Deeltje 4 gaat eigenlijk over waarom ik absoluut NIET bekend wilde staan bij vriend en vijand als een PC- of Windowskenner.
Sta mij toe dit te verduidelijken.
Beeld je volgende situatie in: je bent op een familiefeestje, het mag ook een andere sociale aangelegenheid zijn zolang het maar bij iemand thuis plaats heeft. Het punt is dat je bij iemand thuis zit.
Het feestmaal is net achter de rug, er wordt nog uitgebreid nagetafeld, koffie, cake, taart, koekjes, en, waarom niet, een goeie digestief erbij. De sfeer is geheel en al relaxed, je bent voor één keer niet op je hoede, er wordt al eens gediscussieerd over één en ander en ineens — plots dus als het ware — zit je achter een PC een of ander antivirus programma aan’t installeren op een 8 jaar oude PC die Windows 98 draait en zit je jezelf af te vragen hoe je daar bent terecht gekomen.
Well? How did I get here?
Je hebt een cruciale fout gemaakt: je hebt ergens, toen je niet zo op je hoede was tijdens het gesprek, te kennen gegeven dat je wel iets van PC’s en Windows kent. Uiteraard heeft je gastheer of gastvrouw nu net problemen met een virus op zijn of haar PC en of jij niet zo vriendelijk zou willen zijn om héél eventjes te willen kijken…
Sinds ik op dergelijke aangelegenheden zeg dat ik op een Mac werk en helemaal niets van PC’s en Windows ken, zijn de feestjes waarop ik aanwezig ben een stuk aangenamer. Heden ten dage kan ik dus werkelijk ongestoord natafelen & digestiefjes drinken.
Dank u, Apple.