Wolfje Wolfje Wolfje toch! Het was gisteren de moeite! Nooit gedacht dat je zo graag naar school zou gaan, en vooral, dat je zo tegen je zin naar huis zou moeten.
Gisteren haast ik me van mijn school naar die van jou, zodat je nauwelijks in de opvang zou moeten blijven. Ja hoor, kwart voor vier was ik er, ik kom de zaal ingestapt, en zie jou met een paar andere kinderen zitten netjes op een rij aan de kant. Wout was aan het huilen omdat hij zijn papa wilde. En jij? Jij zag me, en begon prompt ook te huilen. Niet omdat je papa wilde of zo, je snikte:’Nee mama, nog niet weg, Wolfje nog beetje blijven!’ Je had je maandag zo geamuseerd op de speeltuin, dat je dat vandaag ook wilde doen. Ik zei dat je nog vijf minuutjes mocht blijven, omdat ik juffrouw Hilde nog even wilde zien. Die kon me de oorsprong van de grote blauwe buil op je kopje vertellen: tijdens de speeltijd was je gewoon bij het lopen gestruikeld en gevallen, boem op je kopje. Ik kan me voorstellen dat het een gigantisch gehuil opleverde, want om eerlijk te zijn, het ziet er pijnlijk uit. Ze hebben er onmiddellijk ijs op gedaan, waardoor de zwelling al bij al nog meevalt. Je probeerde ze ’s avonds trouwens bij het eten mee weg te vegen, toen je je mond afkuiste. Ik heb je moeten uitleggen dat die buil vanbinnen in je velletje zit, en niet er bovenop. Dat leg je nu uit aan eenieder die het horen wil, trouwens. De juf had de uitleg trouwens ook zo heel lief op een briefje in je boekentasje gestoken 
Toen ik dus amper een paar minuten terugkwam, begon je nog veel heviger te huilen: je wilde echt niet mee! Dat ontaardde in een regelrechte crisis: ik heb je gewoon moeten oppakken en tegenspartelend en krijsend meenemen (en aan elke ouder die ik passeerde heb ik uitgelegd dat je wilde blijven, beschaamd als ik was voor je gebrul). Aan de auto werd het helemaal te gek: je autostoel was nog niet droog, maar voor die twee kilometer wilde ik jou gewoon met de buikgordel op de achterbank zetten. Natúúrlijk! Je krijste, schopte, sloeg, stampte rond, wurmde je vanonder je gordel en wierp je met volle kracht naar voor over mijn versnellingspook. Ik was gelukkig nog niet aangezet, dus stapte ik maar weer uit en opende de achterdeur, zodat je tenminste wat lucht had. Je was ondertussen bloedrood aangelopen en het zweet liep in straaltjes uit je haar. Een oma die met twee kinderen passeerde, is wel tien minuten bezorgd blijven staan, verbood me ten strengste (ik denk dat ze daarom bleef) om te vertrekken, wat ik zelf ook niet van plan was, en ried me aan naar binnen te gaan met jou en je te verfrissen met koud water. Ik wist dat dat toch geen zin ging hebben, en dat de moeilijkheden dan nog groter gingen worden als we binnen waren, dus ik bleef netjes wachten. Op den duur heb ik me gewoon op de rand van het voetpad gezet, terwijl jij maar bleef brullen, en de een na de ander bezorgd informeerde wat er scheelde. Die buil zal er wellicht ook geen goed aan gedaan hebben, misschien dachten ze wel dat ik je mishandelde!
Tien over vier was het me beu, en jij werd al wat minder energiek (al bleef je brullen voor de hele straat), dus heb ik me geriskeerd en ben snel naar huis gereden. Gelukkig bestaat er zoiets als kinderslot.
Thuis heb ik de deur voor je geopend, en je bent al brullend uitgestapt, en brulde dat jij de sleutel wilde om de poort te openen. Ik zei dat je die enkel kreeg als je stopte met huilen, en deed na een tiental seconden dan maar zelf de deur open. Dat werd onthaald op gebrul met hernieuwde kracht. Ik nam je mee naar de keuken, maar je bleef herhalen dat je buiten wilde spelen op de speeltuin, dat je naar school wilde. Prompt deed je dan ook weer de deuren naar de garage open, en even later hoorde ik de poort opengaan. Toen ben ik kwaad geworden - het was ook te gevaarlijk, je kon zo de straat op - heb je vastgegrepen, een paar flinke tikken op je poep gegeven, heel streng gezegd waar het op stond, en je in de woonkamer op je strafstoel gezet in de hoek. Voor het gebrul was ik intussen toch al meer dan immuun. Je hebt er nog een tiental minuten zitten krijsen (ik ben even koppig als jij, maar met dertig jaar meer ervaring) en toen plots veranderde de toon van je gebrul, terwijl je van je stoel afkwam. Ik kon verstaan dat je blijkbaar in je broek had gedaan. Inderdaad, er lag een plasje op de grond aan je stoel, en er kwam een verdachte geur uit je broek. Om eerlijk te zijn: het liet me koud. Ik pakte je op en zette je weer, met kakbroek en al, op je stoel. Daartegen protesteerde je, en je huilen minderde merkbaar. Je verklaarde ook dat je nog op je potje wilde, en daar kon ik uiteraard geen bezwaar tegen hebben. Man man man. Het was een flinke diarree die al langs je benen naar beneden was gelopen intussen. Ik heb beneden je kleren uitgestroopt en alles in de gootsteen gekegeld, en heb je dan mee naar de badkamer genomen. Ondertussen brulde je wel dat je niet in bad of douche wilde, maar toen we boven kwamen, kalmeerde je eindelijk en zag je een bad wel zitten. Maar best, want je hing echt vol, en er zat nog een kilo zand in je haar van op school. Even later was je een pak properder en zat je te lachen in je lekkere warme badje. Je hebt er meer dan een half uur in zitten spelen, hebt zelf (met een beetje assistentie) je haar gewassen en uitgespoeld, en was gelukkig opnieuw mijn vrolijke lieve Wolf toen je eruit kwam.
Het was ondertussen bijna half zes, dus kreeg je al meteen je pyama aan, met een pamper. Toch zijn we nog buiten gaan spelen, en ben jij ettelijke keren van je grote glijbaan gegleden, op je buik dan nog wel! Je vindt het heerlijk… Uiteindelijk zat je iets voor half acht in bed, en gaf je geen kik meer. Koppig mormel! Papa heeft de hele toestand trouwens gemist (hij blij) omdat hij nog moest werken :-p maar schudde zijn hoofd toen ik het hele verhaal vertelde, en vroeg zich af van wie jij die koppigheid toch zou hebben :-p Ik zou het echt niet weten.
Deze morgen maakte ik je rond half acht wakker, en je vroeg om nog een beetje te mogen slapen. Ik antwoordde dat dat toch niet kon als je naar school moest, en meteen begonnen je ogen te stralen. School? Nu? Ik knikte bevestigend, en meteen kwam er een grote glimlach op je gezicht en wilde je opstaan. Je was echt wel goed gezind, maakte grapjes, stond te spelen en te plagen… Een heel verschil met gisteren, poetie.
Ik heb ook echt genoten van ons ochtendwandelingetje. Het belooft een stralende dag te worden, de hemel is helderblauw, geen wolkje te zien, en de zon geeft al een lekkere warmte af. Jammer dat het in augustus zo niet was :-p We zijn hand in hand, met Poetin achter ons aan, naar school gewandeld, en hebben ondertussen lekker gebabbeld. Je hebt me zowat alle brievenbussen en alle passerende kinderen aangewezen, en zweeg geen seconde.
Zodra we op school zelf aankwamen en je juffrouw Hilde zag, was je weg: je liet mijn hand los, en ging recht op haar af. Jammer genoeg had ze geen handjes meer vrij, of je had meteen haar hand gepakt. Ik heb haar ook nog eventjes gesproken, want deze morgen kwam je zelf met je tuutjes aandragen: je ging ze vandaag aan juffrouw Hilde geven, en dan was het gedaan. Ik heb niks geforceerd, ik wilde wachten tot je er zelf mee afkwam. Eigenhandig heb je ze in je boekentasje gestopt, en ik heb haar dus even uitgelegd wat de bedoeling was. Ik hoop maar dat het lukt, maar ik hou mijn hart al vast. Gelukkig heb ik nog een paar reservetuten achter de hand, maar ik hoop dat het echt niet nodig is. Dan word je echt mijn grote jongen!
