Hilarisch vervolg op het vorige filmpje van de Big Dog robot:
40360 items (30509 unread) in 36 feeds
Familie
(926 unread)
NetlashCollegas
(3057 unread)
NetlashStagiairs
(346 unread)
Fun
(19839 unread)
Hilarisch vervolg op het vorige filmpje van de Big Dog robot:
De jongens van Boston Dynamics bouwen robots die zich kunnen voortbewegen op alle mogelijke terreinen.
Robot ‘Big Dog’, een mechanisch beest met de grootte van een kleine ezel, deed mij versteld staan.
Via Wolfr (Twitter)
Mortierbrigade kwaliteit (*).
(*) Jammer van hun full flashwebsite, ik had anders meteen naar de juiste pagina kunnen linken…
Als alles volgens plan verloopt dan is het in mei zover: dan drukken ze in het CERN (Zwitserland) op het ‘on’ knopje van de LCH.
Ik geef een idee van de grootte van dat toestel. Bekijk onderstaande foto en merk de man op. Beeld je in dat die koker zo’n 24 kilometer lang is, in een cirkel gebouwd is en een paar honderden meters onder de grond zit. In het midden loopt een soort buis waarvan de kern afgekoeld wordt tot bijna het het absolute nulpunt en waar supermagneten rondzitten. Ze laten daarin elementaire deeltjes met de snelheid van het ligt tegen elkaar botsen.

Waarom doen die sloebers van het CERN nu zoiets? Simpel gezegd: die botsing bootst de oerknal na. Tijdens de miljoenste van een miljardste van een miljardste seconde na de botsing (vrij kort dus) hopen ze een aantal zeer onstabiele deeltjes te zien. Eentje daarvan is het Higs boson en dat zou het deeltje zijn dat maakt dat er zwaartekracht is.
Interessante illustraties en duidelijke uitleg op de website van National Geographic.
Oja: er is een kleine kans dat dit experiment een zwart gat doet ontstaan. Volgens betrouwbare bronnen is die kans 1 op googol (honderd nullen). De kans dat Bart De Wever een glimlach op zijn gelaat weet te forceren is groter.
Afgelopen vrijdag trok ik naar het plaatselijke cultureel centrum, waar theatergroep ‘Het Ongerijmde’ zichzelf volledig gaf met ‘Tsjechov in love‘. De spelers — Kadèr Gürbüz, Jenne Decleir, Machteld Timmermans en Danny Timmermans — kent u o.a. uit de Ketnetserie ‘W817′.

Het stuk bestaat uit vier eenakters van de Russische auteur Anton Tsjechov met de Liefde als thema. Het publiek maakt kennis met de verschillende kanten van de Liefde. Soms is ze komisch en aangenaam. Dan weer is ze verrassend, verstikkend of zelfs verdrietig. Soms is ze realistisch, soms niet… Het geniale van het stuk zit hem echter in de manier waarop deze vier verhalen gebracht worden.
Er is geen inleiding, geen opbouw. Het publiek wordt meteen meegenomen naar een tafereel in Rusland in het begin van de 20e eeuw. Alsof je op tv naar een film zapt die al even bezig is.
Op een subtiele manier wordt er naar verhaal twee ‘gezapt’. Het licht verandert een beetje, een acteur neemt zijn Usjanka (Russische bontmuts) af en de stopwoorden die de karakters typeren, worden ingewisseld.
Naarmate de voorstelling vordert, wordt er steeds sneller gewisseld tussen de vier verschillende verhalen. Het wordt nooit ingewikkeld om te volgen maar je dient er je aandacht bij te houden. Fantastisch overigens hoe de acteurs in een vingerknip van personage wisselen en deze karakters toch zeer geloofwaardig neerzetten. Een enkele keer wordt er nog een stapje verder gegaan en klopt een personage uit het ene verhaal even aan in het volgende verhaal.
Ik hou enorm van die stijl waarin weinig letterlijk wordt ‘verteld’. Hetgene wat de schrijver wil overbrengen, dien je uit de dialogen te halen. Ik krijg meestal de kriebels van scènes waarin het verhaal wordt uitgelegd of van personages die luidop denken. De films van David Lynch zijn hét voorbeeld van hoe ik graag heb — al wil ik Tsjechov in Love nu ook weer niet op dàt niveau plaatsen.
Het Ongerijmde brengt op een zeer intrigerende manier een fijne voorstelling die het thema ‘Liefde’ in een aantal verschillende facetten en op originele wijze benadert.
Wat mij betreft kiest iedereen hoe hard hij (of zij) wil rijden op de autostrade. Op één voorwaarde: breng andere mensen niet in gevaar. Regelmatig kom ik chauffeurs tegen die vinden dat iedereen die niet zo snel rijdt als hen, zo snel mogelijk ‘hun’ rijvak moeten verlaten.
Wel, ze hebben groot gelijk! Ten minste: als er plaats genoeg is op de andere vakken. Het is zeer vervelend om achter een trage chauffeur te rijden terwijl er rechts veel plaats is.
Maar… (tromgeroffel): je hebt van die situaties dat er rechts géén plaats is om in te voegen zonder hard te gaan remmen.
En dan zie je in je spiegels zo’n zwarte Audi Q7 heel snel groter worden. “Een mens met haast”, denk je dan. Tot zijn voorbumper net niet tegen je trekhaak gaat aanschurken.
Er zijn dan twee mogelijkheden:
In geval 1 ga ik opzij van zodra dit veilig kan. Ondanks de übergeile spoiler, is mijn Ford bolide geen racemonster. Ik stel mij dus bescheiden op voor wie sneller kan en wil rijden.
In geval 2 zit de achterligger met een probleem. Het eikeltje in mij komt dan naar boven. Dan licht ik langzaam mijn rechtervoet en hou ik de naald exact op 120 (wat 110 is volgens de betrouwbare gps). Heel naïef hoop ik stiekem dat zo’n chauffeur dan doorheeft dat dat autodrummen geen zin heeft. Integendeel.
Onder lichte dwang van collega Tijs (hij gooit met stokjes), een aantal lijstjes over het gezegende jaar 2007.
3 bands en/of artiesten die je dit jaar hebt leren kennen.
(Nog veel meer, maar ik mag hier maar tot drie gaan…)
3 series en/of films die je dit jaar gezien hebt en die je bijbleven.
3 dingen die je hebt meegemaakt, gehoord, … en die je altijd zullen bijblijven.
3 vreselijke blunders die je sinds dit jaar op je naam hebt staan.
3 dingen die je héél stiekem ongelofelijk trots maakten.
2 mensen die je hiermee graag wil lastigvallen.
Zou het er dan eindelijk toch van komen?
Na 10 jaar (tien!) beloven en uitstellen, zou the Duke dan toch terugkeren. Ik moet al glimlachen bij het schrijven van deze zin en een stemmetje in mijn hoofd zegt: “naïeveling!”.
Moest toch waar zijn, dan de doet de trailer mij alvast veel zin krijgen. Duke Nukem was de eerste 3D shooter die ik ooit speelde en heeft een diepe indruk op mij gemaakt.
Ik weet nog hoe ik ooit tijdens een krokusvakantie de pc van mijn ‘computernonkel’ mocht lenen. Met Duke Nukem 3D en Descent erop en een joystick erbij. Those were the days…!
Trailer december 2007:
Robert Winters, een oud-klasgenoot C-MD van mij, is zomaar eventjes aan het doctoreren aan de TU Eindhoven. Op zijn blog plaatst hij regelmatig interessante werken die meestal te maken hebben met system interaction en dan nog liefst draadloos ende mobiel.
Onderstaand filmpje toont dat robots niet altijd moordmachines moeten zijn die “Serve the public trust, protect the innocent, uphold the law!” scanderen.
De robot die hier wordt voorgesteld, is het eindwerk ‘take-a-seat’ van Jelte Van Geest. Het stond tot voor kort werkend in de bib van Eindhoven. Het is een rijdend zeteltje dat de drager van een RFID-pasje volgt doorheen een bibliotheek.
Je hoeft nooit een zitplaats te zoeken, de zitplaats volgt jou!

Bart De Waele, ondernemer in Gent (Netlash, Metatale), leeft op het internet, is een verwoede Twitteraar en draagt graag zijn steentje bij aan initiatieven als Music for Life van Studio Brussel.
Combineer deze factoren, laat het even pruttelen in het Netlash-labo en het destillaat is een fijne actie. Met een geeky smaakje, dat geef ik toe.
Bart heeft een hele schare ‘followers’ op Twitter. Zijn 3000e twitterbericht (de teller staat nu op 2999) biedt hij te koop aan op e-Bay. Grappig, commercieel, origineel, … koop Netlash’ Twitterpost 3000 en eeuwige roem zal u ten dele vallen. De opbrengst gaat naar Music for Life!
Te koop: mijn 3000e Twitterbericht.
Opbrengsten zijn ten voordele van Music For Life.
Ik stel mijn 3000e bericht ter beschikking van een commerciële boodschap. Ongeveer 250 van de meest invloedrijke Vlaamse digirati zullen dit bericht zien, en zitten er vol spanning op te wachten…
Meer informatie over deze veiling op [www.ondernemeringent.be]
Erik’s filmpje over het leren der Engelse taal, deed mij meteen denken aan die grappige commercial die Berlitz ooit maakte. Ideaal om Duitse vrienden mee te plagen!
Deze middag nam ik de Media.com bijlage van De Morgen door. Er stond een artikel in over een interessant afstudeerproject van 12 masterstudenten van de Kunsthogeschool Utrecht.
Eyedentity doet een beetje denken aan Big Brother maar er zijn slechts enkele raakvlakken. Een studente van 24, de niet geheel onknappe Jennifer Delano, sluit zich 30 dagen op in een ruimte op een onbekende locatie. Alle fysiek menselijk contact is gedurende die tijd onmogelijk. Nieuwe media als MSN, Twitter, Youtube, een blog, … zijn de enige communicatiemogelijkheden.
Het meest interessante aspect is dat men wil onderzoeken in welke mate een persoon daar invloed van ondervindt: is zoiets mentaal gezond? Hoe sterk is de behoefte aan ‘echte’ communicatie? Kun je echte vrienden maken via deze kanalen? Ga je je eerder afzonderen of juist heel erg om aandacht vragen?
De eigen persoonlijkheid heeft daar volgens mij een vrij sterke invloed op, dus sluitende antwoorden hoeven we niet te verwachten. Toch ben ik ervan overtuigd dat zo’n project interessante (mogelijke) antwoorden kan doen ontstaan.
In een van haar eerste filmpjes gaat over haar poep (jammer genoeg in de betekenis die onze noorderburen daaraan koppelen).
Het is een begin…
Vriend K. wees mij op deze rakker die originele dingen doet met z’n Nintendo Wii. (het wordt interessant vanaf 1:40)
Eat that Bedenkers!
Wii Loop Machine Demo from The Amazing Rolo on Vimeo.
Toevoeging: ook Pietel ontdekte interessante Wii-mogelijkheden. Net iets anders dan mijn bebaarde geek met veel kleren aan.
Ik heb een beetje van blog-pimping gedaan. Geen grote layoutwijzigingen (da’s voor later als ik eens veel tijd heb) maar een evenwichtiger kleurenpalet.
En weg met die achtergrondafbeelding en die transparante vlakken!
Soms heb je vreemde reclamefilmpjes. De reclame voor Lotus peperkoek die momenteel nog op vlaamse zenders loopt is er zo eentje.
“It’s the moment that you’re not sharp, you should have eaten your Lotus peperkoek… Dad! Watch out!”
Hier te bekijken: mpeg-filmpje
Het ligt misschien aan mij, maar ik vat dat niet. Zit er cafeïne in die peperkoek? Pep-peperkoek? Peperkoek als energievoedsel?
De strategie is volgens mij: maak het zo vreemd mogelijk en het zal op virale wijze zijn werk wel doen.
Een nog extremer voorbeeld daarvan is onderstaand filmpje voor Microsofts Zune:
(Hou u klaar, de juiste reactie op het einde is: “WTF?”)
Exact 7 (heilig getal!) dagen geleden ben ik met een paar kameraden naar ‘t Oud Clooster getrokken. ‘t Oud Clooster is een praatcafé / restaurant in de Zwarte Zusterstraat in Gent. Voor wie de Kastart kent (terecht gekend om zijn spaghetti’s): het is daar net achter de hoek.
Ondanks het feit dat ik — met een snuifje Duitsland en een scheut Limburg als aangename onderbreking — nu toch al sinds vijf jaar geleden in Gent rondloop, was ik er nog nooit geweest.
Een bijzonder gezellig interieur wachtte ons op die avond. Veel houtwerk, een oude buffetpiano, een magnifieke luster uit wijnflessen opgetrokken, kaarsen, … Zonder dat het er klef of koket ging uitzien.
Een frisse Duvel vloeide mijn dorstige keel binnen tijdens het wachten op mijn gezelschap. De ober schreef op zijn briefje: tweemaal Brochette Oud Clooster, éénmaal garnaalkroketten en Mousaka. Dat laatste hapte deze jongen met veel smaak naar binnen.
Het lekkere eten en de uitstekende bediening vormde de ideale basis voor een erg aangename avond. Veel gelachen, lekker gepraat, matig gedronken (bob!) en de avond in schoonheid afgesloten.
Wie kent er nog van die fijne adresjes in de mooiste stad van België?
“Test.. kuch.. Ben ik verstaanbaar?”
(Het Limburgse accent, de hese stem, de overdadige hoeveelheid krullen en de dikke skivest moet u er zelf bijdenken).
Met enige vertraging, maar toch nog speciaal voor Dirk, Bart en andere Leugenpaleisliefhebbers: een paar verzen poëzie uit het opwindende oeuvre van Joe Roxy, een erotisch dichter en performer uit Genk.
MIJN MEISJE IS EEN WONDER
Haar benen zijn pilaren
Waarop haar lichaam steunt
Als breiwol zijn haar haren
Als zij ze heeft geföhnd.
Haar oren zijn als treinen
Die sterven op het strand
Haar borsten zijn rozijnen
Dat vind ik niet plezant.
Jongeren zijn geïnteresseerd in cultuur! En ze gebruiken social media!

Mijn vers afgewerkte thesis (hij is nog warm) gaat daarover. (more…)
Het is even geleden sinds het vorige bericht. Het prachtige weer van de voorbije weken zit daar uiteraard voor iets tussen.
Deze wilde ik jullie toch niet onthouden.

Meer hier: 15 unfortunately placed ads
Via: Steven Verbruggen
Sinds 1999 ben ik de ontwerper en beheerder van de website van het plaatselijke cultuureel centrum (CC). Ik was in die tijd al bezig met eigen webprojectjes. Op en dag maakte een student uit Mechelen als afstudeerproject een website voor dit CC. Door omstandigheden kon zijn site niet gebruikt worden maar het CC was wel warm gemaakt voor het interweb.
(more…)
Een tijdje geleden ondervond ik dat mijn Powerbook vrij sloom reageerde. Even rondneuzen in de systeeminfo bracht aan het licht dat er een van de geheugenmodules niet meewerkte: een halve gigabyte minder, je merkt het bij een hevige Photoshop-sessie.
(more…)

Ik gebruik al een tijd Google Analytics om het verkeer van enkele sites te analyseren. Begin mei werd aangekondigd dat er een nieuwe layout zat aan te komen.
(more…)
Eindelijk mijn eigen domeinnaam. Toegegeven, een heel originele naam heb ik niet gekozen. Maar het is wél duidelijk en daar gaat het toch om.
Achter de schermen wordt een portfolio-gedeelte voorbereid om mij volledig als communicatie & multimediadesigner te kunnen profileren. Verwacht dat midden juni.
Jeugdhuis ‘t Klokhuis organiseert jaarlijks de ‘Klokrally’, een muziekrally waarvan de winnaar festival Zogrock mag openen. Nu is Hamme geen wereldmetropool, de wedstrijd is ook geen hoevefeest waar vijf man en een paardekop een acte de presence geven. Er was best wat belangstelling en er waren zo’n zestig band(je)s ingeschreven vanuit heel Oost-Vlaanderen.
Klassiek komen hier bands op af die rock brengen en dan nog meestal het zwaardere genre: punk, metal, deathmetal, hardcore, … De laatste jaren wordt het genre-aanbod — gelukkig — ruimer. Dit jaar was er een verassing voor alle rockfanaten.
(more…)