Negen uur ’s morgens, en ik zit alweer achter mijn PC, terwijl jij in de handen van juffrouw Hilde aan het spelen bent. Van dat laatste ben ik vrij zeker, want je voelde je al meteen in je sas.
De dag begon net iets minder leuk: het was de bedoeling om om zeven uur rustig wakker te worden, en dan heel rustig de dag in te zetten. Krijg ik een stevige por van papa om kwart voor acht. We hadden duidelijk de wekker niet gehoord! Geen tijd meer voor een douche voor mij of een bad voor jou, kleine snoet.
Eerst protesteerde je nog dat je al moest opstaan, en vroeg met aandrang om nog te mogen slapen. Pas na een paar minuten drong het tot je door dat je naar school mocht, en je begon gans te gloeien van enthousiasme. Flesje gedronken, kleren aan, boterhammetje eten, boekentasje maken, schoenen en jasje aan, en tegen kwart over acht waren we weg. Papa en ik zijn wel idioten: we namen de auto, terwijl we zó ver moesten parkeren dat we bijna terug thuis waren! We zouden gewoon sneller geweest zijn te voet, snoetie. Jij wilde alvast te voet gaan, zo hoefde je je boekentasje niet opnieuw uit te doen.
Vooral het zicht van alle andere kinderen vond je “wijs”, zoals je zelf zei. Van zodra we het schoolgebouw zagen, zei je trots: “Míjn school, mama!” Je kon niet snel genoeg in de klas zijn, en je was dan ook teleurgesteld dat je nog even op de speelplaats moest wachten. Toch speelde er ook wat onzekerheid: je hield je papa stevig vast! Gelukkig was Wout er ook al, en voelde je je meteen al wat meer thuis. Uiteindelijk gingen we naar binnen, hingen je jasje op, zochten een vakje voor je boekentas, en je ging meteen op verkenning: fietsjes, een speelhoek, een zandbak, bankjes, tekenborden, een autootjesbaan… Je maakte meteen gebruik van het kleine toiletje, en was heel enthousiast toen bleek dat je vanuit je klas de waai kon zien buiten.
Papa en ik drentelden wat onwennig rond, en besloten dat we je beter aan de goede zorgen van juffrouw Hilde konden overlaten. Jij was het daar roerend mee eens: vanop een fietsje zei je zelf al tegen me: ‘Nu mama naar mamaschool ? En papa naar kantoor ?’ Ik verzekerde je dat papa je in de namiddag kwam halen, en zelfverzekerd zei je “Salu! Tot straks!’ waarop ik nog snel een kusje kreeg, en je je omdraaide en wegfietste.
Mja. Zoals gedacht zal je het heerlijk vinden, snoetie.
Papa en ik wandelden hand in hand terug naar de auto, keken elkaar aan, en glimlachten. Je wordt groot, Wolf, en ik moet je nu al een beetje loslaten.