
Ofte de dag dat Kobes verjaardagsuitnodigingen gemaakt werden en ik dus deze foto nodig had. Zijn feestje is op 29 juni, ook al een maand voor zijn échte verjaardag. De kroon was van gisteren.
46507 items (36656 unread) in 36 feeds
Familie
(1351 unread)
NetlashCollegas
(3949 unread)
NetlashStagiairs
(368 unread)
Fun
(23607 unread)

Ofte de dag dat Kobes verjaardagsuitnodigingen gemaakt werden en ik dus deze foto nodig had. Zijn feestje is op 29 juni, ook al een maand voor zijn échte verjaardag. De kroon was van gisteren.
Zaterdag had ik geen zin om uitgebreid te koken (Bart was weg voor het werk), en keek ik dus eens in de ijskast wat ik nog zoal liggen hadden. Veel groenten, zoals gewoonlijk. Omdat het eindelijk warm ging worden, dacht ik: een koude pastasalade, ideaal!

Ik heb in een sauteerpan ajuin, rode, gele en groene paprika en champignons even aangestoofd, en daarna laten afkoelen. Intussen heb ik ook spirelli beetgaar gekookt en stevig gespoeld met koud water, zodat ook die koud waren. In een grote kom heb ik dan alles gemengd, met een doosje tonijn (in eigen nat), een grote poot garnalen, Italiaanse kruiden, wat light mayonaise, een potje yoghurt, halve kerstomaatjes, een in stukjes gesneden nectarine, een doosje ananasstukjes, en peper en zout. Succes bij de kinderen gegarandeerd!

Alleen had ik nog zodanig veel over, dat ik meteen nog twee dozen heb meegegeven aan een maat die nog moest passeren. En ook hij bevestigde dat zijn kinderen er toch wel enthousiast over waren.
Score!

Koffie: de redder van elke toezichthoudende leerkracht.
Omdat Kobe in de grote vakantie verjaart, wordt zijn verjaardag op voorhand gevierd op school. Bij hem is dat morgen, en dus heb ik vandaag na het afnemen van mondelinge examens en de personeelsvergadering nog snel twee cakes gebakken en een klascadeau gehaald. Het cadeau is een Fisher Price kassa geworden, die behalve de kleurtjes blijkbaar nog steeds dezelfde is als die van veertig jaar geleden ^^.
De jongens hebben me daarna geholpen om de cakes te versieren, en dit is het resultaat geworden:

Morgen zal Bart alles meenemen naar school, want ik moet alweer mondelinge afnemen. Maar Kobe is er nu eigenlijk al zenuwachtig om. Ik ben alvast blij dat zijn cakes gelukt zijn.

En toen speelde Merel plots ‘treintje’ in de keuken. Treinen zeggen trouwens nog altijd tsjoeke-tsjoeke-tuut-tuut, blijkbaar.

zelfportret
Puffend kom ik thuis, van een examen en een lange wachtbeurt in de motorgarage. Slecht werkende remmen, daar spotten we niet mee.
Ik heb nog net de tijd om – het is al drie uur – een pot rijstpap naar binnen te werken, voor ik met een lege buggy het cordon wandelouders vervoeg dat zich naar de school spoedt. Daar word ik omgeven door drie verhitte kinderen, aan wie ik prompt beloof dat we thuis het kleine zwembadje zullen opzetten. Kwetterend lopen we samen naar huis, terwijl ik hun schoolverhalen aanhoor, en afkeurend het hoofd schud – zoals van me verwacht wordt - wanneer het gedrag van een stout klasgenootje ter sprake komt.
Terwijl ik het plastieken gevaarte van het zwembadje uit de garage naar buiten zeul, kijken zij verwachtingsvol toe, onderwijl aan een ijsje likkend. Al een geluk dat ik een paar jaar geleden een elektrisch pompje kocht, want het is te warm om zelf te blazen.
Even later joelen drie uitgelaten bloterds door de tuin, roepend dat het water toch wel héél erg koud is. Waarop moeder, plichtsbewust en eigenlijk vooral medelevend, een paar emmers heet water in het badje kiepert. Een watergevecht ontstaat, en afweerschilden, ook wel gekend door de kleinste onder de naam ‘papelu’, doorstaan glansrijk de test. Dat er intussen ook ongewild een ganse waterstraal op een met pen geschreven examen terechtkomt, is bijzaak, een accident de parcours, collateral damage. Gelukkig kan mama nogal goed ontcijferen.
En zo buitelen we de zomer in. Met ijsjes, zwembadjes en examens. Deze keer gaan we er écht voor.






Dat het een drukke, maar fijne dag was, vandaag.
Sinds gisterenavond heb ik mijn moto terug, en dus kriebelde het gigantisch om ermee te gaan rijden. Omdat mijn polshorloge platgevallen was en er eigenlijk toch een barst in het glas zat, vond ik het tijd voor een nieuw. Ik ben altijd al zot geweest van Danish Design, en dus keek ik waar in Gent je dat merk tegenwoordig kan vinden. Onder andere in de Mageleinstraat, zo blijkt. Dubbele win, want ik had hier nog steeds een bon van Cora Kemperman liggen, die ik van mijn metekindje heb gekregen. Laat die winkel nu toch wel schuin tegenover Nachtergaele, de uurwerkwinkel, liggen, zeker? En ook ideaal was dat ik intussen ook even langs Decor Design kon passeren, een winkel met handtassen en hebbedingetjes die momenteel aan het uitverkopen is, omdat de eigenaresse met pensioen gaat.
Ik dus rond half elf (eerst de kuisvrouw nog wat geholpen met opruimen) de moto op, naar ‘t stad. De motorparkeerplaatsen aan het Braunplein zijn uiteraard verdwenen, maar er is niet echt ergens iets in de plaats voor gekomen. Mijn helm kan ik aan mijn motor zelf vasthangen met een stevig slot, maar die dikke motorvest moet ik dus wel meezeulen. Een tip voor de stadsdiensten: zet eens ergens in het centrum (onder de stadshal, of bij de fietsenstalling onder de Sint-Michielsbrug of zo) een blok kluisjes? Ideaal voor het dikke gerief van de motorrijders, maar ook voor mensen die komen winkelen met de tram, en op die manier niet de hele dag met tassen moeten lopen zeulen, of voor toeristen die toch nog een weekendtas bij hebben. Wedden dat ze succes hebben?
Soit, ik dus de Mageleinstraat in. Bij Decor Design heb ik voor vijf euro een prachtig rood leren mapje voor foto’s gekocht, ideaal voor het vaderdagcadeau voor mijn schoonvader. Daarnaast ook nog een ‘handje’ voor ringen (2 euro), een briefopener voor een euro omdat ik hem zo schattig vond, en een onderhoudssetje voor mijn rode leren boekentas.

Daarna ben ik naar Nachtergaele gestapt, waar de verkoper met een schattig Frans accent me liet zien wat hij liggen had van Danish Design. Dat bleken eerder de klassiekere modellen te zijn, en niet echt mijn ding. Maar toen viel mijn oog op de collectie van Xen, en meer bepaald een vierkant, pikzwart uurwerk met geniaal wijze wijzers. Verkocht! Iets meer dan ik in gedachten had, (119 euro) maar bon.


En dan uiteindelijk naar de Cora Kemperman. Ik had me voorgenomen om enkel mijn bon op te gebruiken, omdat ik vind dat ik eigenlijk al genoeg kleren heb, en dus principieel niks meer bijkoop, tenzij pakweg een jeans omdat de vorige versleten is. Maar toen vond ik een zwart gedrapeerd Tshirt (’met een kotsbakje’, zoals een van mijn leerlingen het noemde) dat me ongelofelijk goed stond, voor 39,99 €, in een heel fijn stofje. Tsja. En viel mijn oog ook op een mouwloos topje met speciale halsuitsnijding, voor amper 15 euro. Ik heb het uiteindelijk ook gekocht in het fel petroleumblauw en het zwart, omdat dat precies het soort dingen is dat ik draag om les te geven, en de kwaliteit altijd onberispelijk is. Hey, ik heb Tshirts van Kemperman die intussen acht jaar oud zijn, heel vaak gedragen worden, en waar nog totaal niks aan te zien is. Intussen kan ik quasi zelf een winkel beginnen, zoveel gerief heb ik van haar. Dinsdag heb ik in de kringwinkel trouwens een enkellang paars kleedje met lange mouwen in stretchtricot van haar gevonden, voor vijf euro. Joink! Ik ga overigens proberen om de eerste dag van de solden daar meteen te staan, want ik heb mijn oog laten vallen op een prachtige lange donkergrijze wollen vest die ik kan gebruiken deze winter (de vorige is helemaal gepluisd), maar honderd euro is me te duur.
Enfin, ik met een bijzonder blij gemoed terug naar huis, afgeklokt net onder de twee uur, rijden inbegrepen. Nee, ik winkel dus niet graag, bij mij moet dat functioneel zijn.
Ik was net op tijd om champignons te snijden (twee soorten), een ajuin te snipperen en alles in een pan te kieperen, intussen met rauwe ham gevulde pasta te koken en een kaassaus te maken, en dat alles in een ovenschotel onder de grill te schuiven om te laten gratineren. Xavier kwam namelijk tegen één uur eten en daarna koffie drinken. Lang geleden dat we nog eens rustig konden kletsen, eigenlijk.
Om half drie heb ik hem mee de moto op gezeuld, om hem Barts kantoor even te laten zien. Ik ben daar toch nog altijd apetrots op, op dat gebouw van hem. Op die manier was ik nog net op tijd om de kinderen van school af te halen, en ze zelfs een ijsje van de ijskar te geven. Ha ja, dat zijn de voordelen van te voet te zijn ^^
Thuis viel het me op dat het ganse leven zich bij deze zalige temperaturen automatisch naar buiten verplaatst: huiswerk, knutselen, spelen,



verbeteren, dutten… Alleen was Merel zodanig hard aan het slapen dat ze ook nog geplast heeft, op het twee dagen oude buitenligmatrasding, waarop staat dat je het niet kan wassen. Zucht. Enfin, het heeft een wasbeurt op ‘dons’ perfect overleefd, gelukkig maar.
