Snoetje snoetje, dat jij nog niet al lang dood ligt! Ik word moe van jou bezig te zien, sproetel. Vandaag heb je echt heel intens gespeeld, en toch lig je pas nu, kwart over acht, in bed.
Deze morgen heeft papa jou met de fiets naar school gebracht, en ik ben je tegen twaalf uur komen halen. We zijn naar huis gereden, zijn veranderd naar de auto, hebben boodschappen gedaan in de Lidl, gegeten, en toen was het al bijna half twee, en nog steeds heerlijk weer buiten. Ik wilde de laatste prachtige dagen niet zomaar voorbij laten gaan, en heb de wasmand gevuld met lauw water. Jij vond het zalig: je hebt de hele middag in het water gespeeld met een paar emmertjes en vooral ook twee gietertjes, tot grote vreugde van mijn potplanten buiten, die allemaal grondig water hebben gekregen. Als neveneffect had dat natuurlijk dat ik verschillende keren het water heb moeten bijvullen :-p Ik vrees dat je volgend jaar niet meer in die wasmand zal passen, en dat ik een ander alternatief voor je grote zwembad ga moeten zoeken. Want, ik geef het toe, ik zag het echt niet zitten om je opblaasbadje schoon te maken en op te blazen. Het heeft meer dan een maand ongebruikt buiten gelegen, en is dus hondesmerig.
Ondertussen is er ook een loodgieter langsgeweest om het lopende toilet een halt toe te roepen, en om helemaal boven eindelijk het water aan te sluiten. Je bent verschillende keren gaan kijken naar wat die man allemaal aan het doen was, en vond het hoogst interessant.
Ik ben wel weer eens boos moeten zijn op jou: je was net klaar met eten, en stond een beetje te draaien in het deurgat. Ik dacht dat je gewoon aan het wachten was tot ik ook klaar was, maar toen zag ik plots iets lopen langs je benen, en voor ik het wist had je zelfs ook nog in je broek gekakt! Grmbl! Ik heb je meteen uitgekleed en op je potje gezet, en gelukkig was Elina net in de buurt om me te helpen met opruimen. Gisteren had je me het ook al gelapt: ik had een vergadering op school en kon je pas op school afhalen tegen vijf uur. Je lag languit op je buik op een van de speeltuigen te kijken naar de andere kinderen, en toen ik je eraf nam en op je voeten wilde zetten, riep je dat je in je broek had gedaan. Jawel hoor, prijs, een mooi kakje. De toezichtster was hogelijk verbaasd: amper tien minuten voordien had juf Hilde je nog even meegenomen naar het toilet, juist omdat ze weet dat je het zelf soms vergeet. Ik heb je dan maar meegenomen naar het toilet, schoongemaakt, en even in je blote poep laten rondlopen, tot we iemand hadden gevonden met de juiste sleutel om je in je klas binnen te laten. Daar lag namelijk een setje reservekleren van jou, en dat is wel zo handig. Ik had je niet graag in een vuile broek of je blote poep in de fietsstoel gezet, er zijn leuker dingen.
Toen we daarna thuis kwamen, heb je nog buiten gespeeld. Je was al behoorlijk vuil door op school te spelen, maar door je eindeloos geglij op de grote glijbaan ben je er echt niet op verproperd :-p Ik heb je dan maar in bad gestoken, maar je was al de hele avond ongelofelijk neutig. Je huilde voor het minste, wilde nauwelijks eten (en we hebben nota bene buiten gegeten) en alles was verkeerd. Toen je dan ook nog bij alles tegenspartelde en de hele badkamer onder water zette, was voor mij de maat vol. Telkens je begon te huilen of contrair deed, ging ik gewoon weg en deed iets anders, tot jij stopte met huilen of me terug riep en beloofde dat je het niet meer ging doen. Eigenlijk was ik opgelucht toen je tegen kwart voor acht in je bed zat. Je had bij het aandoen van je pyama met opzet je beide beertjes op de doornatte vloer gegooid, en stribbelde tegen. Ik heb je toen zonder pardon in je bed gelegd, zonder beertjes, en toen huilde je zachtjes om je papa. Ik vrees dat je hem inderdaad de hele week niet zal zien, kleintje, hij heeft het vreselijk druk met de ene vergadering na de andere. Daarop heb ik je maar getroost, gezegd dat ik niet meer boos was, en je ging rustig slapen. Arme Wolfje, het is niet altijd makkelijk om de harde, consequente mama te zijn hoor. Soms zou ik je ook veel liever alles toegeven, maar dan weet ik pertinent zeker dat ik over een paar jaar met een onhandelbaar kind zit opgescheept, en daarvan heb ik er al genoeg in mijn klassen. En jij hebt dan natuurlijk pech dat ik de soort ben die niet snel medelijden heeft.
Aan de andere kant ben ik ook degene die onvoorwaardelijk met jou speelt, woordspelletjes uithaalt, je kriebelt (vandaag heb je ook weer in je broek geplast van het lachen, mijn eigen schuld), en altijd wel te vinden is voor een wild spelletje of een knuffel.
Vandaag was je trouwens een echt schatje! Je hebt eerst een hele tijd buiten gespeeld terwijl ik aan het opruimen was en dergelijke, en bleef netjes buiten zolang je nat was. Daarna had je er even genoeg van, heb ik je afgedroogd en aangekleed, en heb je naar tv gekeken. Na Samson vond je het buitenzijn weer een pak aantrekkelijker, en kwam je plots bij me in mijn bureau - ik was aan het werken voor school - om te zeggen dat je kleren nat waren. Dat was eigenlijk wel een understatement, je was gewoon drijfnat. Ik heb je dan maar weer uitgestroopt, en je hebt de rest van de avond in je blootje rondgelopen, nog veel in je badje gezeten, zelfs in je nakie gegeten, en er gewoon deugd van gehad. Ik heb zelfs rustig een hele hoop werk voor school kunnen doen, zó flink was je aan het spelen.
Je begon nog eventjes te huilen omdat je in bad wilde, en ik je gewoon met een washandje ging wassen (je had in je broek geplast en ik wilde je niet belonen) maar dat was heel snel voorbij. En nu slaap je dus, wellicht echt wel diep, want je viel bijna in mijn armen in de zetel in slaap. Ik vraag me af hoelang je het nog zal volhouden zonder een middagslaapje.
Ik heb deze middag even aan juffrouw Hilde gevraagd hoe je het uiteindelijk stelde in de klas, zo als kleinste van de hoop. Dat was me namelijk opgevallen op je klasfoto: de meeste kinderen zijn echt wel een pak groter dan jij. Ze stelde me gerust: je was bijzonder levendig en sociaal, veel meer zelfs dan bepaalde kinderen die een jaar ouder zijn. Ze stond versteld over je taalvaardigheid, en ook over je leergierigheid: je hebt voortdurend alles in de gaten, hebt alles gezien, alles gehoord, en alles in dat kopje van je opgeslagen. Dat laatste was me ook al opgevallen: als papa en ik aan tafel aan het praten zijn, volg je voortdurend de conversatie, en vraagt soms uitleg. Zo was ik dit weekend bezig over een collega, en toen vroeg jij: ‘Mama, wat is dat, een collega?’ Ik heb het je uitgelegd, en je hebt het blijkbaar onthouden. Je geheugen is trouwens voor jouw leeftijd fenomenaal, net als je logisch denken. Daarstraks had nonkel Jeroen me even opgebeld, en je wilde hem ook even spreken. Je liet hem eerst een paar dingen zeggen/vragen, en toen vroeg je, zomaar uit het niets: ‘Baby’tje al eruit gekomen?’ Jeroen en ik stonden allebei versteld: je legt niet alleen de onvoorwaardelijke link tussen Jeroen en Delphine, je weet dat hun kindje nu elke dag kan geboren worden, en je vraagt er dus naar. Slimme snoet!
Ook op school krijg je complimentjes links en rechts: de secretaresse zei me gisteren dat jij het ongelofelijk goed kan uitleggen, en toen we vandaag een groepje passeerden dat blijkbaar in de opvang moest blijven, riep de juffrouw spontaan: ‘Dag Wolfje!’ Jij zwaaide terug, en tegen mij gaf ze toen de commentaar: ‘Kijk, dat is nu ne keer ne wijzen sie! Dat is echt een wijs ventje!’ Ik schoot in de lach, en schudde mijn hoofd over het feit dat ze jou al allemaal na een goeie week kennen.
* Bij het tanden poetsen slik je nog steeds je tandpasta in, maar je begint wel al je mond te spoelen, en dat is dan natuurlijk de manier waarop papa het ook doet: je steekt je mond onder de kraan, laat zo water in je mondje lopen en spuwt het daarna uit. Enfin, gedeeltelijk toch, het meeste drink je op :-p
* Je leert snel bij op school, en één ding waar ik bijzonder blij om ben, was het volgende: je was aan het spelen met mij, en begon te bijten. Ik zei streng dat je moest ophouden, en toen beet je vrij hard in mijn borst. Ik riep het uit, deels van de pijn, deels van het verschieten, deels om jou duidelijk te maken dat ik dat echt niet apprecieer, en jij begon dadelijk: “Het spijt me, mama, het spijt me, Wolfje niet meer doen, het spijt me!” Je leek het nog te menen ook.
* Als je het niet vergeet, ga je tegenwoordig meer en meer zelfstandig op je potje. Het hangt ook een beetje af van de kleren die je aanhebt: vandaag had je enkel een boxersshortje aan, of zelfs helemaal niks, en je bent verschillende keren spontaan op je potje geweest. Flinke snoet! Je komt me dan pas roepen als je klaar bent: je wil me trots je prestatie tonen, en vooral dan de beloning in de vorm van een snoepje opstrijken.