Donderdagavond, hier in Mariakerke, over de brand in Rome, en hoe je daar iets aan kon doen. De spreker is een begenadigd verteller, het zal dus wel interessant worden.
Meer info hier op Gentblogt (waar anders?)
42307 items (32456 unread) in 36 feeds
Familie
(1024 unread)
NetlashCollegas
(3291 unread)
NetlashStagiairs
(349 unread)
Fun
(21197 unread)
Donderdagavond, hier in Mariakerke, over de brand in Rome, en hoe je daar iets aan kon doen. De spreker is een begenadigd verteller, het zal dus wel interessant worden.
Meer info hier op Gentblogt (waar anders?)

Ook kleine Mereltjes krijgen een verjaardagsfeestje, ook al slapen ze door het meeste heen, en snappen ze toch niet wat er aan de hand is.
Nonkel Jeroen, tante Delphine, Alexander en Marie-Julie kwamen al voor het aperitief, en nonkel Roeland, meter Sarah met de kleine Nand ook. Ik heb dan maar meteen opa en oma ook gevraagd, aangezien het toch hun kinderen waren die zo vroeg kwamen. We zijn eventjes naar nCube (Barts kantoorgebouw) gaan kijken, en toen moesten Roeland en Sarah al door. De rest is stoverij met frietjes blijven eten, en na het eten moesten ook Jeroen en familie al weg (de Sint kwam in Zomergem, vandaar).
Het werd een rustige vroege namiddag, tot rond half vier ook Dirk en Ilse toekwamen, en nonkel Koen en meter Else met Liv. Er werd taart verorberd, Merel keek met grote ogen naar haar kaarsje, en besloot dat een simpel koekje toch lekkerder was dan taart. En ze werd ook algemeen bewonderd toen ze toonde dat ze bijna alleen kan stappen. Bijna.
Het was echt wel een gezellige middag. Alleen ongelofelijk jammer dat Omaly en bompa er niet bij konden zijn. Volgende keer beter, daar reken ik op!
Of, zoals mijn ma zegt: van die kleine cakejes met een papiertje rond. Ik had Kobe al wekenlang beloofd dat we er gingen maken, en ik had ook al een hele tijd de nodige gekleurde marsepein liggen, een cakemix, en een hoop dinges om die baksels te versieren. Vandaag ben ik bij de buurvrouw haar versierdingen gaan halen (zij heeft andere figuurtjes dan ik), en we zijn eraan begonnen, Kobe en ik. Achttien cakejes waren er (eentje is gesneuveld omdat ze wilden proeven), zeventien zijn er dus versierd, en één grotere chocoladecake ook. Halverwege is Wolf ook komen meedoen. Drie uur heeft het me gekost, van bakken tot afgewerkt, maar ik heb me er echt wel mee geamuseerd. Zelf heb ik er maar een paar versierd, ik heb vooral marsepein uitgerold voor de jongens, zodat zij hun gang konden gaan.


Merels taart, naar voorbeeld van haar geboortekaartje, is niet echt goed gelukt, maar soit, het was het proberen waard. En ze was vooral eigenlijk wel lekker. Volgende keer beter.

Wij zijn hier ten huize gigantische fan geworden van de luisterboeken van Het Geluidshuis. Jaren geleden hadden we er al eentje gekregen – De Wilde Zwanen – maar toen waren de jongens nog wat te klein.
Als we nu langer dan een uur in de auto moeten zitten, komt er elke keer weer zo’n luisterCD op te liggen. De jongens zijn muisstil en vervelen zich niet langer, en de liedjes zingen ze soms dagen later nóg. Want wat zijn die luisterboeken nu? Het zijn bekende sprookjes of verhalen, die opnieuw verteld worden door bekende acteurs. De personages, stemmetjes en vooral de liedjes zijn schitterend gedaan, maar ook voor volwassenen valt er een en ander te rapen, want de dubbele bodems, politieke verwijzingen en woordspelletjes allerhande zijn legio. Wolf vraagt me geregeld waarom ik in de lach schiet, en vaak moet ik hem dan het antwoord schuldig blijven omdat ik het gewoon niet uitgelegd krijg.
Intussen hebben we er toch wel al een aantal gekocht: De Reisgenoot (”Toppie, toppie, deze job is toppie! De satisfactieradius maakt happy in het koppie!”), De Nachtegaal, en Bart kreeg onlangs ook De Bremer Stadsmuzikanten als bedanking voor een lezing. Blijkbaar kan je ze hier tegen betaling ook downloaden, en dat is zo mogelijk nog interessanter. Nochtans hebben de boeken ook wel een meerwaarde: Kobe zit er graag in te bladeren om naar de maffe tekeningen te kijken, en Wolf leest de liedjesteksten erop na.
En nee, ik krijg hier niet voor betaald, ik vind die CD’s gewoon de max!
Jawel, ik ben er nog steeds mee bezig, al kan ik niet zeggen dat ik een ijverige dame ben, de laatste weken.
Sinds ik zo ziek was, heb ik niks meer opgeschreven van punten. Mijn rug is nog steeds allesbehalve ok, en dan is de goesting om te ‘diëten’ ook meteen ver te zoeken. Maar gelukkig is de schade enorm beperkt. Door dat ziek zijn was ik drie kilo kwijt. Dat zijn natuurlijk geen definitieve kilo’s: als je terug begint te eten, komen die wel deels terug. Maar toch. Ik ben ook nauwelijks naar de cursus geweest: ziek, andere verplichtingen…
Afgelopen week heb ik dan wel weer echt gefret: het was mijn verjaardag, en ik heb zowel de collega’s als de leerlingen getrakteerd met van die Sinterklaaskoekjes, en als er nu iéts is waar ik niet af kan blijven… En dan nog uit eten geweest en dat soort onzin. Nee, het was eigenlijk geen goede week.
Maar toch was ik meer dan behoorlijk afgevallen, tot mijn grote verwondering. Het enige wat ik kan bedenken, is de pijn: mijn rug doet zodanig pijn, dat ik ’s avonds steevast doodop ben, en dat ik waarschijnlijk ook massa’s energie verbruik.
Als ik nu ook eens weer in gang zou schieten en het programma netjes volgen, dan zouden er echt nog wel wat kilo’s afgaan. Want ik krijg nu al voortdurend massa’s complimentjes, dat ik er zo goed uitzie, dat ik straal… Ik ben ook weer nieuwe kleren moeten gaan kopen. Mijn tshirts en dergelijke zijn doorgaans nog dik in orde, omdat ik van aansluitende modellen hou. Het ziet er alleen een pak beter uit nu :-p Maar mijn broeken, da’s nog wat anders. Ik had al een jeans gekocht en een zwarte broek, maar met drie kinderen is dat soms nogal weinig: één broek in de was, eentje aan, en dan geeft er eentje over of zo. Ik heb dus nog een extra broek gekocht, een donkerpaarse, nog altijd maatje 44 :-) Ook mijn rokken (niet dat ik er zoveel heb, maar toch) zijn veel te ruim nu. Ik wilde nu wel eens een rokje tot aan de knie, iets wat ik vroeger nooit durfde dragen, en heb een simpel zwart A-lijntje gevonden, en een heel mooi grijs met kant :-) Met donkere kousen aan, en mijn korte of lange laarzen ziet dat er blijkbaar best wel ok uit, zo mocht ik horen.
In ieder geval ben ik al enorm blij met mijn nieuwe figuur, en ben ik vastbesloten die kilo’s niet meer terug te krijgen. Aan de voorbije weken te merken, heb ik mijn voedingspatroon toch wel al aangepast, en vliegen de kilo’s er niet meer aan zoals vroeger. Weight Watchers, it’s for life, en dat weet je dan ook wel.
Bon, de cijfers:
(Op vrijdagmorgen, droog aan de haak, identieke omstandigheden; vorige cijfers hier)
28-01-2010: 102,6
09-09-2011: 81,4
16-09: 80,7
23-09: 79,7
30-09: 81
07-10: 80,5
14-10: 80,5
21-10: 78,5
28-10: 78,6
04-11: 79
11-11: 79,5
18-11: 80,1
25-11: 78,9
De officiële gewichten van de donderdagavond om 19.30u op cursus, vlak na mijn eten en met wisselende kleren aan:
28-01-2010: 104,4
09-09-2011: 83,8
16-09: 83,4
23-09: 82,8
30-09: -
07-10: 83,3
14-10: -
21-10: -
28-10: -
04-11: -
11-11: 82,6
18-11: -
25-11: 81,5
22,9 officiële kilo’s. Dat kan tellen.

Toen Clo aankondigde dat er een BGGD kwam om een nieuwe game tablet voor te stellen, zag ik dat meteen zitten. Toen Bart zei dat hij wel mee wilde, vond ik het helemaal ok. Ma werd opgetrommeld als babysit, en Bart en ik trokken naar Mechelen, naar de gebouwen van Telenet, dat zo vriendelijk was ons te voorzien van plaats, drank en voedsel (veronderstel ik toch).
Eerst werd de nieuwe website Roekie voorgesteld. Naar mijn mening toch wel een gat in de markt: een gamesite met besprekingen van spelletjes voor kinderen. Mijn jongens willen een nieuw spelletje voor Sinterklaas, maar waar er massa’s sites bestaan voor hardcore gamers die alle spellen uitgebreid bespreken, is het zoeken naar een naald in een hooiberg om te achterhalen welke spelletjes bijvoorbeeld voor kinderen van vier geschikt zijn. Ze hebben meteen ook een vijftiental pagina’s gekregen in het tijdschrift van Gunk, en Kobe was er meteen wild van.
Ik ben ondertussen eens gaan kijken op de website, en er zitten nogal wat kinderziektes in, alsof het echt niet grondig nagekeken en vooral getest is, en ietsje te snel gelanceerd. Zo werkt de link die bij de wedstrijden automatisch een emailformulier opent, niet echt: hij stuurt je naar inf@roekie.be, en dat blijkt niet te werken. Ook staat er bij verschillende spelletjes ‘Een bespreking kan je hier lezen’ zonder link, of zelfs, zoals bij ‘Phineas en Ferb’ een lege link. Je kan ook niet kiezen welk platform je wil bekijken: het vraagt nogal wat zoekwerk om specifiek de spelletjes voor Xbox of Wii eruit te halen. Wat wél knap is, is dat je meteen kan zoeken naar spelletjes voor jongens of voor meisjes. Een leeftijdsaanduiding per spel was ook mooi geweest, maar da’s uiteraard nogal arbitrair. Eigenlijk is de website voorlopig nog een beetje een gemiste kans, wegens onvolledig en een beetje een puzzel, maar ik kom zeker nog terug om te kijken of er al bijgestuurd is. Graag, zelfs, want het lijkt me bijzonder nuttig.
Daarna kregen we een korte voorstelling van de uDraw, een tekentablet voor Wii, PS3 of Xbox. Eigenlijk was de uitleg zelf bijzonder kort: we kregen vooral een filmpje te zien met de mogelijkheden van de uDraw, en er stonden rondomrond een aantal uDraws opgesteld op diverse systemen en spelletjes, zodat we ze zelf konden uittesten. Ik heb het ook even geprobeerd, en ik vind het wel wijs. Het is wat wennen en wat uitproberen, maar je kan er wel veel mee doen. Vooral de Pictionary lijkt me leuk, omdat dat nog altijd het leukst is als je het kan spelen waar iedereen vlot de tekening kan zien, zoals bij een schoolbord. Dat hebben we tot nader order nog niet in de huiskamer staan, maar een tvscherm wel :-)
Tot onze grote verbazing kregen we allemaal een uDraw mee naar huis! Ik weet meteen wat de Sint brengt dit jaar :-p Eigenlijk vind ik het jammer dat ik dus nog even moet wachten om ermee te prutsen.

De goodie bag was sowieso niet mis: bovenvermelde uDraw dus, met een klein magneetje (dat al ontdekt is door Kobe, die denkt dat de Sint het gebracht heeft als hint) en een 2G USB stick.
Duracell ging een vijftalvan zijn nieuwe USB chargers weggeven, maar Clo had dat misbegrepen, en had al aangekondigd dat we elk eentje gingen krijgen. Duracell toonde zijn groot hart, en zorgde dan maar voor vijftig exemplaren! Ideaal voor als je een dag op stap bent, en vreest dat je telefoon/iPod/fototoestel, of wat je ook maar met een USB (standaard, mini of micro) kan opladen, niet genoeg juice zal hebben. Het ding zelf is plat en lichtgewicht, maar kan helaas niet opgeladen worden via een stopcontact, alleen via de USBpoort van een gewone computer. Gelukkig heb ik hier een stopcontactding voor de iPhone, zodat hij wel probleemloos in een stopcontact kan. De batterij zou genoeg opleveren om een smartphone drie extra uur spreektijd te geven, niet mis. Mooi cadeautje :-)
Verder zat er ook nog een cadeautje van Pixum in: ze geven ons elk een voucher voor een A4 wandkalender in een design naar keuze, met eigen foto’s uiteraard. Dat zal voor in de vakantie zijn, het is ietsje te druk momenteel met de aankomende examens.
Al bij al was het een aangename, zij het korte BGGD. Bart en ik zijn dan maar nog uitgebreid gaan genieten van respectievelijk wijn, koffie en advocaat in Het Oeverloze Eiland, dat blijkbaar overgenomen is en zijn vroegere hoge standaard heeft herwonnen.
Bedankt, Telenet, uDraw, Roekie, Duracell en Pixum! En uiteraard ook Clo!
Jawel, ook veertig, maar deze keer gaat het over mezelf.
Heb ik het er lastig mee? Hmm, ergens wel: ik behoor nu officieel tot de middelbare leeftijd, terwijl ik zelf nog vaak het gevoel heb van: “Kijk mama, zonder handen!” Ik betwijfel eerlijk gezegd of dat gevoel ooit weg zal gaan, ik voel me vaak nog jong en onervaren. Aan de andere kant zou ik niet opnieuw 18 willen zijn. Qua lijf wel, ja, maar niet qua geest. Ik heb ervaring, ik heb (een beetje) levenswijsheid, en ik heb eindelijk ook innerlijke rust. Ik ken mijn sterktes en mijn zwaktes en heb daar ook mee leren leven. En ik heb me al lang neergelegd bij het feit dat er dingen zijn die ik nooit in mijn leven zal gedaan hebben, ook al had ik dat wel gewild. Tsja. Life happens.
Maar de slotsom van veertig jaar is toch de volgende: ik ben een verdomde gelukzak! Ik heb een prachtig leven, en ik besef dat maar al te goed.
Ik heb een ongelofelijke man, met wie ik elk moment opnieuw zou trouwen. Die mij aanvaardt voor wie ik ben, bij wie ik mezelf kan zijn, en in wiens armen ik thuis ben, waar we ons ook bevinden. Dank je, liefje.
Ik heb drie prachtige, gezonde, gelukkige kinderen. Verstandig, lief, beleefd, spitsvondig, en zelfs ook mooi, al kan dat wel mijn moederhart zijn dat spreekt. Maar toch.
Ik heb een job die ik nog steeds ongelofelijk graag doe. Ja, er zijn momenten dat ik me naar school moet slepen, maar dat heeft iedereen wel eens, zeker? En er zijn dingen die ik liever doe dan administratie en examens verbeteren, maar alla. Als oudleerlingen me nog steeds met warmte begroeten, en zeggen dat ik een van de leraars ben die ze nooit zullen vergeten, zal ik het nog wel niet zo slecht doen, zeker? Of als mijn zesdes samenleggen, en in het laatste uur van de dag mijn bord voltekenen, ‘Celebration’ van Kool and the Gang opzetten, en zorgen voor chocomousse, yoghurt, petit Gervais en brikpakjes fruitsap (omdat ze weten dat ik blikjes nooit zou toelaten), dan is dat wel ok zeker? Vooral als we daarna zonder morren Tacitus vertalen :-p
Ik heb een zalig huis, waar ik dolgraag in woon. Ik prijs mezelf daar ook vaak gelukkig om: ruim, veel licht, gezellig, en vooral een thuis voor ons gezin. Ja, het is nog voor verbetering vatbaar (maar dat komt er binnen afzienbare tijd wel aan) en er ligt nogal wat rommel, maar bon, perfectie is een utopie, nietwaar?
Ik heb een fijne familie en goede vrienden. Ik heb mijn ouders, schoonouders en zelfs mijn beide grootmoeders nog steeds, en daar ben ik dankbaar om. Ik zie die mensen graag, en ik zou ze graag nog ongelofelijk lang om me heen hebben. Ik weet dat dat onrealistisch is, helaas, maar toch. Ik kan maar hopen.
Dus, heb ik het moeilijk met veertig worden? Ergens wel, omdat ik zal moeten leren loslaten. Maar ik ben een gelukkig mens, en die voorbije jaren kan niemand me nog afpakken.
Er zijn weinig dingen zó mooi als mijn twee jongens die ’s morgens, hand in hand, met de boekentas op de rug, het schoolpad afhuppelen.
Ik ben een gelukkig mens.
Zaterdagavond hebben we een bescheiden drink gegeven voor een paar vrienden. Een hele hoop kon helaas niet komen, maar we waren toch nog wel met een stuk of 15. Bart had massa’s hapjes voorzien, en het werd een zeer aangename avond. Eigenlijk moeten we dat meer doen, zo geraakt ons huis (en bij uitbreiding mijn bureau) eens ontdaan van alle rondslingerende rommel.

Bart trok deze morgen zijn conclusies bij de cadeautjes die we kregen: we moeten dringend gehydrateerd worden :-p We hebben vooral veel heerlijke koffiebonen gekregen (onder andere Blue Mountain, yay!), een paar flessen uitstekende wijn, en een pot bijzonder goeie antirimpelcrème :-p Dat komt ervan natuurlijk, als je in je mailtje schrijft
Bloemen en kransen zijn absoluut niet de bedoeling, antirimpelcrème of kleurshampoo mag altijd.
De lokale apotheker neemt dat dan zeer letterlijk, ik had het kunnen weten :-p Verder was er nog een verwenpakketje met een mooie kaars, hydraterende handzeep (het is dus echt een thema) en een bruisbal voor in bad. Er waren ook boekenbons en restaurantbons, en twee mooie theelichthouders gevuld met snoep.
Het toont eigenlijk vooral goed aan hoe goed onze vrienden ons kennen. En hoe weinig ze luisteren als we zeggen dat cadeautjes niet nodig zijn.
Maar ik vond het eigenlijk vooral een zeer fijne avond. Bedankt allemaal!
En volgend jaar geven we een fuif. Met uitgebreider publiek, beloofd.
Nu ja, ze doet een zeer ijverige poging, en kan al een paar stapjes na elkaar, voor ze omvalt. ‘t Is vroeg, ze is nog maar net een jaar geworden. Maar we zijn wel ongelofelijk trots op onze kleine meid.
[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]
Omdat we vanavond een paar vrienden op bezoek hebben om iets te drinken, moest ons huis opgeruimd worden. Niet dat het niet proper is, dat wel, maar het is nogal… rommelig :-p Mijn bureau is daar nog het ergste voorbeeld van. I know, I know…
We hebben een hoop rommelhoekjes in de woonkamer opgeruimd, de kinderen hebben hun speelgoed aan de kant gedaan, en ik ben aan dat bureau van me begonnen.

En dan moet ik nog, als ik heel eerlijk ben, toegeven dat ik al een hoop gerief had opgeruimd in de loop van de week. Ik had er dus wel wat werk aan…
Intussen was de woonkamer volledig in orde, en zaten de jongens tv te kijken.


Ik geniet er dus enorm van hoeveel klaarder en zonniger onze woonkamer is geworden na de verbouwing.
Ik gaf Merel een banaan, ruimde verder papieren op, adresseerde brieven aan de sint, en deed verder aan dat bureau. En toen werd het uiteindelijk dit:

Met zelfs een afgestofte en gesnoeide bonsai.
Laat dat volk maar komen!
Vandaag wordt mijn allerliefste veertig. Hij noemt het zijn waterkering, en gaat alle adressen af die een belangrijke rol hebben gespeeld in zijn leven: de verschillende huizen waar hij gewoond heeft, zijn school en bibliotheek, de boerderij van nonkel waar hij als kind elk weekend doorbracht, zijn kot, de unief en de hogeschool, de verschillende vestigingen van de KBC waar hij gewerkt heeft, het vorige adres van Netlash en het bijhorende huisrestaurant…
En toen kwam hij terug naar huis, in mijn armen. Gelukkig maar.
De beste helft moet nog komen, liefje. Gelukkige verjaardag!
Bart zit sinds dinsdag in Hasselt voor het World Creativity Forum, en blijft daar uiteraard ook slapen. Dat resulteert in drukke ochtenden, omdat ik op mijn eentje de kinderen en mezelf op tijd moet zien klaar te krijgen. Als ik zelf niet moet lesgeven om half negen, valt dat best mee. Als Merel tenminste geen kakdébâcle voor elkaar krijgt op het moment dat iedereen al met zijn jas aanstaat, klaar om de deur uit te gaan. Maar dit terzijde.
Op donderdag -vandaag dus- moet ik wél lesgeven om half negen. Ik had de boekentasjes gisteren al klaargezet, had de kleren van de kinderen ook al netjes op voorhand klaargelegd, en zelfs de tafel al gezet, maar toch, het bleef een haastige, zenuwachtige boel.
Iets na acht zaten we in de auto, gooide ik Merel af bij de crèche, en reed ik naar de school van de kinderen. Ik had al een tijdje staan aanschuiven aan de lichten van de schoolstraat, en toen het op oranje sprong net voor mij, duwde ik in plaats van de rem nog even het gaspedaal in, en schoof fluks door oranje de zijstraat in. Dacht ik toch. Want in de andere richting stond een politiewagen klaar om af te slaan. Ook die straat in. Ter hoogte van de school ging ik even langs de kant staan voor een oprijlaan – stationeren, heet het, want met de motor nog aan – en liet de kinderen uitstappen en oversteken op het zebrapad. En toen tikte een agente tegen mijn schouder, met strenge blik en opgetrokken wenkbrauwen. Of ik wel goed wist waar ik mee bezig was, zo voor de ogen van de politie door rood rijden. Rood? Naar mijn mening was het oranje, wat ik ook zei. De wenkbrauwen gingen nog een paar millimeter hoger. Dat het wel degelijk rood was geweest, en dat door oranje rijden ook strafbaar was. Ik zuchtte, zei dat ze dan wellicht wel gelijk had, als zij vond dat het rood was, maar dat ik zeer haastig was en te laat ging zijn op mijn werk als zij zo verder ging. En dat ik niet langer dan nodig wilde staan met mijn auto waar ik stond. Ja, zei ze, ik mocht daar ook al niet parkeren. Waarop ik fijntjes opmerkte dat ik daar ook niet geparkeerd stond, maar wel stationeerde, en dat dat wél toegelaten was. Nu zuchtte zij, noteerde mijn naam, en vertelde dat ze me dan ging laten vertrekken, maar dat de boete dan thuis ging gestuurd worden.
Ik heb later even opgezocht wat het ging worden, en ik ben er voor minstens 150 euro aan voor de moeite. Ugh. Stom geld. En mijn eigen fout.
Nee, heren, dat heeft niks te maken met genetkouste en van konijnenoren voorziene pronte jongedames. Dat heeft zelfs totaal niks in die sector te zien.
Wolf had vandaag voor het eerst vriendjes die zomaar kwamen spelen. Zomaar, zonder verjaardagsfeestje of ouders die eventjes hun kind kwijt moesten, of eentje dat toch bleef plakken omdat ik hen was gaan afhalen van de turnles.
Wolf had gewoon aan zijn twee beste vrienden verteld over Lego Heroica, en blijkbaar met zoveel gusto dat ze het dolgraag eens wilden spelen. En dus werden er hier twee zevenjarigen netjes aan de deur afgeleverd rond een uur of twee, om dan om twintig na drie terug opgehaald te worden voor de gezamenlijke turnles.
Ik denk dat ze eigenlijk wel vaker eens mogen komen spelen. Da’s lekker rustig, en Wolf is er verzot op.
Deze voormiddag had ik tijd van 10.10u tot 12.05u. Nu ja, tegen dat ik de school achter me liet, was het dik half elf. Omdat ik toch eigenlijk wel dringend nog een derde broek nodig had die niet bij elke niesbui automatisch op mijn knieën zakt, ben ik ‘t stad ingereden. Ook al omdat een van mijn favoriete winkels 50% korting gaf gisteren en vandaag.
Helaas, ik heb er een donkerpaarse broek gevonden en een nauwsluitende simpele zwarte tuniek, maar niet in afprijzing. Go figure. 75 euro was mijn straf, en dat valt al bij al nog mee. Er hingen een hoop knappe rokjes, maar uiteraard niet mijn maat. En die waren wél in solden natuurlijk. Meh.
Ik had nog een kwartiertje over, en liep de belendende H&M binnen, alwaar ik erin slaagde voor 30 euro een chique rokje te vinden in grijze kant, en een bordeaux gebreide jurk met gigantische col, 20 euro.
Gescoord, dus. Ik wilde een broek en een rokje, en dat heb ik nu dus, en ik was zelfs op tijd terug op school. Alleen ben ik nog steeds op zoek naar een knielange zwarte gebreide vest in dikke wol. Ik heb er zo eentje, maar durf er echt niet meer onder de mensen mee komen. Mocht iemand dat dus zien hangen, geef me een seintje! Mijn dankbaarheid (en warmte) zal uw deel zijn.
Wist u dat:
* nieuwe fluohesjes voldoende reden zijn voor kleine jongens om, in plaats van tegen te sputteren, graag met de fiets naar school te gaan?
* het koud is ’s morgens, maar toch zalig om te fietsen?
* het stilaan nog eens tijd is voor gestreken mastellen?
* het op maandag na vier uur moeilijk is om in Wondelgem nog vers brood te vinden? Rekening houden met de sluitingsdagen van andere bakkers, da’s duidelijk voor mietjes.
* honderd bloembollen planten veel werk is?
* ge voornoemde bloembollen ook kunt planten – stel dat ge uw tuinschopje kwijt zijt – met een soeplepel? En dat dat nog langer duurt?
* het bizar is dat ge op 12 november in uw tshirt in uw tuin kunt werken?
* het al even bizar is dat er op diezelfde twaalfde november nog massa’s bladeren aan de bomen hangen?
* het eigenlijk wel fijn is als ge eindelijk uw garage ne keer deftig opruimt, zodat uw auto terug binnen kan staan?
* kotsgeur wel héél erg lang in een auto blijft hangen?
* ik het straf vind dat mijn zevenjarige al sudoku’s van negen op negen oplost?
Nee? Dan ga ik u dat blijkbaar ooit eens moeten vertellen, medunkt.
Deze keer van mijn grootmoeder (van mijn moeders kant): die wordt morgen negentig, en gaf vandaag een groot feest.
Ik ben haar gaan halen in het rusthuis hier drie kilometer verderop, en daar ook weer afgezet zo’n zes uur later. In de tussentijd hebben we lekker gegeten in de Duyventooren in Bellem, is er gespeecht, heb ik honderduit gekletst met broers en schoonzussen, heb ik de obligate zatte nonkel ontweken, heb ik massa’s complimentjes gekregen over hoe goed ik er wel uitzag, heb ik met bewondering naar mijn ei zo na honderdjarige andere grootmoeder gekeken, en heb ik me eigenlijk wel best geamuseerd. En in diezelfde tussentijd hebben Dirk en Ilse zich blijkbaar kostelijk geamuseerd met de kinderen. Er is in elk geval gigantisch veel gespeeld, want Merel is om half zes nog even in haar bed gegaan, en pas wakker gemaakt om zeven uur de volgende morgen. Zonder avondfles of zo. En ik heb de indruk dat Dirk en Ilse het ook reuze gezellig vonden.
Bedankt, iedereen!
Xavier, een goeie vriend van me, heeft een nieuwe CD uit. Daarom gaf hij ook een interview voor Gentblogt, en dat ga ik hier ook nog maar eens weergeven. Gewoon omdat het goeie muziek is.
Vorig jaar verscheen op Gentblogt een interview met VoidWork, een door horror geïnspireerd muziekproject van Gentenaar Xavier De Schuyter. Sindsdien zijn nieuwe nummers, nieuwe leden en nieuwe plannen op het toneel verschenen. Tijd dus voor wat opvolging…
Ten tijde van het vorige interview had je net een album uit, “Horror/Forsaken”. Een klein anderhalf jaar verder, heb je daar nog enkele platen aan toegevoegd. Zoveel inspiratie?
Het derde album “Dark Corners” was eigenlijk al zo goed als klaar, toen “Horror/Forsaken” eindelijk werd uitgebracht door het platenlabel. Het bevat donkere ambient soundscapes met hier en daar wat meer muzikale elementen. Omdat ik de nummers te goed vond om te laten liggen, maar tegelijk niet in het vaarwater wou komen van het voorgaande album, heb ik de songs gratis beschikbaar gesteld als digitale release. De echte opvolger is dus in feite “Basement”, uitgegeven in mei 2011 via Rage in Eden records.
Op “Basement” hoor je een heel andere VoidWork, veel toegankelijker en tegelijk complexer.
De overgang van ambient darkwave naar een eerder neoklassieke stijl kwam vrij natuurlijk. Toen ik met VoidWork begon, kon ik niet echt degelijk piano spelen. Het heeft tot de opnames van “Basement” geduurd tot ik het instrument genoeg beheerste om er iets muzikaal interessants mee te doen. Het album draait om uiteenlopende variaties van een losse verzameling toonladders en ritmes. Door de pianobasis en de meer traditionele structuur wordt de muziek inderdaad toegankelijker en kan je eigenlijk voor het eerst bij VoidWork spreken van “liedjes”. Daartegenover staat echter dat de nieuwe nummers erg gelaagd zijn, wat alles dan weer voller en ingewikkelder laat klinken.
Hoe zit het met het bonus album “Kaos”?
Kaos kan je, net als de andere albums, gratis beluisteren op voidwork.bandcamp.com. De fysieke uitgave is enkel verkrijgbaar als bonus bij de speciale editie van “Basement”. Die is trouwens echt wel de moeite.
Ik lees op je website dat net zoals “Asylum” om een concept album gaat.
Dat klopt. “Basement” vertelt het verhaal van een dorp dat in de ban raakt van bovennatuurlijke verschijnselen en uiteindelijk ten onder gaat als ze de verantwoordelijke willen lynchen. Voor het soort muziek dat ik componeer, is het altijd leuk om met dergelijke thema’s te werken. Het laat je toe om beelden te koppelen aan de melodieën en die organisch te laten overgaan in elkaar doorheen het album.
Vorig jaar had je nog enkele zangeressen uit het buitenland, maar nu werk je met iemand uit de regio, Lesley Reynaert. Een bewuste keuze of louter toeval?
Eerder een bewuste keuze. Waar ik in het verleden vooral mensen met genre-ervaring wou aantrekken, heb ik nu geopteerd voor iemand die in de buurt woont en met wie de samenwerking dus vlotter en persoonlijker kan verlopen.
Kunnen we van haar hetzelfde verwachten als van haar voorgangers?
Waar de vorige zangeressen klassieke sopranen waren, heeft Lesley eerder een lager, meer jazzy timbre. Bovendien is ze costumière, goochelares en danseres, wat de deur heeft geopend naar live concerten.
Dus er zouden dan toch VoidWork optredens komen? Hoe pak je zoiets aan?
Er zijn nog geen concrete plannen, maar we verkennen alvast de mogelijkheden. Het meest waarschijnlijke scenario is dat we enkel de stemmen live opvoeren -met de muziek op band- en het geheel voorzien van een visueel uitdagende show. Sowieso gaan we de eerder kunstzinnige toer op met onze voorstellingen, omdat we op die manier bijvoorbeeld in theaters of op themafestivals kunnen spelen.
Ben je al begonnen aan een nieuw album? En hoe gaat het met je soundtrack ambities?
Er zijn al nieuwe nummers, maar ze maken nog geen deel uit van een mogelijk album, omdat ik gewrongen zit tussen mogelijke concepten. De ondergang van de oude rijken enerzijds en de gebeurtenissen in een Mythos museum anderzijds. Helaas is er niks te melden op vlak van soundtracks. Het is echt niet makkelijk om de juiste mensen en/of producten te vinden.
Hoe staat het met de andere bands en projecten?
Akem Manah brengt volgend jaar een nieuw album uit. Nihil en RUIN dit jaar nog. Verder heb ik niks meer lopen.
We kijken alvast uit naar de mogelijke optredens en nieuwe nummers.
www.facebook.com/officialvoidwork
voidwork.bandcamp.com
www.akemmanah.com
nihil.bandcamp.com
Toen ik nog in zwangerschapsverlof was, sprak ik wekelijks af met Gwen, die ook net bevallen was. We genoten daar allebei intens van, en zagen onze dochters mooi naast elkaar opgroeien.
En toen gingen we allebei weer aan het werk, werd het druk, en zelfs in de vakantie waren we er niet in geslaagd af te spreken. Tot ik vorige week vlak bij haar in de buurt naar de kapper ging, even binnenwaaide, en we meteen afspraken om met de kinderen daar te gaan eten.
Het werd – hoe kan het ook anders, met vrienden van twintig jaar lang – een heel fijne dag. Ongedwongen, rustig, en met spelende kinderen, want ze hadden allemaal hun leeftijdsgenootje. Wolf hebben we nauwelijks gezien, want die was met Ernest ergens in huis op een computer aan het spelen. Kobe en Elly moesten wat wennen aan elkaar, maar hadden daarna de meeste lol, vooral door zich te verkleden.




En Merel, die sliep quasi de hele tijd en had Lena-Mare bijna gemist :-p



Maar dan wel voor een goeie maat. Om de veertien dagen doe ik aan tabletop rollenspel, en vandaag was net de verjaardag van de game master. Samen met de jongens heb ik een kokostaart gebakken, en Kobe stond erop dat die versierd werd. Met zwarte marsepein, want X. is (was) nogal gothisch ingesteld. En met hartjes, want (dixit Kobe) “Ha ja, X. is toch verliefd, he mama?” Hij moet me dus horen vertellen hebben dat die maat verloofd is, vandaar. In elk geval was er dus taart :-p

Leerlingen kunnen toch soms kiekens zijn. Maar als ge even nog iets gaan regelen zijt, en ge ziet bij het binnenkomen van uw klas zestienjarigen het volgende op bord staan, wel, dan weet ge dat ge toch ergens wel goed bezig zijt. Ook al slaat ge hen met de toetsen om de oren, en maakt ge het hen niet gemakkelijk.
Lieverdjes, ik zie u ook graag!

Gisteren kreeg ik een royaal envelopje van mijn schoonouders voor mijn verjaardag, en ik wist meteen wat ik daarmee ging kopen: een nieuwe boekentas! Mijn oude lederen boekentas is eigenlijk toch wel serieus aan het verslijten, de stiksels beginnen los te komen, en ze is, zoals wij dat in het Meetjesland plegen te zeggen, “haar ere kwijt”. Pas op, het ding heeft 15 jaar trouwe dienst achter de rug, dag in dag uit, dus het is goed gerief geweest, en eigenlijk is het leer nog steeds dik in orde.
Nu wil ik een nieuwe van hetzelfde merk, nl. Ruitertassen, maar ik twijfel gigantisch tussen twee modellen. Moest de ene bestaan in het kleur van de andere: direct!


Maar help eens beslissen wat ik nu moet kiezen? De rode vind ik een prachtkleur, maar het design valt me iet of wat tegen, met die streep. De bruine vind ik zalig met die geborduurde schaapjes erop, maar het donkere leer is nogal vatbaar voor krassen (die je er wel weer kan uitwrijven, maar toch), en het is geen rood… De rode is natuurlijk een stuk damesachtiger en serieuzer, de bruine is een pak speelser…
Zeg eens?
Ze zijn altijd onwaarschijnlijk mooi aangelegd, die Center Parcs.
Ik heb met Wolf en Kobe verder gegolfd tot het begon te schemeren, en Bart al lang naar huis was met een oververmoeide Merel. Daarna zijn we nog een ijsje gaan eten, en hebben een mooie wandeling gemaakt. Meer moest dat echt niet zijn, zeker niet voor Kobe. (En ik vind dat de foto’s met mijn kleine Nikon Coolpix echt wel deftig zijn.)






We zijn met het treintje naar het huisje gegaan, daar hebben ze nog wat tv gekeken, nog een spelletje Heroica gespeeld, en toen zijn Bart en Wolf pizza gaan halen. En was de dag alweer om.
Het gaat snel.
Ik vind dat ongelofelijk: het is twee november, en we lopen in onze tshirt buiten.
Maandag zijn we, nadat we ons in het huisje hadden geïnstalleerd, enkel nog even op verkenning gegaan. Gisteren hebben we in de voormiddag gezwommen, en in de namiddag Heroica gespeeld, en even tot aan de kinderboerderij en de bijhorende speeltuin gewandeld, en dat was het dus zo’n beetje.
Deze morgen moest Merel echt nog wel slapen, en dus ben ik met de jongens gaan zwemmen, tot we alledrie doodop waren en een half zwembad hadden ingeslikt. ’s Middags waren het boterhammen met een omeletje, omdat we pizza wilden eten en je die enkel maar ’s avonds kan krijgen. En deze namiddag zijn we dan, rond een uur of vier, na Merels middagslaapje, gaan minigolfen. De jongens zijn daar stapelzot op.
We hadden oorspronkelijk wel degelijk onze jassen aan, maar die hebben we snel uitgespeeld, want het was écht veel te warm. Bizar, bizar, maar wel heerlijk :-)
De dag dat ik trouwens een normale foto van mijn jongens kan trekken zonder dat ik daar een half uur voor moet zagen, stuikt den hemel in. Serieus. Er steekt altijd wel eentje zijn tong uit of zo.








We hadden al eerder de Lego Minotaurus mogen uittesten, nu kwam de vraag of we het nieuwe Lego Heroica wilden proberen. Daar zeiden we uiteraard geen nee tegen, en dus lagen er hier een paar dagen later twee dozen te blinken: Fortraan en Waldurk. Ze mochten even blijven blinken, door ziek te zijn zag ik het niet zitten om de regels aan een scholier en een kleuter uit te leggen, en ik wilde ze eigenlijk ook houden voor in Center Parcs.
Man, het is een hit!

Je steekt met de blokjes een parcours in elkaar, en daar ben je al gauw een uurtje zoet mee. Een fijn uurtje, eigenlijk. En dan is het de bedoeling om met je held – daar bestaan er verschillende soorten van, met elk hun eigen speciale krachten – zo snel mogelijk het einddoel te bereiken: de zombiekoning verslaan, of de Kelk des Levens pakken, of dat soort dingen. Onderweg kom je voor gesloten deuren te staan waar je dan een sleutel voor moet vinden, kom je zombies, spinnen of weerwolven tegen, kan je flesjes of goudstukken ontdekken, of open je een schatkist waar evengoed een valstrik in kan zitten.Voor wie iets van spelletjes kent: het doet me denken aan Warhammer Quest.
Maar het gigantisch leuke is – en een voordeel tegenover de meeste klassieke gezelschapsspelen – dat je voortdurend zelf je parcours kan aanpassen. De jongens hebben al de meest wijze dingen gebouwd, en zelfs Kobe, die nochtans nog maar vier is, kan ongelofelijk goed meespelen, al zegt de doos dat het vanaf acht jaar is.
De twee dozen zijn apart te spelen, maar vormen samen een nog veel wijzer parcours, met extra mogelijkheden.
Mocht je twijfelen wat je je kind wil geven voor Sinterklaas of Kerstdag: dit is een aanrader. En niet alleen omdat we ze gratis gekregen hebben, want ik denk dat ik me nog een extra doos (er zijn er vier) ga aanschaffen.
(De foto is van hier thuis, omdat ik het ginder te druk met spelen had.)