Ik heb daar mijn eigen visie op.
Dit is hoe ik bijvoorbeeld Netlash zie:
Jawel, ik ben het gezicht naar de buitenwereld. En toevallig ben ik ook de oprichter en eigenaar (samen met Dirk).
Door dat feit, ziet die buitenwereld enkel mij (het rode mannetje). Maar iedereen die al in zo'n menselijke piramide gezeten heeft, weet dat dat eigenlijk de makkelijkste positie is.
Dat rode mannetje kan enkel daar staan, dankzij alle sterke schouders die eronder zitten.
En hoe dieper in het bedrijf, hoe lager in de piramide - hoe sterker de schouders moeten zijn en hoe belangrijker de positie.
In mijn visie is het rode mannetje het makkelijkste vervangbaar. Neem hem weg, en de piramide blijft (grotendeels) bestaan. Het enige wat je moet doen is een nieuwe gek vinden die naar boven wil klimmen.
Neem iemand onderaan de piramide weg, één van die mannen die het minste zichtbaar is van buitenaf - dan valt de hele constructie uiteen.
Dat kadert in mijn bredere visie: wat je zegt en wat je doet is even belangrijk. De twee kunnen niet zonder elkaar. Je kan prachtige dingen maken, maar als niemand daarvan weet, blijf je eenzaam in je hoekje zitten. Of je kan luid roepen dat je prachtige dingen maakt, zonder effectief iets te doen. Dat werkt misschien op korte termijn, maar op den duur val je toch door de mand.
Ik wil mooi werk maken, én daar luid over communiceren.
Terug naar het rooie mannetje: da's degene die communiceert. Als die communicatie niet gedragen wordt door degelijk werk, dan verkoopt hij enkel lucht - en zal hij uiteindelijk naar beneden tuimelen.
In mijn realiteit wordt een bedrijf dus zeker niet gedragen door één man. Het is eerder omgekeerd: die man wordt gedragen door het hele bedrijf.
