Snoetie,
je bent er vannacht onbewust in geslaagd je papa te veranderen in een hoopje smeltwater. Toen we gingen slapen, ging ik zoals altijd nog even je kamer binnen om te zien of alles ok was, en om je opnieuw onder te stoppen. Dat laatste is vaak nodig: ook vannacht lag je bovenop je donsdeken met je voeten op je kussen en je hoofd ergens halverwege je bed. Papa was meegekomen, en nam je in zijn armen om je weer goed te leggen. Wellicht heb je gevoeld dat ik het niet was, en verschrikt deed je je ogen open. Toen je je papa herkende, plooide je gezichtje zich in een brede glimlach, en gerustgesteld vleide je je hoofdje op je kussen en sliep verder. En papa? Die kwam buiten en hield zich even vast aan de deurpost, volledig vertederd. Tsja. Kleine hartendief!