X
40299 items (30448 unread) in 36 feeds
Familie
(926 unread)
NetlashCollegas
(3056 unread)
NetlashStagiairs
(346 unread)
Fun
(19787 unread)
Op 23 februari organiseer ik met Thomas en Jelle een caféavond in de Vooruit te Gent, bedoeld voor (web)designers, illustrators en artiesten allerhande. Er zijn nog enkele plaatsen vrij, dus schrijf je snel in op deze pagina!
Applications like Flipboard and TweetMag for iPad create your personal magazine based on what the people you follow on various social networks share. They get their content from your Facebook friends, Twitter followees and your RSS feeds. Flipboard has been lauded extensively by Apple, receiving the 2010 “App of the Year” award, and recently received $10.5 million in funding.
There are a few problems with this approach to content delivery. One: you’ll never see the content how the publisher meant you to see it. Websites are getting prettier every day, and while the bare bones of an article is still the longform text, any effort from the publisher’s side to make the reading experience more pleasant is immediately lost (See: MSNBC articles) . Instead you get the same reading experience for every website. One could argue that this is a good thing, since the “default” experience of a (news) website is pretty shoddy, and apps like FlipBoard raise that “default” bar. This raises the question: if RSS is enough, why bother to design content at all?
The second, most obvious problem for a publisher is that a FlipBoard user does not see the website’s advertisements. Contradiction: the lack of advertisements is one of the main reasons the Flipboard experience is better than the website. Your news loads fast because only the relevant content is pulled in.
If everyone is viewing content through RSS or apps like FlipBoard, the websites get less eyeballs and subsequently less clickthroughs on advertisements. For publishers, applications like FlipBoard are parasites.
One of the solutions to conquer this “stealing of content” is to instantiate a paywall. This breaks sharing and content longevity: two fundamental parts of the web. A website could delete RSS functionality to solve part of the problem: but now their content is harder to reach. One solution is to put the ads inside the RSS feeds; I’m not sure how FlipBoard handles that.
But you don’t necessarily have to serve your content through a website. Some high-profile tech bloggers — like Jason Calacanis — have their own newsletter instead of an RSS feed. Technically, it’s way easier to charge for a newsletter than for an RSS feed. Daring Fireball used to have a paid RSS feed, but it eventually dissapeared because it was confusing to visitors, and a technical hassle (see: Regarding the DF feed). Daring Fireball makes most of it’s money with weekly sponsorships where a sponsor gets highlighted, and some innocuous ads via The Deck network.
The newsletter and sponsorships approaches only seem to work when you’re already high profile and read. My guess is this approach is great if you have 1000 true fans and low income expectations. It doesn’t scale up to the size of an organization like The New York Times Company.
A new kid on the block then: Readability. This service used to be a bookmarklet to “sanitize” web pages of ads and offer a proper reading view (similar to: the “Reader” feature in Safari; Instapaper’s text view). Now it kinda does the same but as a web application, charging $5 a month (or more, if you want to) to do the same. The gist of the idea is that 70% of the income goes back to content publishers if they registered a Readability account. For example, I sign up for Readability, I give these guys $10 a month, then I read 2 articles through readability. $3 goes to Arc90 (Readability) and $3,5 to both publishers.
How can a service that essentially warps publisher’s content to another form expect to get any respect from publishers? They must be proud of what they created. If you build a good website, there is no need to make it extra readable anymore. I understand Readability’s success as a (free) bookmarklet. But setting themselves up as a middleman for the publishing industry is probably a bridge too far.
Taking a cut of the action is a valid business model (see Kiva; Kickstarter) but it creates a new problem: you’re dependant on a third party now. There is one overseer who decides whether you get paid or not. And that’s just horrible. The best example is of course, Apple’s app store. Why 1984 won’t be like 1984? We’re getting closer and closer when one singular entity can make decisions that affect whole industries. It just screams “YOU CAN’T BUILD YOUR BUSINESS ON THIS”. You can’t invest in the creation of a kickass iPad/iPhone application only to have Apple tell you the next week you can’t give people who PAID for the content they already paid for. You can’t make this up, right? Every transaction has to go through Apple’s store, so Apple can get it’s cut.
(Related: Transmit Update half-available. If you have a security update you want to push it out as fast as possible. Not possible when you let the overseer handle your software distribution.)
So what’s the solution? How can content publishers charge for their content in a meaningful way? The only sensible model I can think of is freemium, where the basics are free and you charge for advanced features. You need free to spread the word; you need to charge to be sustainable. Light users pay less, heavy users pay more. It should be easy to pay for the advanced features or extra content (think SMS, micropayments). Content should be accessible on any device. The browser will continue to rule: native apps will die once the browsers have enough capabilities. Apps will become shortcuts to websites (like on the Chrome Web Store. Digital and physical need to be interwoven. Books, newspapers and magazines won’t die anytime soon, but will eventually be replaced by digital technology. I’m talking way in the future here.
These were a few of my thoughts on publishing. What do you think?
A while ago Google Chrome introduced the Chrome web store. If you go there and “buy” an application (the ones I “bought” so far were free) the view switches to your home screen where the application icon pops up in a list, so you can launch it. Uh, I wonder where I’ve seen that before?
Most applications are just links to existing websites. For example, if you install the Google Maps application, you get a Google Maps icon on your home screeen (the screen you see when you open a new tab) and that’s it. All of this is just a grand scheme to make people feel like they are buying software, in preparation of ChromeOS invading the world.
One website I really like that is also an “app” in the Chrome Web Store is Grooveshark. Grooveshark used to be this Flash based tool to listen to music. They recently revamped their interface to be HTML-based and it’s super cool. Enter “Admiral Freebee” and click “play all” and you’re listening to the admiral instantly. Very useful when you don’t have your personal music collection handy. You can save songs and add them to playlists if you have an account, which is free. There’s some ads in the sidebar but I have banner blindness so I don’t mind. If you really hate that I guess you could install Adblock for your browser or something similar. Super cool by the way; when you’re listening to a song and you create an account the music never stops since every request is asynchronous. Awesome.
Nowadays everybody tweets, instagrams and checks in to FourSquare or Gowalla and there’s not a lot of blogging going on. That’s a bit of a shame because I like reading real, long form content. Most tweets are so mundane I wonder why the “authors” even posted them. Thanks to Twitter’s easy follow/unfollow mechanism you can filter out the stupid tweeters; but not the stupid tweets. Say there’s a person who posts interesting content but also feels the need to check in IN HIS OWN HOUSE on FourSquare everyday. Apart from being ultra-handy for thieves and robbers — who can then just check Twitter to see if Person X’s house is available to be robbed — it’s downright annoying. What’s the value of this “location based tweet”?
If I arrive at a conference I could potentially check in to FourSquare to find out who else I know is there (or I could just take a look around…). Gowalla is doing some interesting things with travel paths (see: this article) where the app remembers that you checked in at SFO and NY airport six hours apart, thus meaning that you are travelling. The website lays out a visual plan of where you were. Kind of like what iPhoto does when you import a lot of GPS-tagged photos: afterwards you can generate a map of your walk around a city. One can only conclude that Gowalla doesn’t know what their value is yet, but they’re in a good position with lots of venture capital, so why not experiment?
Gowalla promotes itself with “check in at place X and reap the rewards”. I, for one, haven’t seen any real life Gowalla or FourSquare based promotion so far. I’ve read a few articles where the major of a certain place would receive a discount on his drinks but that’s all. The idea is good: you come at some place a lot, you receive discounts.
However, this idea already exists in many forms. There’s the customer card where you receive a discount after having spent X amount of cash at the store/shop/café, or after paying 10 times. There’s the social act which is getting to know the patron so he gives you a little extra coffee every time you come. I don’t get how checking in to Gowalla ten times would overrule any of these. However we twist and turn the story there will never be a situation where EVERYONE chooses to use location-based apps because not everyone feels the need to a) buy an iPhone or other smartphone b) share their whereabouts with the world all the time c) Go on their smartphone when they could just be enjoying their coffee in the sun.
I mean, don’t we have to handle computers enough already doing our jobs? You and I might not think so but the majority of people might do. However, anyone can keep a customer card in their pocket and anyone can just get to know the shopkeeper/patron/owner of the business. So how are FourSquare and Gowalla going to overrule these customs? They’re not going to.
To conclude, I don’t know what the value of FourSquare and Gowalla is. All I know is that the “just checked in at XXX” tweets are annoying; that I don’t want the whole internet to know where I am; and that VCs are looking for new darlings but not finding anything. (Quora, anyone?)
(If you want to comment, please do so in English. Thanks!)
Vorig jaar maakte ik een jaaroverzicht, net als in 2008. Dat overzicht is er dit jaar niet van gekomen, wegens mijn start als freelancer. Echter, de voorbije kerstvakantie ben ik eens door mijn Delicious account gefietst om uit te zoeken wat ik het beste vond in 2010.
Ik lees enorm veel: elke dag kuis ik mijn Google Reader uit: een collectie van 330 RSS feeds, door de jaren heen gegroeid. De zaken die de moeite waard zijn sluis ik dan door naar Instapaper, om ze op een rustig moment door te nemen. In het weekend bijvoorbeeld.
Dit is het beste dat ik las of zag in 2010. Drieënzestig links, alsjeblieft!
Presentaties (video)
Een strip lezen = naar onder scrollen. Een betere interactie dan pagina’s als je het mij vraagt. Die slimme joden hebben dat natuurlijk al lang door.
In de wereld van smartphones draait alles om de kwaliteit van de apps in de app stores. Als er een nieuw platform uitkomt kijk je eerst naar de first party apps: leuk, maar wat echt interessant is, is wat derden met je platform gaan doen. Flickr postte vandaag een video over hun applicatie.
Het eerste dat me opvalt: het OS is meteen voor zowel smartphones als tablets (of smartphones met een groot scherm - of touch computers met een klein scherm) gemaakt. Dit is niet meteen het geval bij bvb. Android of de Palm Pre. Ik heb even de Samsung Galaxy Tab getest en dat was meer een oversized Android GSM dan een tablet. (Edit: net gezien, een preview van een tabletversie van Android OS)
Verder lijkt alles wel héél smooth geanimeerd: ik hoop dat het in het echt ook zo is.
Een mooi overzicht van iemand die een weekje een Windows Phone getest heeft. Persoonlijk heb ik meer vertrouwen in Microsoft dan Google om een OS af te leveren. Ik ben benieuwd om het eens in actie te zien. Nu ja, we weten allemaal wat de beste GSM is *scrollt verder op zijn gloednieuwe iPhone*.
The application has been built with extensibility in mind. From the start, one of the requirements was for the customers to be able to define a new channel in the administration backend. Each channel had its own independent content (video’s and articles). Using a different CSS style sheet provided by the customer, each channel would be provided with it’s own skin:
Welcome to WordPress. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!
Deze anekdote over de ontwikkeling van de originele Macintosh bevat een grote wijsheid: real artists ship. Je kan weken met iets bezig zijn, je constant afvragen hoe het nu het beste zal zijn, beginnen twijfelen… of je kan het gewoon doen. De “good enough”-filosofie heb ik vandaag ter harte genomen bij het maken van mijn portfolio pagina. Geen fancy jQuery stuff: enkel screenshots en een manier om me te contacteren.
De CSS3 transitions, de betere layout, de fancy jQuery animaties, de mobiele versie, de vervollediging van de inhoud: dat kan later ook. Nu heb ik tenminste iets. Tijd om in mijn agenda te markeren: verbeter dat portfolio! Het is je visitekaartje als ontwerper.
U hoorde het misschien al. Vanaf januari 2011 ga ik full-time freelance en dit onder de noemer Wolf’s Little Store.
Ik ga me vooral focussen op designopdrachten: grafische vormgeving blijft mijn belangrijkste taak. Enkele zaken die ik wil doen: een letterpress poster maken, een iOS applicatie ontwerpen, webapplicaties met een hoge usability factor maken, op basis van kickass analyses en wireframes. Verder, misschien eerder hobbyistisch: experimenteren met fotografie, HD camerawerk en het leren van een aantal nieuwe vaardigheden, onder andere het monteren van filmpjes.
Veel zal natuurlijk afhangen van welk soort werk er binnenkomt: we moeten uiteraard nog brood op de plank brengen. De volgende weken zijn mijn laatste bij Netlash. Ik verlaat het team met een beetje spijt, maar met een gerust hart. In de voorbije jaren zijn we (mag ik nog we zeggen?) gegroeid van zes naar 20-ik-ben-de-tel-kwijt plus. En alles gaat de goede richting uit: Netlash verhuist naar een groter pand en groeit gestaag. Ik ben trots dat ik dit bedrijf mee heb mogen helpen bouwen.
Met een beetje een bang hart ga ik 2011 tegemoet. Maar ik heb er ook vertrouwen in dat alles wel los gaat lopen. It always does.
Interesse om samen te werken? Bekijk de freelance pagina.
W.
The HTML5 features include CSS3 2D Transforms, which provide a simple, declarative way to translate, rotate, and scale elements in two-dimensional space.
Release notes van de laatste IE9 platform preview. Nu nog transitions, komaan mannnen!
Een interessant artikel over responsive web design en waarom het niet zo’n goed idee is als het lijkt - en mijn mening op het Netlash blog.
Webdesigners, verander alsjeblieft niet de font rendering op een per-site basis. Uit de changelog van de laatste HTML5 boilerplate:
Ik heb een laptop en een extern scherm op het werk, en soms springt het scherm van de laptop niet aan als ik de computer uit standby zet ’s ochtends. Vroeger ging ik naar de “Display preferences” om daar op de knop “Detect displays” te klikken, maar er is een veel betere manier: command en F2 (Brightness up) indrukken.
Keyboard shortcuts ftw.
In het kort, omdat het nieuws vooral op de Fork site zelf zal verschijnen: Fork CMS, gebouwd door Netlash, is nu open source en in public beta. Dit CMS wordt gebruikt door o.a. de Ancienne Belgique, Red Bull Elektropedia en Vorst Nationaal.
We ontwikkelen lekker verder om er een (nog) beter CMS van te maken; maar we kunnen jullie hulp gebruiken om mee te werken. Lees de blog op fork-cms.be, schrijf je in voor de feed, download Fork en laat ons weten wat je denkt.
De moeite om af en toe nog eens te herlezen. Tien dingen die Milton Glaser leerde in zijn leven (link).
Als je de IE9 beta installeert verdwijnt je IE8, blijkbaar:
Having just downloaded a 35MB installer which it’s self then downloaded a further 50 or so MB just to remove IE8 (thanks for informing me that was going to happen) & replace it with a Chrome clone. Then I find I have to download a further application in order to submit feedback for the beta release, which I do, then I’m told that my windows Live ID isn’t configured to allow me to submit feedback. So, in summary, already hate IE9.
Via de 2e comment op een MSDN blogpost →
(Nota: je kan nog altijd de compatibility mode gebruiken om zowel IE8 en IE7 te emuleren)
Wat is node JS? Ik zie overal links opduiken - Node is getting big - maar ik snap nog altijd niet goed what het doet. Welke Javascript wizard kan uitleg verschaffen? Kundigheid welkom op mail@wolfslittlestore.be.
I bag on meetings because like any nerd I expect the universe to be efficient and orderly and there is no more vile a violation of this sense of orderliness than a room full of people randomly bumping into shit and calling it a meeting.
Exactly. Een meeting zonder agenda: verschrikkelijk.
Somewhere in the evolution of a growing company, meetings take over. At the time, it seems like a good idea because the product roadmap is all over the floor, key people are quitting, or there’s lots of yelling in the hallways. Whatever the disaster, a single well-led, efficient meeting with the right people provided a solution to a hard problem. Those who were watching noticed and thought, “Alright, we now have a new tool to solve problems — it’s called a meeting.”
Rands verwoordt weer alles zoals het is. Lees het artikel.
Er zou eigenlijk een soort handboek moeten zijn, met een aantal regels, een aantal zaken die je absoluut niét mag doen als UI designer. Eén van die zaken zou zijn: zet geen informatie in een bewegend onderdeel.
Veel klanten willen een dynamisch element op de homepage. Dit resulteert meestal in een slideshow. Slideshows zijn zo gemakkelijk om fout te ontwerpen. Het begint bijvoorbeeld al als iemand interesse heeft in een item op de slideshow. Stel dat de slideshow elke 3 seconden naar een andere slide gaat. Bezoeker ziet iets dat zijn interesse wekt. Gaat naar de link in de slideshow… terwijl zijn muis naar de slide toegaat verandert de slide naar het volgende. Hatelijk, niet?
Dus: dan zetten we er next/previous knopjes bij.
De bolletjesoplossing (e.g. paginering in meeste iPad/iPhone apps en bvb. te zien op deze website) is goed: je toont (a) hoeveel items er zijn (b) waar je bent (selected state) en (c) de pijltjes in buttons maken duidelijk dat je kan klikken om naar de vorige of volgende slide te gaan. Touch-based apps laten de next/previous weg omdat er vanuit gegaan wordt dat de gebruiker wel zal “swipen”.
Een algemeen aanvaarde oplossing die bruikbaar is, en “dynamisch” (O god!), is de animatie stop te zetten wanneer er gebruikersinteractie is, e.g. de bezoeker heeft op next of previous geklikt. Het nadeel hier is dat het niet echt duidelijk is wat er gebeurt. Hetzelfde geldt voor slideshows die stoppen met sliden wanneer de muiscursor “op” de slideshow staat. Edoch, het voelt vreemd genoeg natuurlijker aan omdat er minder frustraties aan te pas komen: het item dat je wou zien, gaat niet weg. Als je iets nieuw wilt zien, klik je op de knopjes.
Prachtig van het ene onderwerp naar het andere springend, Frank Chimero’s advies voor een student grafische vormgeving.
Scissors are good, music is better, and mixed drinks with friends are best. Start brave and brash: you can always make things more conservative, but it’s hard to make things more radical.
Ik krijg daar dus het schijt van hé. “Popups zijn slecht“. “We kunnen toch geen popups gebruiken?” Natuurlijk kun je wel popups gebruiken. Bijvoorbeeld als er audio moet gespeeld worden: niets handiger dan een apart kadertje waar de muziek in speelt. Zodat je niet eindeloos moet zoeken uit welke tab er nu eigenlijk muziek speelt.
Ja, ongewilde popupreclame is irritant. Maar het is verkeerd om daarom het gebruik van popups volledig van de baan te schuiven. Vraag vooral niet aan een klant of hij iets in een popup wil: je gaat een nee krijgen, maar een nee om de verkeerde reden. Een nee omdat popupreclame irritant is; niet omdat de popup als UI-element niet gepast is in de situatie voorhanden.
Die aversie tegenover popups, ik begrijp het niet.Heel je operating system is gebaseerd op het openen van vensters, of je nu Windows of Mac OS gebruikt.
Het is juist hetzelfde als een Javascript alert vermijden. Er is helemaal niets mis met Javascript alerts. Maar ik zie het elke dag: iemand vind weer zijn eigen trage modal box systeem uit om een simpele ja/nee vraag te tonen op een website. Op zich niets mis mee: maar als je een alert() gebruikt kan ik die wel sluiten met een druk op de escape toets. Of kan ik bevestigen met Enter. En al die extra javascript is weer bloat die alles trager maakt.
Of er zet iemand een audio player in een modal box: dan zijn we helemaal vertrokken. Dan word ik dus “verplicht” om de audio uit te zitten voor ik verder kan surfen op de website? Uhm? Open dan een nieuwe tab zou je zeggen? Nee, de developer in kwestie had die audio in een nieuw venster moeten openen.
Eén van de grote problemen bij designwerk is dat je eigenlijk enkel kan schalen door te groeien. Een goed artikel van teehan+lax (je weet wel, van die iPad en iPhone PSDs) legt uit waarom ze niet meer mee doen aan een uurtarief.
Under this model companies have a billing capacity, which is a formula to determine the revenue your company can make in a year. Cost plus billing assumes labour is the primary unit of value in the system. You can only bill as many hours as you have. This means professional services firms can only ever add people or increase their rate to grow.
Lees hier het artikel.

Dit is een brief die de advocaten van de NMBS stuurden naar iemand die op zijn website linkt naar een andere pagina dan de homepage van de NMBS. Gevonden op Facebook:
Een brief van de advocaten van de nmbs naar iemand die op zijn website uitlegt hoe je een schadevergoeding moet vragen voor trein-vertragingen.
Daarbij legt hij uit waar je de formulieren op de site van de nmbs moet downloaden. De NMBS vindt dit niet leuk en dreigt met juridische actie.
Daarnaast kreeg student Yeri Tiete vorige week een brief binnen van de NMBS waarin zij eisten zijn service, iRail.be te stoppen.
Lorin Parys van Flanders DC verwoordt het mooi in de krant:
De NMBS zal nu ongetwijfeld uitleggen dat ze zelf ook een routeplanner aan het bouwen zijn. En dat is nu net het probleem. Niet alleen is dat rijkelijk laat, het is ook volstrekt onnodig. Als elke organisatie zelf zijn eigen toepassing maakt, kunnen applicatiebouwers niet langer databases van verschillende organisaties in één toepassing combineren. En daar ligt nu net de winst voor de consument. Niemand is geïnteresseerd in het nemen van een trein. Wat ik echt wil, is een film gaan bekijken in de stad. En al wat ik wil weten, is hoe ik snel van bij mij thuis naar de dichtstbijzijnde filmzaal geraak. De applicatie die ik dus zoek, combineert de info van De Lijn, het Vlaams Verkeerscentrum, de MIVB, de NMBS en Kinepolis. En alles wat een ontwikkelaar van een toepassing daarvoor nodig heeft zijn de zogenaamde meta-data. De informatie in zijn onbewerkte vorm.
Liefste overheidsbedrijven, omdat jullie jullie data achter slot en grendel houden, kan ik niet op mijn GSM zien wanneer ik welke trein en bus moet nemen. Ondertussen lukt dit al wel vlot in verschillende delen van de VS en UK. België mag niet achterlopen.
Jullie hebben alle data. Het openstellen van data gaat jullie niet minder winst opleveren, maar juist meer. Als mensen een makkelijke manier hebben om te zien dat ze maar bus 32 moeten nemen en dan 4 minuten in het station moeten wachten op de IC-trein Gent-Oostende, dan zijn ze minder geneigd om koning auto te nemen.
Waarom betalen we in België zoveel belastingen? Voor onze sociale zekerheid, maar ook voor de kwaliteitsvolle voorzieningen. Er zijn weinig landen met zo’n sporennetwerk als België. Jullie zitten op dit moment financieel in nauwe schoentjes, maar van die 3 miljard die jullie per jaar krijgen van de overheid, moet het toch mogelijk zijn om een API te bouwen met alle treinuren? En indien dat niet mogelijk is, stuur dan om te beginnen geen cease & desists te sturen naar mensen die jullie helpen.
Omgekeerde wereld, vind ik dat.
Flickriver is snel door iemand zijn Flickr scrollen. Een fijne user experience als u het mij vraagt. Bijvoorbeeld: mijn Flickr.
Die Seth Godin, ik heb hem lange tijd gemeden omdat hij nogal in herhaling viel, maar deze is er toch wel knal op.
Een nieuwe file comparison tool voor de Mac: Kaleidoscope. Fijne website, maar een beetje teveel geblaat voor een applicatie die bijna niets doet. Als je files vergelijkt met elkaar, is de kans groot dat je er ook veranderingen in wilt brengen. Een stukje tekst makkelijk van A naar B transporteren? Gaat niet.
Ik gebruik persoonlijk Deltawalker, lelijker en trager, maar tjokvol features die je eigenlijk wel nodig hebt.
Met al die advertenties heeft het wat weg van Smashing Magazine, NetTuts en meer van die brolwebsites; maar CSS tricks is effectief een goed geschreven website. Zie bijvoorbeeld het recente artikel Efficiently rendering CSS. Ook de screencasts zijn zeker de moeite waard voor de beginnende CSS’er.
Niets nieuws, maar desalniettemin een goede presentatie over het ontwerpen van iPhone en iPad applicaties. Door Martin van nclud. Via Tijs Vrolix zijn bits.
Niets nieuws, maar desalniettemin een goede presentatie over het ontwerpen van iPhone en iPad applicaties. Door Martin van nclud. Via Tijs Vrolix zijn bits.
Headliner bij Bright: Open source Facebook haalt veel startgeld op. In de reacties, één of andere domkop: “Het lijk me niet moeilijk om zoiets te programmeren, maar promotie is een ander verhaal…. ” [sic]. Deze jongen raad ik dit artikel aan.
De jongens van Diaspora zelf kunnen best eens dit lezen.
Om de mensen die denken dat ontwerp draait om prentjes tekenen en lettertypes uitkiezen eens met hun beide voeten op de grond te zetten: 93 pagina’s usability findings over de iPad, door Nielsen Norman Group. Een gratis download.
Kijk hier eens naar. Hier kan ik dus echt niet bij: een stuk software dat minder kost dan een broodje in de Panos, en dan wordt er bij vermeld dat het een beetje prijzig is.
Je kent de situatie wel: je ontwerp is eindelijk af, maar nu moet je het bestand doorsturen naar de developer. Je begint alles netjes in mapjes te zetten en komt erg veel lege layers tegen. Oplossing: in plaats van alles manueel te verwijderen, draai dit script.
(Om te installeren op Mac: plaats het bestand in /Applications/Adobe Photoshop CS4/Presets/Scripts)
Tim Bray over HTML5. Webapplicaties geschreven in HTML hebben inherente voordelen…
The discovery, in the early Web browsers, that reasonably-typeset text which embedded simple forms and hyperlinks, and came equipped with a “Back” button, hit the biggest 80/20 point ever in the history of User Interfaces, couldn’t have been predicted by anybody; but it’s as true today as ever.
…maar een echte applicatie schrijven is niet evident:
(…) building a really hot HTML5 application that takes advantage of the nice new features is not exactly easy. Even assuming that you’re using one of the dozens of clever toolkits, it’s still not a slam-dunk. In fact, compared to the level of support and tooling you get from XCode on the Apple side or the various pieces of Android IDE-ware, HTML5 development is a major pain in the ass.
One of my favorite phrases in the business world is full-service solutions provider. A quick search on Google finds at least 47,000 companies using that one. That’s full-service generic. There’s more. Cost effective end-to-end solutions brings you about 95,000 results. Provider of value-added services nets you more than 600,000 matches. Exactly which services are sold as not adding value?
Who writes this stuff? Worse, who reads it and approves it? What does it say when tens of thousands of companies are saying the same things about themselves?
Een column van Jason Fried over belabberde corporate teksten.
Ik weet nog heel goed dat ik de kneepjes van het vak geleerd heb door Web design with Web Standards, Transcending CSS en The Zen of CSS Design te lezen. Vandaag zie ik twee boeken passeren die me wel interessant lijken: iPhone App Development: the missing manual en HTML5 for Web Designers.
Omdat het te lang geleden is.
Noise, phone calls, going out for lunch, having to drive 5 minutes to Starbucks for coffee, and interruptions by coworkers — ESPECIALLY interruptions by coworkers — all knock you out of the zone. If you take a 1 minute interruption by a coworker asking you a question, and this knocks out your concentration enough that it takes you half an hour to get productive again, your overall productivity is in serious trouble. If you’re in a noisy bullpen environment like the type that caffinated dotcoms love to create, with marketing guys screaming on the phone next to programmers, your productivity will plunge as knowledge workers get interrupted time after time and never get into the zone.
In navolging van Web-enabled not web, een kerel met gelijkaardige gedachten.
To single one out, try the ABC app on iPad. Much credit to ABC, but I doubt they have the best iPad developers out there. Yet their version one application is awesome, and a much better experience than their website.
Ik heb een hele tijd een Twitter account gehad. Ik vond dat wel leuk indertijd. Ik zag het als een soort dagboek van gedachten. Maar ook: een tool om interessante links met elkaar te delen. En om vragen te stellen. Van die vragen waarvan je weet dat iémand van die 800 mensen het wel gaat weten. Wie is de beste elektricien van Gent? Welk restaurant zoek ik best eens op?
En als je dan eens een groot bericht op je blog geschreven had, dan zette je het op Twitter, en meteen reactie. “Goeie post @wolfr!” - of: “nice http://bit.ly/x2020-900x”. Euhm ja, tof dat je het leuk vindt. Mag ik nu ook nog weten waarom?
Ik denk dat ik na een tijdje zo’n 5000 tweets had. Ik werd wakker en ik las op mijn telefoon de laatste nieuwtjes uit de VS. Om ze daarna bij een koffie op het werk te lezen in longform, met de RSS-lezer. Buiten een sigaretje roken? iPhone open en tweets lezen. Veel volgers. “Vriendjes”. Mijn eerste freelanceklanten: allemaal via Twitter.
En dan heb ik Twitter gedood. “Delete account?” - yes please.
Ik heb een hele tijd een World of Warcraft account gehad. Ik vond dat wel leuk indertijd. Een karakter ontwikkelen en door een online wereld lopen. Telkens nieuwe mensen “leren kennen”. Een gilde opstarten. Met 20 man door de gekste kerkers tuimelen en bazen verslaan. In de steden pronken met je laatste epics. Opkijken naar die kerel met zijn legendary zwaardenset (#).
Maar dan log je eens in op een dood moment om 3 uur ‘s nachts, en die kerel is ook online. En de volgende keer log je in om 7u ‘s ochtends voor het werk om je veilingen te checken. En die kerel is weeral online.
In World of Warcraft kan je een commando uitvoeren, dat commando heet “/played”, en als je dat uitvoert, zegt het spel hoeveel je het al gespeeld hebt. Op een bepaald moment stond er bij één van mijn mannetjes 80 dagen. En dan nog een mannetje met 30 dagen. Je hoeft geen wiskundegenie te zijn om te berekenen dat over een periode van een jaar dit 1/3 van je tijd is. Stel dat een mens 8u slaapt per dag, is dat dus de helft van je wakkere tijd. Elke dag.
Dan heb ik mijn World of Warcraft account gedood. “Delete account?” - yes please.
Waarom één van de grootste webdesignblogs (en organisator van talrijke webdesignconferenties) slecht CSS-advies geeft op hun website.
Waarom het hoofd van de MFA in Interaction Design haar — overigens zeer mooie — website niet werkt in Internet Explorer 8.
Waarom zowel de homepagina’s De Standaard als De Morgen vergeven zijn van afgrijselijke reclame.
Een nieuwe versie van de beste FTP client voor Mac OS. Met alvast deze interessante feature: “With the new Transmit Disk feature, you can now mount any of your favorites in the Finder itself, even if Transmit’s not running.” Bekijk het hier.
Twee jaar geleden schreef ik mijn gedachten neer over webapplicaties:
“I don’t intend to deliver the message that web applications are bad applications. I believe web applications are (were) a needed evolutionary step to building applications that integrate the web tightly in the way they work. We must take the good points of web applications to enhance existing desktop applications: (…)”
Het hoofdpunt van dat bericht was: “Don’t lock me up in my browser!”. Waarom gaan die verdomde webapps zo traag? Waarom heb ik hier geen toegang tot feature X die over heel mijn systeem beschikbaar is?
Vandaag is het niet anders. Ik was zojuist naar een muziekvideo aan het kijken, en ik had weer net hetzelfde gevoel: webapplicaties zijn een kreupele versie van desktop apps. Met VLC kan ik mijn video zetten waar ik wil op mijn scherm, en kan ik de video pauzeren met een shortcut.
Sterker nog: ik kan met de VLC remote applicatie vanuit mijn luie zetel mijn computer bedienen. En dan zijn er die handige features: float on top, een screenshot nemen van een frame, ondertitels, vertraagd of versneld afspelen, volume dat tenminste gekoppeld is aan je systeemvolume. Dingen die je misschien niet elke dag nodig hebt, maar als je ze nodig hebt, zijn ze er wel.
Alle dingen die ik opnoem kan ik niet met die flash embed van the XX. Ik kan die video vandaag slechts op 1 manier: een kreupele manier1.
Eerst was een browser een manier om statische informatie te bekijken: dan werd die informatie telkens dynamischer, om maar te zeggen – in 1994 was het enige dat mogelijk was een tekst zonder beelden online zetten. Nu speel je Ultima Online in je browser.
Google wilt van je browser een OS maken (video). Dat is allemaal een mooi idee, naar de toekomst toe, maar op dit moment voelt Google Docs gebruiken zo (grootte cirkel = snelheidsgevoel):

Ooit al eens een grote Excel file met duizenden kolommen en rijen geïmporteerd? Apple Numbers geeft een kleine krimp. Google Docs doet je browser bijna crashen, Firefox begint 2 Gigabyte RAM te zuipen om alles bij te kunnen houden, en jij zit daar dan maar te wachten.
Ik háát wachten op computers.
Het is dezelfde indruk die ik heb als ik een Java applicatie gebruik:

Ik ben geen programmeur, maar ik heb wel een goed vermoeden wat er allemaal achter de schermen gebeurt als ik een actie in een applicatie uitvoer. De simplistische grafische voorstelling hierboven is niet wat er effectief gebeurt als jij een knopje indrukt: dit is mijn indruk van het snelheidsverlies als je berekeningen door een Javascript engine sleurt.
Deze week speelde ik Ultima Online in mijn browser: dat is wel redelijk impressionant. Aan de andere kant kan je ook, op dit eigenste moment, World of Warcraft spelen, dat ook van het internet gebruikt maakt om veel impressionantere dingen te doen. Eenieder die al eens in een raid met 39 andere mensen Ragnaros heeft neergehaald weet wat ik bedoel. I digress.
En zo’n spel gebruikt die dikke videokaart die in je Mac/PC zit optimaal; continue 60fps en geen graphics die uit de jaren ‘90 zijn weggelopen. Heb ik al gezegd dat ik er niet tegen kan als een programma traag draait? En zeker niet als de reden is omdat er ergens iets in het proces voor een grote handicap zorgt.
Ik heb een fucking krachtige computer. Een dual core processor van 3.06 Ghz; 8 gigabyte ram. Een terrabyte om data in op te slaan. Dit is geen stoeferij: dit is de computer die je hebt als je nu naar de winkel stapt met 1250 euro voor een nieuwe computer. Als je een custom-made PC bouwt gaan je specs waarschijnlijk nog een pak impressionanter zijn. SSD-schijven anyone?
Marco zegt:
If you’re waiting a little longer than usual for a popular website to render its Dashboard or show you an encyclopedia page or tell you which of your old high-school friends have gotten fat, you’re probably waiting for some hard drives in a server somewhere.
Nearly every slowdown of modern computer usage is caused by a very fast computer that’s sitting around doing nothing while it waits for its hard drive to move its heads.
En die krachtige computer wordt dus helemaal niet gebruikt hé. Of wordt wel gebruikt, maar op een niet-optimale manier. Waarom kan ik op een resolutie van 2560×1440 fullscreen een 3D applicatie draaien zonder snelheidsverlies, en kan mijn PC geen 10 000 rijen renderen als het door Firefox moet?
Ik snap niet waarom ik 280 Slides zou gebruiken in plaats van KeyNote.
Ik snap niet waarom ik Mockingbird zou gebruiken in plaats van Balsamiq Mockups (dat trouwens eigenlijk ook niet performant is: hier Java niet de boosdoener, maar Adobe AIR).
De enige reden om die apps te gebruiken in plaats van hun desktop versies zijn de inherente voordelen van het internet. Neme het voorbeeld van een presentatie:
Dat zijn natuurlijk allemaal voordelen waar niets tegen in te brengen valt. Zolang er niets mis gaat2.
Ooit gaan web apps op een acceptabele snelheid draaien. Maar moeten we daarom eerst vijf jaar kreupele performance ondergaan om daar te komen?
Ik ben pro web-enabled applicaties. Die niet in je browser draaien, maar apart, en die gebruik maken van het internet om betere functionaliteit aan te bieden. Die geschreven zijn in een taal die optimaal werkt op het apparaat in kwestie. Een beetje zoals al het native apps vs. webapps verhaal op de iPhone en iPad. Ik denk dat iedereen hier akkoord kan gaan: native wint.
Zijgedachte: misschien ben ik gewoon een beetje verwend. We mogen godverdomme blij zijn met dat internet. Ingenieurs bij Google en Apple zijn wellicht elke dag bezig met dingen sneller te maken.

Een gratis applicatie voor de iPad (iTunes link), gemaakt door Nike, waarmee voetbaltrainers de resultaten en vorderingen van hun team kunnen testen. Gek wat er allemaal gemaakt wordt! Zie ook: iPad voor deejays.
Geen slechte blog om in de RSS-lezer te steken: DailyJS. Met jQuery plugin roundups, uitleg over Javascript de taal, en berichtgeving rond het belangrijkste frameworknieuws.
(Nota: dit bericht werd eigenlijk twee weken geleden geschreven, maar vond terug in mijn drafts; alsnog de moeite om te publiceren)
Dinsdag komt op mijn werk een iPad aan. Een iPad.
Als interface nerd kijk ik er zwaar naar uit om daar eens een paar uur mee te spelen en alle details te bekijken. Wees maar zeker dat er mooie details in gaan zitten.
Als je een iPhone hebt, moet je iPhone eens locken en unlocken. Kijk tijdens het unlocken naar de linkerbovenkant van je scherm. Als je carriernaam linksboven langer is dan het aantal karakters dat beschikbaar is (e.g. Mobile Vikings), schuift de naam van links naar rechts over de beschikbare ruimte zodat je de naam in zijn volledigheid kan lezen.
Of ga eens naar de klok/alarm applicatie, en klik dan op timer. Zet het aantal uren op 0, en dan op 1. En je merkt dat het woord “hours” uitfade, en infade naar “hour”. Want het is 0 hours; en 1 hour.
De el cheapo interface oplossing is telkens “hour(s)” te zetten. Dus 0 hour(s) en 1 hour(s). Maar Apple zorgt ervoor dat het detail klopt. Hun interfaces staan verder dan alle andere dingen die ik al gezien heb.
Mijn vader zei vandaag tegen mij, “Ja, die nieuwe HTCs, die staan toch even ver als de iPhone”. Ik vind dat dus niet hé. Een slimme mens zei: “Als je een Nexus One hebt, dan is dat de beste smartphone die je ooit gehad hebt, en denk je dat je een revolutie in handen hebt. Als je overschakelt van iPhone naar Nexus One heb je het gevoel dat je een middelmatige versie van een iPhone vast hebt.”
Maar goed. Genoeg over dat. Ik wou het hebben over dit:

Als ik eens kijk naar de websites die ik min of meer dagelijks gebruik zie ik dat:
Voor de iPad werd aangekondigd was er de video over de Mag+. Er was de demo van een Sports Illustrated op een tablet device. Dat heeft een heel tijdje een “wauw”-gevoel bij mij opgebracht. Mijn god - dit is de toekomst.
Maar nu heb ik mijn gedachten geordend en nu weet ik het eindelijk. Die demo’s zijn eigenlijk maar afgeleiden van de zingende, dansende websites.
Wat maakt de Mag+ beter dan in Safari naar NYTimes.com surfen? Het grafische aspect? De nieuwe interface die je moet leren?
Dan is er nog het gebrek aan advertenties in de demo. Tech demo’s houden natuurlijk weinig rekening met de echte wereld waarin adverteerders de publishing industry rechthouden. Maar ook de showoff van hun laatste werk (Popular Science magazine voor iPad) bevat niet echt reclame.
Hoe is dat winstgevend? Gaan ze 19 euro per “digitaal magazine” aanrekenen om uit hun productiekosten te raken?
Wat mensen vaak vergeten is dat die zingende, dansende websites ook 3 keer zo veel kosten, en je ze maar een keer kan gebruiken. Flauwe vergelijking: als je doel is om de kamer te verlichten, dan zijn de zingende dansende flash websites vuurwerk, en is een site zoals Rands een spaarlamp.
Nee, de waarde van een krant zit nog altijd in op een goede manier nieuws te brengen; de waarde van een magazine op een goede manier verhalen brengen. Alle grafische spielerei er nog aan toe.
In afwachting van “the definite iPad review after actually having used an iPad“: een beetje lectuur.
Beeld: Scrabble voor rijke mensen
Je gaat nooit apps kunnen maken die de kwaliteit van Apple apps evenaren; het web is niet zo cool want je kan er geen funky dingen op doen; maar eigenlijk zijn die fancy digitale magazines toch maar brol (en zo zijn we weer full circle).
Verder schrijft Alex Payne weeral slimme dingen; kunnen kleintjes ook met iPads werken, moet je eens naar 2:50 skippen in deze video om eens goed te lachen, en kan je hier terecht om eens te kijken wat voor interfaces mensen aan het bouwen zijn voor hun apps.
CSS related, leer deze code alvast uit je hoofd: <link rel=”stylesheet” media=”all and (orientation:portrait)” href=”portrait.css”>. Alsook: de beschikbare lettertypes op zowel iPhone als iPad.
Ah ja, en ik heb vandaag 5 seconden een iPad aangeraakt op kantoor (als je goed kijkt die je een hard werkende jongeman in de achtergrond). Bart schreef neer waarom hij denkt dat de iPad een succes gaat zijn.
De iPad is al een succes (uhm, 300 000 verkocht (ref#) na een paar dagen, dat is dus wel 0.1% van de Amerikaanse bevolking hé [Nota: dank voor de correctie]); of ik het de moeite vind voor mezelf, dat weten we binnenkort.
Over and out.
Joe Clark maakt netjes een punt over de mensen die zagen dat de iPad geen open platform is:
This was the weekend those of us with high standards lost their remaining residue of patience for ideologues who hyperbolize about open systems without actually creating something people want to use.
Khoi Vinh deelt zijn financiële cijfers.
Charts, schmarts. Let’s talk turkey, then: how about the money? Well it’s pretty easy to multiply the cost of Basic Maths by the number of copies sold (and subtracting the discount for the holiday sale) and arrive at a round figure of US$22,000 banked so far.
Ik ben niet bezorgd dat ik straks geen mooie boekenkast meer heb; in tegendeel, ik ben blij dat ik niet meer oneindig veel Billy’s in elkaar moet steken.
Ik ben wel bezorgd dat ik een dik boek koop (bijvoorbeeld het boek waar ik nu in bezig ben: Infinite Jest), er een stukje in lees, en mijn device weer aan de kant leg. De volgende keer dat ik het boek wil lezen — misschien twee jaar later — heb ik een ander device, met andere standaarden, en mag ik weer eens gaan betalen voor iets dat ik nota bene al heb gekocht.
Dit is dezelfde reden waarom ik geen muziek via iTunes koop.
That’s why I always get excited when the opportunity presents itself to work on a project together with another designer. You get to bounce ideas off of each other, you’re no longer alone to defend a valid suggestion you made to the client and if one designer is stuck somewhere, there’s a big chance the other one has the solution within 5 minutes, can point you in the right direction or says something that gives you that lightbulb moment you needed to continue working. (#)
Dit is waarom ik in een team samenwerk; er zijn niet alleen designers om ideeën op af te botsen, maar ook een informatiearchitect, en developers. Als er een probleem waar jij niet uit geraakt, weet die andere mens het wel.
We hebben een regel op kantoor, de “20 minuten” regel: als je een probleem hebt (dat je wellicht zelf kan oplossen), zoek het eerst zelf uit. Pas na 20 minuten mag je iemand anders te storen. Meestal heb je tegen dan het probleem gevonden, maar indien niet spendeer je geen uren aan de oplossing te vinden: je hebt genoeg mensen klaar staan om je te helpen.
Steeds meer sites gebruiken custom fonts met behulp van @font-face, bijvoorbeeld dive into mark; en Bobulate (mooi!).
De typograaf in mij zegt: “Fijn, eindelijk iets anders dan Arial en Verdana en Georgia!”. De usabilitymens zegt: de font rendering van Windows suckt. En dat is een probleem, want:
“By the way, the font you’ve picked is anti-alised in an extremely ugly manner on my Win7 laptop. If I triple the font size it starts looking OK.” (#)
De stelregel blijft voorlopig: als je custom fonts gebruikt, zorg dan dat je die gebruikt voor grote tekst. Hoofdingen, introparagrafen van 18px of groter; maar vooral niet voor broodtekst.
Soms kom je van die websites tegen die je terugbrengen naar die oude verwondering van door blijven klikken en klikken op dezelfde website. Van die sites met échte artikels en geen twee lijntjes brol bijeen gecopy-paste dat ik evengoed op delicious popular terug had kunnen vinden.
De site van de Russische design studio Art Lebedev is er zo één: lees bijvoorbeeld dit artikel over typesetting, of “design is war”; bekijk hun werk (van product design naar iPhone interfaces tot toiletten); of de winkel.
Fantastisch vind ik dat.
The phrase ‘I don’t have time for’ should never be said. We all get the same amount of time every day. If you can’t do something it’s not about the quantity of time. It’s really about how important the task is to you. I’m sure if you were having a heart attack, you’d magically find time to go to the hospital. That time would come from something else you’d planned to do, but now seems less important. This is how time works all the time. What people really mean when they say ‘I don’t have time’ is this thing is not important enough to earn my time. It’s a polite way to tell people they’re not worth your time.
Scott Berkun in the Cult of Busy. Ik ga volmondig akkoord.
I can’t tell you how many Subversion users have told me the following story: “We tried to branch our code, and that worked fine. But when it came time to merge back, it was a complete nightmare and we had to practically reapply every change by hand, and we swore never again and we developed a new way of developing software using if statements instead of branches.”
Joel Spolsky (die gezegd had dat hij niet meer ging bloggen?) in zijn laatste blogpost over version control.
Tim Bray verwoordt heel mooi wat ik haat aan mijn Jesus Phone:
The iPhone vision of the mobile Internet’s future omits controversy, sex, and freedom, but includes strict limits on who can know what and who can say what. It’s a sterile Disney-fied walled garden surrounded by sharp-toothed lawyers. The people who create the apps serve at the landlord’s pleasure and fear his anger.
Mijn visie op mobile web development, uitgelegd op het Netlash blog.
Weg dus met dertien versies van een mobiele website te bouwen: bouw één versie, volgens de webstandaarden, en serveer een tekst-only versie aan de toestellen die minder kunnen.
Kort gezegd: hoe kan ik mezelf veel shit besparen, onzinnig werk vermijden, en een futureproof mobiele website maken. (Antwoord: concentreer u op Webkit)
Kodak 66X Instamatic Camera
Ik was aan het nadenken over persoonlijke evolutie; hoe je een betere ontwerper wordt. Als webdesigner loop je een beetje het risico je grafische inzichten te verliezen. Zeker als je, zoals mij, meer dan de helft van je tijd eigenlijk bezig bent met front end development, en niet met ontwerp.
Eén van de dingen waar ik een betere ontwerper van ben geworden is door mij simpelweg een fototoestel aan te schaffen. Naar een concert van Florence of van Blackbox gaan en die camera meezeulen. Soms als ik stap ben met mijn maten, of op een geek event zoals een Jong Tuig of Barcamp.
En dan thuis komen, en Lightroom openen. En alle foto’s die er een beetje mee door kunnen proberen rechttrekken. Als het echt mooi is, of wat er op staat is gewoon goed, dan zwier ik het op Flickr (trouwens de enige site waar ik een abonnement op heb; er zouden meer sites geld moeten vragen. Maar dat is een andere discussie).
Wees maar zeker dat dat helpt als een klant u een foto doorstuurt die onderbelicht is. En met Lightroom kunnen werken, leidt er toe dat die functies die je nog vreemd waren in Photoshop opeens duidelijk zijn. Aha, dat exposure menu dient daarvoor. En nu weet ik wat witbalans is. En kan ik de kleuren van een foto rechtrekken. Hoezee!
Kijk eens naar deze video:
Ik heb daar echt zwaar bewondering voor. De manier hoe alles gepresenteerd wordt, die overgangen, de kleine muziekjes er op gemonteerd.
Of die video’s van 50 people, 1 question: met een digitale spiegelreflex gefilmd, vermoed ik. Schone depth of field, en wat jazz erop gemonteerd. Prachtig. Ik word er zowaard lyrisch van.
Misschien moet ik maar eens wat spelen met Motion, of Final Cut. Of bij de Adobe Suite blijven met Premiere. En After Effects.
Ik moet dan wel beeldmateriaal hebben. De Flip camera die ik heb is wel een leuk dingetje, maar er gaat nooit iets kwalitatief uitkomen. Eén van die dikke camera’s (e.g. Canon 5D Mark II) kopen is budgettair een brug te ver. Heeft iemand ideeën rond een goedkopere oplossing om beelden te schieten?
Want ik wed dat ik het na een half jaar toch allemaal beu ben.
Maar, als ik dan later eens een javascriptanimatie schrijf, of zit te spelen met het <canvas> (zie: MDC), dan komt daar een betere animatie uit. Want dan heb ik weer iets bijgeleerd over overgangen, en flow, en bewegend beeld.
Alles hangt uiteindelijk aan elkaar.
Dit moet je gewoon gezien hebben. Er wordt volledig afgeweken van de klassieke websitestructuur: een groot open canvas om op te werken.
De flashjongens doen zo’n zaken al jaren; maar dit is een goed voorbeeld van hoe het wel moet. Mooi, toegankelijk, met kopieerbare tekst, leesbaar en linkable.
Qua interactieontwerp kan dit tellen. Bijvoorbeeld de manier waarop de navigatiepijlen je muis volgen. Ik ben overtuigd; en ik denk dat dit een hint is naar wat we de komende maanden gaan zien qua editorial design op het web.
Ik wou net een comment geven op een post van Dipfico, en ik zag de invulvelden van het reactieformulier niet staan.
Ik kijk even met Firebug en uiteraard: de kleur is #EEE, ofte “heel licht grijs”. Ik surf hier op een Macbook Pro met het scherm op 80% brightness. Het is op dit moment niet gekleurcalibreerd, denk ik.
En dat is de situatie van de meeste mensen. Een laptopscherm, een glazen scherm, een crappy scherm. Daar moet je rekening mee houden bij een ontwerp.
Ik hou wel van #AAA voor randjes van input fields. Net genoeg contrast. Niet voor niets de default kleur in Mac OS en Windows (XP).
Als ontwerper krijg je soms de vraag om iets te ontwerpen waar je niet helemaal achter staat. Denk aan een politieke partij, of een religieus instituut. Een campagnewebsite voor een campagne die je helemaal niets vindt. Een wasmachineproducent die gelooft de recessie te overwinnen met een online community waar iedereen zijn waspoedertips kan delen.
Moet je redeneren: ik zorg voor een kickass grafisch ontwerp, dat is mijn job, en verder doet het er eigenlijk niet toe voor wie ik werk?
Of is het eerder: al het werk dat ik doe heeft invloed op mijn volgend werk. Ik doe dit werk niet, want ik sta er niet achter. Ook al loop ik hier een duizend euro mis.
Karl Gillis had het er in zijn presentatie op Barcamp Antwerpen over: nee kunnen zeggen is belangrijk.
Ik ben er nog niet uit. Waar ik wel al uit ben is dat ik zoveel mogelijk wil werken voor projecten waar ik heel erg in geloof.
Misschien moet ik maar eens een keer nee zeggen.
Toen ik in San Fransisco was, kon ik op de telefoon zien wanneer de bus aankwam en waar ik moest afstappen.
In België moet ik naar de website van De Lijn gaan, en dan een heel formulier doorlopen, om dan aan de halte te komen en te zien dat de uren van de bus hélemaal anders zijn dan die op de website.
Google zegt: “Today we’ve added biking directions and extensive bike trail data to Google Maps for the U.S.”.
Soms hé, soms wou ik dat in Amerika woonde.
Na onlangs de Catalog in de kijker gezet te hebben, is het nu tijd voor een andere blog van mij. Voor de muziekliefhebbers is er The Popular Alternative: een Tumblr over muziekjes die ik wel de moeite vind.
Carnegie Mellon University Professor, Jesse Schell, dives into a world of game development which will emerge from the popular “Facebook Games” era.
De video vind u hier. Een interessante visie, ergens leuk, ergens ook heel erg droevig.
Ik ben geen goede verkoper. Ik ben daar, denk ik, een beetje te eerlijk voor. Ik kan geen onwaarheden (of eerder: halve waarheden) vertellen. Ik moet altijd de beide kanten van het verhaal illustreren. Wellicht ook de kant die me financieel minder uit komt.
Als een klant een formulier vraagt, dan zeg ik dat hij dat in Google Docs kan zetten, en dan kan embedden op de website. Alle resultaten komen live binnen in een Google Docs spreadsheet. Waar je dan met één eenvoudige klik nog eens grafieken van kan trekken ook. Die je dan met een klik verder kan embedden op een website, of de link krijgen om te delen met andere geïnteresseerden. Super.
Het is wellicht voordeliger voor mij om te zeggen dat ik een formulier kan bouwen. En daar dan een aantal uur werk voor aanrekenen. En zitten knoeien met validatie van velden, databases en andere dingen die al duizend keer gedaan zijn, en telkens weer opnieuw worden gedaan. Het wiel heruitvinden meneer. Dat doen we zo graag, als developers, ook al knikken we instemmend als het gaat over codeherbruikbaarheid en data portability.
Wel, mijn beste, dat Google Docs formulier trek je met gemak naar een CSV, dan hoef je weer geen exportfunctionaliteit meer te schrijven, en als er een extra veldje bijmoet in een bestaand formulier, dat is ook geen probleem. Alleszins geen probleem waar weer veel tijd en euro’s aan moeten verspild worden.
Maar pas op: hoe mooi en hoe goed de functionaliteiten van de Google docs form zijn, deze form werkt op 1 manier en niet op een andere. Je kan zo’n embedded form voor een heel aantal zaken gebruiken, maar vanaf je ook maar iets buiten de lijntjes wil kleuren, ben je eraan voor de moeite.
Bijvoorbeeld, je wilt niet dat er staat ‘powered by Google Docs’. Je wil de kleur en de stijl helemaal zelf kunnen bepalen. Je wil een formulier in 3 talen waar de output wel naar dezelfde spreadsheet gaat. Je wil een wekelijkse mail ontvangen met nieuwe data. Of je wil die data gebruiken om te koppelen aan andere data.
Al die zaken vereisen maatwerk. Maatwerk door een vakman. En dan moet je beginnen prullen. Dan moet je je vaardigheden als webdesigner -en developer uit de kast halen en ervoor zorgen dat het werkt, op sommige vlakken iets minder goed als die Google Docs, op andere vlakken dan weer veel beter. Maar wel exact wat de klant wil. Mooi ingepast in de website, in het systeem, in de workflow in kwestie.
Maar hoe maak je dan duidelijk dat dit gekke formulier 7 uur werk in beslag neemt, terwijl je daarvoor op een half uurtje een docs formulier had gemaakt? Voor een niet zo technische klant is een formulier van Google Docs of een custom formulier hetzelfde. Tot die uitzondering moet gebeuren. Dan zit jij vast met je Google Docs formulier; maar de vakman met zijn maatwerk kan nog alle kanten uit.
Ik vind het persoonlijk moeilijk om dat uit te leggen. Dat je een geprefabriceerd systeem kan gebruiken en snel resultaten kan hebben. Of dat je het zelf kan maken, en dat dat even gaat duren, en dat dat wel wat geld gaat kosten. De voor- en de nadelen.
Maar ik vind wel dat je dat moet communiceren. Eerlijk en geduldig. Dat duurt het langst. Maar het is wellicht ook het beste voor iedereen.
Collega Bert wees me vandaag op deze goede Git GUI tool: GitX. Op mijn Flickr een screenshot van de Compass repository.
T’is al van een paar weken geleden, maar moest je het gemist hebben, deze code swarm video is zeker de moeite. De moeite… voor nerds die veel te veel met version control bezig zijn!
Ik probeer een artikel van Paul Graham te lezen. Het is een lang artikel, een vlotte 8 pagina’s lang als je het zou uitprinten.
Zijn website staat links uitgelijnd. Ik zit echter in het midden voor mijn scherm. En na een tijdje begint mijn nek pijn te doen door het in een hoogst onnatuurlijke positie te lezen.
Ter illustratie, een wazige donkere GSM-foto:

Ik ga nog eens twee keer nadenken voor ik ooit nog een links website uitlijn. Wellicht is dit ook wel een beetje een luxeprobleem. Wreed content van dat scherm.
Open Safari en kijk eens naar SublimeVideo. En met de laatste Webkit nightlies heb je zelfs fullscreen video. Met op de planning Firefox-ondersteuning. Performante HD video. Mooi zo.
Hopelijk komen Apple, Google en Mozilla binnenkort overeen welke codec er nu gebruikt gaat worden (ref.). En dan moeten we ons binnenkort niets meer aantrekken van al die blue boxes.
O ja, er is ook nog Internet Explorer. Fuck.
Ik ging iets slim schrijven over dat iPad. En ik ging referreren naar de post van Alex Payne; en de goeie ideeën oplijsten zoals de iPad gebruiken op een stand om gitaartabs op te tonen; of in de keuken als receptenboek. Jeremy Keith heeft die post ondertussen al geschreven.
Hoe meer ik erover nadenk, hoe genialer dat ding gaat zijn. En niet alleen voor mijn moeder.
Een goede video om kennis te maken met de nieuwe UI-paradigma’s van de iPad.
Het situatie-afhankelijk keyboard vind ik een zeer interessant gegeven. Ik spendeer zelf heel veel tijd met het memoriseren van keyboard shortcuts om sneller te kunnen werken. Ik vraag me af hoe een custom keyboard voor Photoshop eruit zou zien.
Leuk om te weten is dat als je één van de nieuwe HTML5 input types gebruikt in je websites, bvb. <input type="email" />, je software keyboard lichtjes verandert als je dat veld invult. Op de iPhone verschijnt er bvb. een @-teken op het eerste toetsenbordscherm. Ik veronderstel dat dit ook zo gaat zijn op de iPad.
Deze blog somt een beetje mijn gevoelens op bij al het social media-geweld. Eentje over een concert dat iedereen lijkt te bekijken door een kleine lens. En een privémoment dat je eigenlijk gewoon niét deelt en voor jezelf houdt.
Bijvoorbeeld, voor een <div> met een achtergrond die zwart is en 70% opacity heeft:
/* Background */
background: rgba(0,0,0,0.7);
filter: progid:DXImageTransform.Microsoft.gradient(startColorstr=#70000000,endColorstr=#70000000);
De syntax voor de filter vind u op MSDN. Lees zeker ook de syntax van de colorStrings.
T’is maar dat u het weet, maar alle zaken waar nu zo wauw over gedaan wordt in de moderne browsers zitten al 8 jaar in Internet Explorer. Soms op een brakke manier (zie: de shadow filter; font rendering), soms met een relatief goede implementatie.
Een kleine waarschuwing: over het algemeen worden filters afgeraden wegens performanceredenen. Dus een beetje opletten dat het de bedoel niet vertraagt. Situationeel een handigheidje dus.
Geniet nog van uw namiddag.