Nog snel even tussendoor iets schrijven, want school is weer bijzonder druk. Dinsdag was je gelukkig weer helemaal mijn eigenste lieve opgewekte Wolf. Papa was wel laat thuis, maar ook dat mocht de pret niet drukken. Je had trouwens een doos mee van school, eentje die je zelf had beschilderd: een verzamelmapje voor al je liedjes, versjes en gedichtjes die juf Hilde jou leert. Bij de liedjes staan ook de noten, en dat vind ik zalig: zo kunnen we samen zingen wat je al kent. Je vindt het wat vreemd dat ik de liedjes nu ook ken, maar je zingt dapper mee.
Woensdag was een vrij aparte dag: ik had de hele voormiddag zitten bellen voor vanalles en nog wat, en was er niet in geslaagd de papierwinkel voor de PWA-cheques in orde te krijgen via de telefoon. Ik ben jou dan tegen twaalf uur gaan oppikken, we zijn samen naar de winkel gegaan, hebben daarna pasta gegeten, wat buiten gespeeld terwijl ik de was ophing, en zijn dan samen de stad ingetrokken. Jij was weer het schoolvoorbeeld van het ideale kind: je ging netjes met mij de werkwinkel binnen, ging braaf zitten op een stoel, speelde met de magic-kaarten die je had meegebracht, vroeg beleefd of je naar het toilet mocht, en toen het na een kleine tien minuten aan ons was, kroop je rustig op mijn schoot, kreeg papier en stylo van mij, en hield je lief en braaf bezig. Zowel de man die ons te woord stond, als de dame naast hem, waren diep onder de indruk van jouw voorbeeldige gedrag, en vonden je verschrikkelijk lief. Heh, waar heb ik dat nog gehoord? Daarna zijn we, omdat we toch vlakbij waren, even doorgereden naar papa’s kantoor om boe te zeggen (iets wat jij letterlijk neemt) en dan even gaan winkelen. Je kreeg een warme (enfin, op aanvraag lauwe) wafel, en we hebben die samen op een bankje opgegeten. Je bent inderdaad echt wel lief: je nam zelf een hap, en hield dan telkens de wafel omhoog zodat ook ik een hap kon nemen, zonder dat ik erom hoefde te vragen. Ik ben echt blij dat het me gelukt is jou zo ‘deelzaam’ te krijgen. Ik ben trots op je, snoetie.
Daarna zijn we samen nog de H&M binnengegaan en heb je gespeeld tussen de rekken terwijl ik wat dingen paste, wilde je nog perse op een ‘beweeg’, een roltrap dus, hebben we nog wat rondgelopen in het algemeen, en zijn we terug naar kantoor gegaan. We hebben papa een kusje gegeven (en jij Bert en Dirk ook eentje) en zijn daarop naar huis gereden. Enfin, dat was de initiële bedoeling: we zijn nog even gestopt aan het speeltuintje hier wat verderop, en daar heb je nog wat gespeeld. Uiteindelijk waren we rond zes uur thuis, en was je behoorlijk moe, maar wel heel goed gezind. Een paar boterhammen, een pyama en nog een beetje Simpsons later lag je in bed.
Donderdag begon heel normaal, maar de namiddag was wat ongewoon: papa heeft je rond twee uur van school afgehaald om dan samen naar het UZ te rijden: je had een afspraak bij de ‘buikjesdokter’. Die wist eigenlijk niet veel te vertellen: de testresultaten waren nog niet binnen :-/ En daarvoor neemt je papa dan een halve dag vrij… Het waren in elk geval geen parasieten, en ook de zuurtegraad van je kak is normaal. Ze denkt dat het misschien om een allergie voor een bepaalde glucose gaat, maar aangezien je verder tiptop in orde bent, perfect op grootte en gewicht zit, en bijzonder levendig en intelligent bent, vreest ze dat de remedie misschien wel erger kan zijn dan de kwaal. Eerst nog even de resultaten afwachten, en dan zien we wel weer.
Toen ik tegen vijf uur van school thuiskwam, waren jullie amper thuis, zei papa. Jullie waren nog even langs de post geweest en naar de bakker, en hadden een lekker stukje vlaai voor me mee 
Het was overigens heerlijk weer buiten, zodat ik je al snel wat lichte kleren heb aangetrokken, en we samen het gras zijn beginnen afrijden. Beginnen, want ietsje later kwamen Delphine, Marthe en Victor vrolijk aangewandeld, en hebben we zitten spelen respectievelijk kletsen natuurlijk.
In elk geval lag je tegen acht uur in bed.
Vrijdag was dan weer een stresserende dag, voor mij toch. Jij was netjes op tijd op school, en ook ik ging werken. Papa en ik wilden echter naar een voorstelling van het Festival van Vlaanderen die avond, en ik had eigenlijk alles nogal netjes getimed: ik ging je om half zes oppikken, om dan tegen kwart over zes aan tafel te zitten, om kwart voor zeven de babysitter halen, en tegen tien over zeven weg. Natuurlijk was dat buiten Murphy gerekend: in het naar huis rijden reed er iemand in het gat van mijn auto. Er was niks aan, maar het leverde toch een hoop discussie, gepalaver en gedoe op. Niet goed voor mijn hart, snoetje. Ik stond dus pas om kwart voor zes aan je school, en je was zodanig enthousiast dat je prompt in je broek plaste toen je me zag. Het duurde eventjes voordat ik je reservebroekje in handen kreeg, en het was al over zessen voordat we naar huis konden. Daar moest je eerst overduidelijk in bad, iets waar ik ook al niet op gerekend had. Je had op school in de aarde zitten spelen en was moordezwart. Pas om kwart voor zeven zat je aan tafel, en je was nog niet eens goedgezind ook. Ondertussen was papa gelukkig thuisgekomen, en die heeft jou overgenomen, zodat ik wat kon opruimen, en dan tegen zeven uur de babysit ophalen. Eten is er voor mij niet aan te pas gekomen, en om kwart over zeven moest ik me nog omkleden. Een heel stresserend gedoe dus, pas vijf voor half acht reden we weg. Jij vond het best wel leuk dat Freya er was om met jou te spelen en je in bed te stoppen, en vond het ook niet erg dat wij weg moesten. Toch begon je te huilen op het moment dat we de garage uitreden. Freya vertelde achteraf dat het was omdat ik gezegd had dat we te laat gingen zijn, en dat wilde je niet.
Zaterdag begon lekker rustig: je was wakker om acht uur, maar papa was zo moe van zijn drukke week, dat we hem hebben laten slapen tot half tien. We hebben eerst kleren aangedaan, dan gezellig samen in de zetel zitten tv kijken, daarna een boterham gegeten, en pas dan hebben we pappatje, zoals jij hem noemt, wakker gekust. Er stond namelijk nog veel op het programma: jullie zijn samen met een boodschappenlijstje naar de Delhaize getrokken, terwijl ik kon douchen en wat opruimen boven. Tegen elf uur kwam een collega van school het logeerbed ophalen (het ging toch maar in de weg staan zolang ik de kamers moest schilderen, en zij kon het goed gebruiken) en een uurtje later verscheen Geert op de proppen. Die kwam, in ruil voor een maaltijd en een hoop gezever en gelach, meehelpen om de oude kasten in de logeerkamer uit elkaar te halen en naar de zolder te brengen. Het resultaat is dat de oranje kamer nu zo goed als leeg is, dat Geert woensdag gaat komen om de plafond te schilderen (hij is bijna twee meter en heeft geen ladder nodig, en ondertussen ga ik zijn kilt in elkaar zetten, mooie deal) en dat de kamer dan klaar staat voor jouw nieuwe meubels. De Weba had gezegd eind september, dus ik verwacht elke dag een briefje om te zeggen dat alles klaar is, en wanneer ze het mogen komen leveren. Jij zit er in elk geval op te wachten, en was behoorlijk teleurgesteld toen Geert wegging zonder jouw nieuwe bed gemaakt te hebben. Je zal toch nog eventjes geduld moeten hebben, sproetie!
Dat geldt ook voor het vervolg van dit verhaal: dat zal tot morgen moeten wachten, het wordt me ietsje te laat :-p
Slaapwel, lieverdje!