind you).
- Ah, en wat moet jij dan doen van werk op school?
- (Ernstig gezicht) Koekjes eten.
- Ah. En moet jij nog dingen doen?
- Ja, trainen (spreek uit: treenen).
- Oh? En waarvoor moet jij dan trainen, Kobe?
- Ik moet trainen voor de boterhammetjes! (Ik proest het net niet uit.)
- Ach zo. En moet jij nog iets doen van werk?
- Nee hoor mama, da’s alles. Da’s genoeg. Da’s al veel hoor!
En gij nu :-p
Poes Osiris doet al een paar dagen wat raar: hij plast of kakt naast zijn kattenbak, miauwt af en toe, maar maakt zich verder voornamelijk onzichtbaar. Soit, dat laatste is niet echt ongewoon bij hem, het is nu eenmaal een getraumatiseerd beest, daar heb ik me al bij neergelegd.
Deze morgen was Bart eerst opgestaan met de kinderen, en toen ik wat later opstond, zag ik de kattenbak in de gang staan. Blijkbaar had hij weer zijn gevoeg in de living gedaan, en had Bart hem zonder meer in de gang (en de hele bovenverdieping) gezwierd. Tsja, kan gebeuren.
Rond half elf wilde ik de kattenbak verversen, en ik neem het ding dus op. Loodzwaar. Ik doe hem open, en zie onze kat erin liggen. Hoogst ongewoon, dat doet een kat dus niet. Ik til hem eruit en zet hem op zijn poten. Althans, dat was de bedoeling, want hij zakt als een pudding in elkaar. Er kon zelfs geen miauwtje van af, of een klein beweginkje met zijn staart. Zijn kop kon hij een klein beetje opheffen, en hij keek me intens aan, dat wel.
Ik heb onmiddellijk de dierenarts van wacht gebeld, en een half uur later stond ik in zijn kabinet in Oostakker. Osiris zijn urinebuis zit verstopt, en zijn blaas had de grootte van een goeie sinaasappel. Hij heeft dus ook een blaasontsteking, en wellicht zijn zijn nieren geblokkeerd. Toen de dierenarts zijn temperatuur mat, had hij nog amper 35 graden, in plaats van de gebruikelijke 38.5. Conclusie: het beestje was aan het sterven. Hij zou de avond niet gehaald hebben, dixit de dokter.
Hij heeft onmiddellijk de blaas leeggehaald met een spuit, en er ongeveer 60 cc bloed en urine uit gehaald. Osiris reageerde opgelucht, maar bewoog nog steeds nauwelijks, ondanks het feit dat hij geen verdoving had gekregen (daarvoor is hij te zwak).
Nu is het bang afwachten of de nieren terug zullen opstarten, en het beestje terug op temperatuur komt. Pas dan kan de dierenarts proberen de blokkade van de pisbuis weg te halen, nu is Osiris daartoe niet fit genoeg.
Ik heb het beestje daar achtergelaten. Hij is in goeie handen, dat weet ik wel zeker, maar ik zit er behoorlijk mee in. De dokter zei dat het er echt niet goed uit zag, en gaf Osiris een aarzelende 50% kans.
Ik weet dat het maar een kat is, maarre… duimt u toch even mee?
Phoe!
Ik was er zeker van dat ik twee kilo ging kwijt zijn, dat vertelde de weegschaal me ’s morgens toch. Ik weeg me dan altijd op hetzelfde moment, zonder kleren.
De coach van de WW keek me echter teleurgesteld aan toen ik ginder op de weegschaal ging staan: amper 200 gram! Ik schoot in de lach, en zei dat dat niet echt het geval was. Ik had echter wel compleet andere kleren aan dan de vorige keer: een zware jeans ipv een lichte stoffen broek, stevige laarzen ipv lichte schoenen, enzovoort. En het feit dat ik net mijn regels ging krijgen, doet er ook al geen goed aan. Soit, ik maakte me er totaal niet druk in: ik weet dat het al verschil maakt. Deze morgen op de weegschaal zakte het net niet naar twee in plaats van drie cijfers, en vorige week stond er nog 102.
Ik wéét dat ik goed bezig ben dus. En we doen dapper voort