Een heerlijke schooldag, snoetie. Deze morgen zijn we om kwart over zeven opgestaan, en dat is blijkbaar toch te vroeg, temeer daar je eigenlijk niet wilde eten, en genoeg had aan je flesje. We hebben dan maar samen nog tien minuten tv gekeken, en zijn om iets over acht te voet naar school vertrokken. Je wilde perse zelf je boekentasje dragen, dus heb ik dat maar toegelaten. In plaats van de gebruikelijke tien minuten waren we nu twintig minuten onderweg, maar je hebt wel de hele weg zelf gestapt zonder ook maar één keertje te vragen of ik je wilde dragen. Tot aan het Turckpleintje was het trouwens ook heel leuk: Poetin hield ons gezelschap en sprong van tuin naar tuin in ons tempo. Het pleintje vond hij ver genoeg, en daar bleef hij dan ook achter, tot jouw grote spijt.
Tot mijn grote verbazing waren we amper op tijd: terwijl ik nog meer dan vijf minuten op mijn horloge had, stonden de kleuters al in de rij, en ging juf Hilde net naar binnen. Ik heb je dan maar in de rij geduwd, nog snel een kusje gestolen, en weg was je. Mijn flinke jongen!
Toen ik je iets na vijven ging ophalen in de opvang, zat je gezellig buiten te spelen met Sarah, het dochtertje van Nice. Zodra je me zag, riep je: “Nee mama, nog niet, nog een beetje blijven!” Een minuut later hing je echter aan me en liet niet meer los. Sarah zei me wel dat je in je broek had gedaan, en ja hoor, toen ik je hier thuis afstroopte, bleek je in je broek gekakt te hebben. Toen ik je vroeg waarom, zei je: “Juffrouw Hilde kwijt eweest!” Je was inderdaad anderhalf uur in de opvang geweest, en blijkbaar letten ze daar een pak minder op de kleintjes. Je kan nog zelf niet naar het toilet, en toen je juffrouw Hilde niet vond om het aan te vragen, heb je maar in je broek gedaan. Arme snoet. Ik was dan ook totaal niet boos, zeker niet toen je onmiddellijk vroeg om op je potje te mogen, en je een grote plas afleverde. Ik had je zelfs een snoepje beloofd, maar we zijn het eigenlijk allebei zo’n beetje vergeten :-p
Toen ik je vroeg wat je allemaal had gedaan, zei je iets over handjeklap, en een liedje over Dikke Duim (ik zal het nog wel zien wanneer ik je liedjes mee naar huis krijg), en je had blijkbaar een mannetje getekend met wasco’s. Het was duidelijk dat je het echt wel leuk vond. Je koekjesdoosje was leeg, en naar wat ik kon begrijpen had je ’s middags pasta gegeten (bleek inderdaad macaroni met ham en kaas geweest te zijn).
We hebben dan nog samen wat buiten gespeeld, tegen half zeven zaten we aan tafel, en een kwartiertje later kwam Freya toe. Die ging op jou letten terwijl papa en ik naar de infoavond voor de kleutertjes gingen. We mochten bij juffrouw Hilde in de klas, en die heeft ons haarfijn uitgelegd hoe alles er bij haar aan toe gaat: zowel de regeling voor eten, drank, het fruit dat je ’s namiddags krijgt, als de naambordjes, de briefjes, de manier van werken… Het was verhelderend en ook geruststellend eigenlijk, een grondige, gestructureerde en vooral professionele manier van werken. Je vindt het er na twee dagen al leuk, dat zegt genoeg. Oh ja, en de bel stond ’s morgens acht minuten voor, vertelde de juf, nogal logisch dan dat we maar net op tijd waren.
Toen we thuis kwamen, wist Freya te vertellen dat jullie nog gespeeld hadden, en dat je iets voor acht in bed lag. Hmm, ik had gedacht dat je moeër ging zijn, maar blijkbaar valt dat voorlopig nogal mee. Eens zien hoe moe je bent vrijdag :-p