
Prachtig boeket dat Bart gekregen heeft als bedanking van de mensen van Eurotuin. Ikke blij!
40299 items (30448 unread) in 36 feeds
Familie
(926 unread)
NetlashCollegas
(3056 unread)
NetlashStagiairs
(346 unread)
Fun
(19787 unread)
Familie (100 unread)

Prachtig boeket dat Bart gekregen heeft als bedanking van de mensen van Eurotuin. Ikke blij!
Kobes peter, Dirk, moest nog komen nieuwjaren, en we hadden vandaag afgesproken. Die afspraak lag al van in december vast, en Kobe keek er enorm naar uit.
Dat ik zonder klank zit, ging de pret niet drukken: Bart was er per slot van rekening ook nog.
Dacht ik.
Want rond een uur of tien in de voormiddag begon Bart zich plots misselijk te voelen, met buikkrampen, en kroop hij in zijn bed. De kinderen waren gelukkig rustig, zodat ik op ‘t gemak mijn lasagne kon afwerken.
Tegen twaalf uur riep ik Bart op, maar die zag maar bleekjes, en rond half een waren Dirk en Ilse hier, mét heerlijke aperitiefhapjes en een fles champagne. Bart zat erbij en keek ernaar, en was ook weinig van zeg. Gelukkig waren de kinderen dolenthousiast over het cadeautje van peter Dirk: het spel Skylanders voor de Wii, met in totaal vier ventjes.
Na het voorgerecht – scampi’s geflambeerd in de pastis – zag Bart er intussen zo lamentabel uit, dat hij maar weer in zijn bed is gekropen. De tafelconversatie was zo een beetje bizar: geen gastheer, en een gastvrouw die niet mag spreken. Goed bezig :-p Gelukkig lieten Dirk en Ilse het niet aan hun hart komen, en genoten ze van de grote schotel verse lasagne met massa’s groenten.
Na die hoofdschotel werd het nieuwe spelletje opgestart, en Wolf was er meteen mee weg, het was een plezier om naar te kijken. Naar het dessert – een schitterende chocoladetaart – keken de jongens zelfs met moeite om, zó wijs was dat spelletje.
Dirk en Ilse zijn nog gezellig blijven plakken tot rond een uur of vijf, zo’n groot impediment was mijn spraakgebrek dus blijkbaar nog niet.
Ik had in elk geval een fijne middag, en de kinderen ook. En Bart? Die is blijven slapen tot zeven uur, heeft dan wat gegeten, en is dan opnieuw in de zetel gekropen onder een dekentje. De duts.

En toen schreef Wolf dit op mijn gelamineerd blaadje.

Zo wordt er hier dus naar een film gekeken.
Voor wie het filmpje zou gemist hebben: de twee kleinste jongens vooraan zijn Wolf en Kobe. Ze komen niet veel in beeld omdat ze niet echt aan het zingen zijn natuurlijk, ze zijn opvulling voor den hoop. Maar toch :-)
Kobe heeft nog dagen daarna van “Rossekop” lopen zingen…
[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]
Vorig jaar zijn we er niet geraakt wegens Merel te klein, en buiten ook veels te koud.
Dit jaar hadden we niet echt het excuus van het weer, want het was rond de acht graden, gelukkig. Voor Merel hadden we een babysit, want ook al moet ze geen borstvoeding meer krijgen, ze is nog te klein om mee te gaan. Maar Wolf en Kobe stonden te popelen om mee te gaan, dus zaten we rond kwart voor zes in de auto, goed ingeduffeld en met sandwichen in de rugzak. We parkeerden ons in de Ferrerlaan (het Vanbeverenplein, onze vaste parkeerstek als we met de tram naar het centrum willen, stond vol), namen de tram, en stortten ons vol overgave in het gewoel.
De projectie op het Gravensteen, de ‘diamant’ in het water op de Zuivelbrug, de filmpjes op het Anseeleplein, de projectie op de graffiti op de Vrijdagsmarkt, de dansers op de Sint-Jacobskerk, de lichtkathedraal in de Belfortstraat, we zwommen tegenrichting (wat eigenlijk niet mocht) en genoten ervan. We stopten voor een warme chocomelk in de pop-up BarBuro tegenover het stadhuis, en trokken daarna verder: het prachtige spektakel aan de Post, heel even aan de lichten gaan schudden op Sint-Baafs, en dan de interactieve projectie op het Bisdomplein.
Binnenspektakels hebben we niet gedaan, omdat de rijen te lang waren en het zo al meer dan lang genoeg duurde voor Wolf en Kobe. De Zandberg zijn we stomweg vergeten, dju toch. De rest hebben we overgeslagen, omdat de route nogal lang werd.
Rond half negen namen we de tram terug, tegen negen uur zaten er twee doodvermoeide muizen in bed. En crashten Bart en ik ook in de zetel.
Foto’s, zegt u? Die heb ik met mijn onnozel cameraatje niet getrokken, want die kan je bekijken hier op Gentblogt. Uiteraard.

lunchgesprek

Op de valreep op deze gedichtendag nog een gedicht, dat had u van me nog tegoed.
Ik vrees dat ik weer naar mijn Latijnse klassiekers grijp, en meer bepaald naar Horatius. Hij was een van de grote voorvechters van het ‘carpe diem’ principe, en dat is in dit gedicht meer dan duidelijk. Maar vooral is het een wintergedicht, dat ik op school vaak lees met de leerlingen als het buiten plots sneeuwt, want dan is er toch geen houden meer aan.
Vides ut alta stet nive candidum
Soracte, nec iam sustineant onus
silvae laborantes geluque
flumina constiterint acuto,Dissolve frigus ligna super foco
large reponens, atque benignius
deprome quadrimum Sabina,
O Thaliarche, merum diota,Permitte divis cetera; qui simul
stravere ventos aequore fervido
deproeliantes, nec cupressi
nec veteres agitantur orni.Quid sit futurum cras fuge quaerere et
quem fors dierum cumque dabit, lucro
appone, nec dulces amores
sperne puer neque tu choreas,donec virenti canities abest
morosa. Nunc et Campus et areae
lenesque sub noctem sussuri
composita repetantur hora,nunc et latentis proditor intimo
gratus puellae risus ab angulo
pignusque dereptum lacertis
aut digito male pertinaci.
Je krijgt een schitterende, vrije vertaling van Paul Claes:
Zie hoe wit de kruin van de Soracte ligt
in de sneeuw, hoe kreunend onder dat gewicht
de bossen kraken en hoe stromen
door de bitse vorst tot stilstand komen.Jaag de koude weg door op het vuur nog meer
blokken hout te leggen en laat als een heer,
Thaliarchus, die amfoor verschijnen
met vierjarige wijn van de Sabijnen.Laat de goden voor de rest begaan: wanneer
zij de winden op het woelige water neer
doen liggen, roeren de cipressen
zich niet langer met de oude essen.Tracht niet uit te zoeken wat de toekomst brengt,
teken alle dagen die het lot je schenkt
als winst op en versmaad het vrijen
niet, nu jij nog jong bent, en de reienniet, zolang je groene jeugd het grijze haar
blijft bespaard. Komaan, nu naar het Marsveld, naar
de pleinen en het zacht gefluister
bij een afspraak in het vallend duister,naar je meisje nu, wier lief gelach verraadt,
in welk hoekje zij tersluiks te wachten staat,
en naar het pand, dat haar bedwinger
wel gegund wordt door een arm of vinger.

Jan Palfijn, gang van de oor-, neus- en keelarts. Onder andere.
Ik zat het eigenlijk al een paar weken te zeggen, dat mijn stem niet goed aanvoelt. Door de steeds terugkerende keelontsteking viel ze nu eigenlijk acuut weg: ik ben behoorlijk hees.
Deze voormiddag had ik een afspraak bij mijn vaste oor-, neus- en keelarts, degene die me ook negentien jaar geleden heeft geopereerd aan diezelfde stembanden. Ik hield mijn hart vast, en jawel: een beginnende stembandknobbel op mijn rechterstemband.
Oi.
Ik moet een week zwijgen – ’stemrust’, zoals dat zo mooi heet, en dan ging hij wel zien. Hopelijk is het daarmee opgelost. Daarna ga ik, ook al heeft de dokter dat nog niet vermeld, terug naar de logopedist. Eens kijken of mijn stemgebruik nog altijd ok is, en of het niet moet bijgestuurd worden.
Ik hoop maar dat het niet te maken heeft met mijn switch eerder dit jaar binnen het koor van tenor naar alt. Want tenor mag ik er niet meer zingen, wegens afwijkend stemtimbre. Zucht. Ook dit ga ik laten nakijken door mijn logopedist.
Soit, mijn eerste beroepsziekte is een feit. Zowat de enige die een leerkracht Latijn kan hebben :-p

De woensdagnamiddagen zonder broer worden meestal creatief ingevuld

Het is zo langzamerhand tijd om de Tweiclub (twitter breiclub) nog eens nieuw leven in te blazen. Het is meer dan twee jaar geleden, shame on me!
Maar geloof me, ik had andere prioriteiten, waaronder een klein dametje dat nogal wat aandacht opeiste, in en uit de buik.
Niet getreurd, hier zijn we echter weer!
Wat is tweiclub nu ook alweer? Gewoon, gezellig bij elkaar op een hoopje zitten breien, maar ook haken, naaien, borduren, kantklossen en andere soorten creatief handwerk zijn welkom. Ik zorg voor de nodige hapjes en drankjes, jullie voor het gezelschap. Iedereen is welkom, maar bij voorkeur uiteraard mensen die op twitter zitten, of het zou geen tweiclub zijn. Mannen hoeven zich absoluut niet geremd te voelen, zolang ze ook maar met iets aan het prutsen zijn, en niet zomaar zitten te kletsen.
Kan je niet breien en zou je het willen leren? Geen probleem, ik zal het je met veel plezier aanleren!
Als datum heb ik dinsdag zeven februari voorop gezet, kwestie dat je nog even tijd hebt om het in te plannen. De locatie is bij mij thuis, zijnde Wondelgem (bij Gent dus), rond een uur of acht ’s avonds.
Heb je zin om te komen, laat dan even iets weten in de commentaren, zodat ik weet voor hoeveel man ik iets knabbelbaars moet voorzien. Ik zal je dan ook nog wel mijn adres even mailen, indien nodig.
Hopelijk tot dan!
Ik heb nu twee keer al muffins gemaakt die voor de Weight Watchers perfect in hun telvrije programma passen, en jawel, ze zijn goed bevonden. (recept hier)
Het zijn uiteraard geen muffins met veel boter en suiker, en dat mag je dan ook niet verwachten. Ik heb ook een klein beetje bijgestuurd: iets langer in de oven, bijvoorbeeld, want de eerste keer waren ze nog bijna lopend.
De appels heb ik graag hard, ik heb ze niet gestoofd, gewoon zo in het ‘deeg’ gegooid. Ik heb er deze keer ook peer bij gedaan, en wat speculaaskruiden in plaats van enkel kaneel, maar ik vind ze dus echt wel goed te doen. En vooral: heel erg laag in calorieën.
Dik in orde dus.

Muffins op Weight Watchermanier: met All Bran en fruit. Lekker!
Links en rechts zag ik op mijn Facebook de oproep verschijnen om het B-attest (waarbij een leerling mag overgaan naar het volgende leerjaar, maar enkel in een andere/lagere studierichting) af te schaffen, om zo het watervalsysteem tegen te gaan.
Ik begrijp de redenering, en het is een loffelijk initiatief, maar ik heb er wel wat bedenkingen bij.
B-attesten worden op vrij uiteenlopende manieren gebruikt. Het is vaak een manier om een leerling nog een kans te geven, zonder hem te moeten verplichten om te blijven zitten. Om hem in een richting te sturen, die hem beter ligt. Een klassenraad (= de verzameling van alle leraars die aan de betrokken leerling lesgeven) gaat niet licht over tot een dergelijke attestatie. De leerling in kwestie heeft een aantal tekorten, en we proberen te achterhalen hoe dat komt.
Zijn er externe factoren, zoals het plots ziek worden van een van de ouders, dan gaan we vaak over tot herexamens. Dat is trouwens een van de weinige redenen waarom we die nog (mogen) geven. Stellen we vast, dat de leerling het eigenlijk best wel aankan, maar er vierkant zijn broek heeft aan geveegd, dan zijn we doorgaans streng, en krijgt hij/zij een C-attest en kan zijn jaar overdoen.
We hebben echter ook vaak leerlingen die aan hun plafond zitten. Die wel beter wíllen doen, maar het niet aankunnen. Zo kan iemand in een Latijn-Wiskunde serieuze problemen hebben voor wiskunde, maar best wel goed zijn in talen. Die krijgt dan meestal een B-attest om over te gaan naar de Latijn-Moderne Talen. Is dat een lagere richting? Nee. Gaat de leerling daar beter presteren en zich er vooral ook beter bij voelen? Ja.
Soms moeten we ook harder zijn. Dan stellen we vast dat de leerling in kwestie wel van goede wil is, en serieus hard werkt, maar dat het gewoon niet lukt in pakweg het ASO. Dat dat ASO te hoog gegrepen is. Een B-attest kan dan zorgen dat de leerling wél nog naar het volgende jaar kan, maar in een richting die hem/haar beter ligt. Waar hij/zij ook meer voldoening zal aan beleven, die hij/zij wél aankan.
En daar zit het probleem natuurlijk.
Waarom zitten leerlingen vaak niet op hun plaats? Waarom moeten ze spartelen tot ze via het “watervalsysteem” een eigen plekje gevonden hebben, als ze tegen dan al niet allang schoolmoe zijn?
Ik heb zelf jarenlang lesgegeven in het eerste middelbaar, Latijn. Ik heb daar leerlingen zien binnenkomen, waarvan ik dacht: “Hoe is het in hemelsnaam mogelijk?” Leerlingen waarvan ik me zelfs afvroeg hoe zij ooit hun getuigschrift lager onderwijs hebben gehaald. Leerlingen die zelfs een simpele Nederlandse tekst met moeite begrepen, aan wie ik de meest idiote vragen nog met handen en voeten moest uitleggen. En die leerlingen zaten dan bij mij in de les Latijn, in het ASO in de “hoogste richting”. Hoe kwam dat dan?
De ouders.
Simpelweg de ouders.
Ouders die nog steeds niet aanvaarden dat TSO en BSO volwaardige onderwijsvormen zijn, en dat pakweg een loodgieter verdomd goed zijn brood verdient. Ouders die de adviezen van het CLB (het vroegere PMS) gewoon naast zich neerleggen, en vinden dat hun kind beter zo hoog mogelijk kan mikken. Dat het maar moet werken en studeren, en dat het er dan wel door zal geraken. Dat de Latijnse nog steeds de hoogste studierichting is en daarom per definitie zaligmakend. Ook al heeft hun zoon of dochter daar de capaciteiten of interesse niet voor.
Dat het kind daar doodongelukkig van wordt, en uiteindelijk schoolmoe, dat vergeten ze even. Want zij willen “het beste” voor hun kind. Waardoor dat kind na een lange lijdensweg via het watervalsysteem totaal uitgeblust in het BSO eindigt, waar het eigenlijk al van in het begin had moeten zitten, en waar het zich wél had goed gevoeld. (Ik stel het hier nu wat extreem, maar bon.)
Ik heb zelfs een nog extremer concreet voorbeeld. Aan mijn middelbare school is ook een lagere school verbonden, waarmee we een goede samenwerking hebben. Een aantal jaar geleden waarschuwde de leraar van het zesde studiejaar me voor een van zijn leerlingen. Het jongetje had net 50% voor taal, en 52% voor rekenen, en had een sterk advies gekregen voor de B-stroom. Zijn vader had hem ingeschreven in de Latijnse, als straf. Dat zou hem wel even leren. Het kind is geëindigd als droeve statistiek, als schoolverlater zonder diploma.
Wil je dus het watervalsysteem vermijden? Begin dan met de adviezen van de klassenraad en het CLB na het lagere bindend te maken. Zodat leerlingen van in het begin juist geöriënteerd zitten, beter gemotiveerd zullen zijn, en er veel minder water door die watervallen stroomt.
Geloof me: alle leraars zijn daar vragende partij bij. Want zo kunnen wij lesgeven aan leerlingen die zich een pak beter in hun vel voelen. En is dat ook niet een van de pijlers van het onderwijs?

Voorontwerp van de architect
Ik hoop (en ik denk) dat er eindelijk een eind is gekomen aan onze chauffagesaga. Want die centrale verwarming, die werkt totaal niet zoals het moet.
In juli 2009 zijn ze een nieuwe ketel komen zetten, een hoogrendementsketel, met dus ook een nieuw thermostatische bedieningspaneel. Dat paneel moet twee circuits aansturen, en slaat daar tilt op: zowel de vloerverwarming als twee radiatoren die in de bijgebouwde stukken staan als aanvulling.
De eerste winter was er vooral het bedieningspaneel dat slecht contact maakte en dus geregeld uitviel. Ergo, slechte verwarming. Ze zijn uiteindelijk een nieuw paneel komen hangen dat wél contact maakte.
Winter 2010: de ketel brandde op de meest onmogelijke momenten: ’s morgens als er geen warmte werd gevraagd en het buiten nog een graad of tien was, stond de ketel toch te branden. Ergo, gigantisch veel stookolie verbruikt, meer dan normaal in zo’n strenge winter. Er is een keer of twee iemand langsgekomen om bij te regelen, met de verzekering dat het wel in orde ging zijn.
Winter 2011: hetzelfde liedje. Eind oktober was er wéér eens iemand van Buderus langsgekomen, die stellig beweerde dat het systeem die twee circuits niet aankon, en die de losse radiatoren loskoppelde. “Voila, madamken, ‘t zal nu wel werken”. Niet dus.
Want ofwel vergat ik ’s avonds de bijkomende radiatoren dicht te draaien, en bleef het hier de ganse nacht 21° (en bleef de ketel dus branden), ofwel draaide ik ze dicht, maar was het hier ’s morgens pokkekoud, omdat de vloerverwarming alleen het niet kon trekken, en de radiatoren dus dichtstonden. En overdag, als alles openstond, bleven de radiatoren maar heet staan, zonder dat de thermostaten bleken te werken, en werd het hier soms 24°. Dit werkte dus ook al niet.
Gelukkig heb ik een zeer sympathieke chauffagist die het ook stilaan kotsbeu was, en deze keer ging meekomen met een specialist van Buderus, en ging blijven tot het opgelost was. Deze keer heeft de Buderusman alles grondig bekeken, naar zijn baas gebeld en daarmee terdege overlegd, een hoop instellingen gewijzigd, en de radiatoren weer op de thermostaat gestoken. Hij ging ook nog terugbellen voor feedback, want geef toe, dit kon echt niet meer.
Ik ben benieuwd. Het is intussen avond, en het is hier behaaglijk warm, precies zoals het zou moeten zijn. Ik hoor de ketel niet meer voortdurend branden, en alles werkt met kloksysteem.
Al een chance dat ze erkenden dat het een probleem was van in het begin, en dat ik geen enkele keer heb moeten betalen voor die interventies. Want deze keer hebben ze hier bijna twee uur gezeten. Echtig waar.

Toch wel trots, ja.

hammetje met honing-mostersaus en groentenquiche in de Ikea. Ik heb al slechter gegeten voor 7,95 euro.
Deze post is origineel geschreven voor en gepost op Gentblogt.
Toen ik via via een foldertje in handen kreeg van het Davidsfonds in Gentbrugge, kon hun eerste activiteit mij zeer bekoren.
Dinsdag werd er immers een lezing geprogrammeerd over Koken bij de Romeinen. Voor de gevraagde negen euro (als niet-lid) kreeg je niet alleen een deskundige uitleg van historica Annelies Van Wittenberghe, ze had meteen ook de daad bij het woord gevoegd, en een aantal (bewerkte) recepten klaargemaakt, zodat we konden proeven.
Annelies is in 2007 met haar historisch kookproject begonnen. Eigenlijk is het het combineren van haar grote hobby met haar studies. Ze geeft voordrachten over de geschiedenis van koken en eten tot 1750, maar is vooral gespecialiseerd in Romeinse culinaire geschiedenis. Ze volgt ook een koksopleiding in CVO Leerdorp, zodat ze écht wel weet waarover ze praat.
Dat was ook meteen duidelijk: ze liet de voorgeschiedenis van het koken zien op een tijdsbalk van de verschillende oude beschavingen: Mesopotamiërs, Indiërs, Egyptenaren, Grieken, en uiteindelijk ook de vrij recente Romeinen. Daarnaast gaf ze een aantal leuke weetjes mee: zo bleek dat een bepaalde terracotta pot met gaatjes en binnenin een spiralend richeltje gebruikt werd om relmuizen vet te mesten en daarna vrolijk op te peuzelen. Moet kunnen.
Wanneer je dieper ingaat op Romeins koken, kan je niet anders dan uitmonden bij het ‘kookboek’ van Apicius. Er staan een aantal – vrij maffe – recepten in, maar in sommige gevallen is het eigenlijk niet meer dan een opsomming van ingrediënten. Daarop heeft Annelies zich dan gebaseerd om een aantal gerechten uit te proberen en te recreëren. Er zijn uiteraard een reeks beperkingen: sommige ingrediënten zijn uiterst zeldzaam geworden of zelfs niet meer te krijgen, andere recepten vinden we ronduit wansmakelijk. En dan stootte Annelies ook een aantal keren op een resoluut ‘njet’ van het Federaal Agentschap voor de Voedselveiligheid: zo mag flamingo bijvoorbeeld niet geserveerd worden, en kan je ook geen gebruik meer maken van garum, een vissaus die gemaakt wordt door gepekelde vissen en visingewanden dertig dagen in de volle zon te laten rotten. Flauweriken!
Annelies serveerde ons gehaktballetjes met onder andere rozijnen, pijnboompitten en Thaise vissaus (next best thing), en garnalen met een speciaal, vrij zoetig sausje met oa. honing en peper.
Ook een toastje met pesto passeerde de revue. Als dessert kwamen er dadels gevuld met pijnboompitten, honing en nog een paar dingen.
Het was op zijn minst speciaal te noemen, en ik denk dat het een waardige start was voor het werkjaar van Davidsfonds Gentbrugge.
Ook al had ik gezegd dat ik niet naar de solden ging gaan, toch heb ik me donderdagnamiddag laten vangen. Nu ja, er waren wel een paar dingen die aan vervanging of aanvulling toe waren.
De eerste dag van de solden was ik al snelsnel om schoenen gegaan. Ik had die de vrijdag voordien al uitgekozen, dus dat kon inderdaad snel. Kobe moest dringend nieuwe schoenen hebben omdat hij erdoor zat op zijn tippen. Wolf had een paar stevige stappers nodig voor de scouts, en ook Bart kon wel een paar nieuwe klassieke schoenen gebruiken. Op een kwartier stond ik terug buiten, met alle voornoemde schoenen bij de hand, met nog een sjaal voor de schoonma en een legging voor mezelf. 109 euro betaald, in plaats van 253. Niet slecht.
Donderdag was ik naar de kapper gegaan in Sint-Amandsberg, en was meteen doorgereden naar Oostakker/Lochristi, naar die shoppingsteenweg ginder. Wolf moest namelijk wel nog een paar nieuwe Tshirts hebben (dat kind groeit terwijl je erop staat te kijken). Kobe verslijt zijn broeken sneller dan ik er kan kopen, hij zit voortdurend op zijn knieën, vandaar ook de versleten schoenen, en kon dus wel een nieuwe broek gebruiken, en zelf ben ik al serieus lang op zoek naar een lange zwarte wollen vest tot minstens aan mijn knieën, maar ik vind er maar geen. Mijn huidige is in een zodanige toestand dat ik er niet meer mee buiten durf komen.
Soit, ik een paar winkels binnen en buiten. In de JBC heb ik eindelijk een vest naar mijn goesting gevonden. Grijs, dat wel, en net boven de knie, maar wel gezellig dikke wol, en volgens Bart een waardige vervanger voor mijn slunse (sic). Ik heb er ook nog een retrokleedje in zwart en grijs gescoord, en twee Tshirts voor Wolf. Go me. 63,40 euro vind ik dan heel goed meevallen voor de vier stuks, zeker als je weet wat zo’n vest aan wol alleen al kost.
Bel&Bo lag ernaast, en ook daar ben ik binnengewaaid, met succes. Ik heb er een Tshirt voor Merel gekocht, eentje voor Marne (gewoon zo schattig, ik kon het niet laten), een broek voor Kobe en een rode souspull voor Bart. Net geen 26 euro, en gij nu.
Alleen het kleedje en het Tshirtje voor Marne zijn pure luxe, de rest had ik eigenlijk wel nodig.
En vrijdag ben ik ook in ‘t stad geweest (was gaan lunchen met een vriendin, vandaar), maar heb gewoon niks gekocht, zelfs niet in de Cora Kemperman en de H&M. Ik heb getwijfeld, maar moest toen aan de blogpost van Kelly denken, en ik gaf haar gelijk.
Enfin, mijn winkelhonger is in elk geval weer een tijdje gestild nu.
Het enige wat nog op mijn verlanglijstje staat, is een mooie knalrode handtas, maar da’s niet dringend.

De paarden van gisteren, bij zonsopgang op een berijpte weide.
Merel heeft al een behoorlijk tijdje een favoriete knuffel: zo’n vierkant lapje met in het midden het kopje van een koetje. Een schattig dingetje, dat ik intussen in tweevoud heb, dankzij lieve mensen :-)
Helaas heeft ze intussen ook haar oog laten vallen op een tweede knuffeldingetje, en dat vind ik niét terug om een reserve te hebben.
Het gaat hier om een roze lapje Tshirtstof in de vorm van een konijn, dat ongeveer een halve meter lang is, als je het netjes openvouwt. Het zat destijds bij een oudroze pyamaatje/kruippakje maatje 62 van Petit Bateau, dat ik de solden van zomer 2010 gekocht heb in de Delhaize. Op zich is het dus niet veel waard, maar wel voor Merel. Vandaar deze oproep: heeft iemand zoiets liggen? Ik zal er uiteraard voor betalen!


Ook dit is Gent. Op een zonnige Blue Monday.
Ha ja, want als ik aan de Weight Watchers begin, dan doe ik het meteen goed!
Ik heb vandaag een recept genomen uit het basiskookboek 365 Dagen pagina 33. Zoals altijd heb ik uiteraard een paar wijzigingetjes aangebracht: de kinderen houden niet van pikant, dus geen pepertje, alleen paprika. En aangezien ik de hoeveelheid verdubbeld heb, zit er naast de groene paprika ook een gele paprika in.
De kinderen vonden het lekker. Niks speciaals, maar wel lekker. Het vult in elk geval zeer goed, ugh. En ze hebben geen moment doorgehad dat ze eigenlijk vis aan het eten waren :-p

Ik ben vandaag met mijn woeste deerne naar Kind & Gezin geweest. Ze is blijkbaar groot voor haar leeftijd: 79,5 cm, de 90ste percentiel (ipv. de standaard 76 cm) en weegt net 10 kilo (is een ietsje meer dan standaard, 75 percentiel). Ze werd een gezonde, vieve brok verklaard, maar dat wist ik al lang. Onderstaande foto’s van vandaag als bewijs :-p


Waar een kniestoel allemaal niet voor kan dienen! Dus nee, ze zijn geen paardje aan het rijden op Mereltje…

We wensen je een prachtig 2012, waarin niks moet, alles kan, en je vooral gezond en gelukkig moge wezen.

Omdat we drie kinderen niet zomaar aan een haakje kunnen (en willen) hangen, omdat babysitters op een avond als vandaag niet voor het grijpen vallen, en omdat we niet echt van gedoe houden, hebben we er een bijzonder gezellig avondje onder ons van gemaakt.
Bart is in de namiddag al begonnen om samen met de jongens massa’s hapjes te maken:
- toostjes met paté en foie gras (en uienconfituur, uiteraard, dat spreekt)
- toostjes met smeerkaas
- blokjes kaas met een zwanworstje of een druifje
- mini-witloofblaadjes opgevuld met garnaaltjes of kipsla
- een ganse hoop rauwkost met dipsausjes
- mini-croissants opgevuld met zalm
- mini-koninginnehapjes

(trekt anders ne keer tegen licht en zo)

(heeft Wolf getrokken)
We hadden ook nog gefrituurde dingen voorzien, maar daar zijn we zelfs niet aan begonnen.
Daarna hebben we de gordijnen dichtgetrokken, overal kaarsjes aangestoken, de open haard in vuur en vlam gezet, en de film ‘Happy Feet’ opgezet, serieus luid, zonder extra licht. Cinema, zoals de jongens het noemden.
Zij kregen kinderchampagne (bruisend appelsap met een beetje aardbeiensap in) in een champagneglas met een suikerrandje en een maraschinokers, en waren daar bijzonder verguld mee.


Als dessert waren er ijspralines – ha ja, cinema! – en mini-frisco’s.
Tegen half acht zaten ze alledrie in bed, en hadden Bart en ik nog de avond voor ons alleen. We hebben samen, onder een dekentje, met Häagen-Dazs ijs en Sancerre, naar een goed gemaakte, bij momenten hilarische B-film gekeken met Nicolas Cage (Drive Angry) en daar echt wel van genoten.
Voor ons was het de afsluiter van een bijzonder mooi maar vermoeiend jaar.
Hopelijk wordt 2012 nóg beter!
Het is een recept dat ik in 2007 al eens neergeschreven had, maar na vier jaar mag dat wel eens hernomen worden, nee? Het is namelijk een bijzonder lekker en calorie-arm gerecht, dat bijvoorbeeld perfect in de Weight Watchers past (recept met punten en al: hier zo). En gij nu!
Ik heb het een beetje aangepast aan een recept uit een kookboek van mijn moeder. Lekker en zeer vullend.
Let wel, je hebt, inclusief suddertijd, toch een uur nodig. Het is nog lekkerder als je het een dag laat staan, en je kan het ook perfect invriezen.
Nodig (acht personen, gewone porties):
- 300 gr gekookte hesp, in blokjes/reepjes/voor mijn part tangramfiguren
- 600 gr droogkokende rijst (het lukt zelfs met basmati, heb ik ondervonden)
- 1,5 liter kippenbouillon
- 4 paprika’s naar keuze
- 2 stevige uien
- 500 gr champignons
- 3-4 tomaten, te pellen. Een blik gepelde tomaten in blokjes is misschien ook wel bruikbaar, als je dan maar het sap lang genoeg laat uitlekken
- een kluitje boter
- 100 gr gemalen Emmenthal
- peper, zout, provençaalse kruiden en eventueel paprikapoeder
- een gróte casserole!
Uiteraard kan je enorm variëren met de hoeveelheden groenten en vlees. Ik doe er met opzet vrij weinig hesp in, minder dan het oorspronkelijke recept zegt, maar je kan ze zelfs weglaten voor een vegetarische variant. Er zitten bij mij ook minder ajuinen in, meer champignons en meer paprika’s. Maar doe vooral uw goesting! Het enige wat je moet respecteren, is de verhouding rijst/bouillon. Oh, en echt wel een groooote kookpot nemen.
Werkwijze:
- snipper de uien fijn, snij ook de paprika’s in kleine stukjes (zonder de pitten uiteraard), en bak die gedurende een tiental minuten in de hete boter, tot de uien mooi glazig zijn.

- snij intussen de hesp in stukjes, gooi die ook in de pan, en laat een paar minuten mee fruiten.
- doe er daarna de rijst bij, en laat die gedurende een paar minuten meebakken tot hij glazig wordt. Pas wel op dat hij niet aanbrandt, je moet geregeld omscheppen.

- giet er zachtjes de bouillon bij, zet een deksel op de pan, en laat gedurende 25 minuten sudderen. Het is de bedoeling dat de rijst mooi korrelig blijft, dus niet roeren, enkel schudden of voorzichtig omscheppen.

- intussen snij je de champignons in dunne plakjes, pel je de tomaten (overgiet ze eerst even met kokend water, dan laat dat vel los) en snij je ze in acht.
- wanneer al de bouillon is opgenomen door de rijst, doe je er de tomaten en champignons bij, kruid je met peper, zout, de rest van de kruiden en eventueel het paprikapoeder, en laat je het geheel nog even door en door warm worden. Het is niet de bedoeling dat tomaten en champignons echt nog gekookt worden tot ze zacht zijn.

- schep op, en doe er een stevige dot gemalen kaas bovenop.

Smakelijk!
Wolf vroeg al een tijdje om zo’n pot parels van de Ikea: hij had dat in de vakantieopvang gezien, had daar toen vanalles mee gemaakt, en vond dat de max. Gisteren heb ik eindelijk ook rekkerdraad meegenomen uit de Delhaize, en dus toog hij aan het werk.
Voor zichzelf heeft hij een blauw-rode armband gemaakt, ik kreeg er eentje met paars, zwart en wit. Merel is zot op haar paars-roze, en Kobe loopt rond met een geel-groene.
Hij gaat er als nieuwjaarscadeautje eentje maken voor alle kleinkinderen. Gewoon, omdat hij dat zo leuk vindt.

Waar die kleuterjuffen altijd hun inspiratie blijven halen, het is me een raadsel.
Vorige week vroeg juf San, Kobes juf, om een paar oude afgedankte kinderschoenen. Ik had die van Wolf al lang in de vuilbak moeten kieperen, maar was daar te lui voor geweest. Bij deze nog een chance. Donderdag moest hij dan ook nog wat groen, een kaars en wat rode lintjes of kerstballetjes of zo meenemen.
Vorige vrijdag kregen we dan het volgende terug: een prachtig beschilderde, glinsterende schoen, waarin een kerststukje was gemaakt. Ik weet niet wie het meest glom: de schoen of Kobe.

Gisterenavond was er ons jaarlijkse kerstconcert. 130 muzikanten, één dirigent, meer dan 700 toeschouwers.
Vier nummers die goed gezongen zijn, twee die minder waren.
Eén stem die zo goed als weg was, toch zeker op de hoge noten. Maar in de laagte ging het gelukkig wel nog.
Ik denk dat het over het algemeen wel ok was. Ik heb er in elk geval zelf van genoten, daar op het podium.
Vandaag zat er een pakje in de post, terwijl we eigenlijk helemaal niks verwachtten.
Het was een kleinigheid van Lego, een kerstmagneet, die een gigantische glimlach op Kobes gezicht toverde, en waarmee hij dan toch een half uur bezig is geweest.
Zomaar, omdat we zo enthousiast zijn (en schrijven) over Lego Heroica. Terwijl we dat nochtans gewoon echt menen hoor. Maar toch bedankt!

Naar aloude traditie wordt die met de schoonfamilie gevierd, en daarna opnieuw naar mijn familie.
We aten een feestelijk kerstdiner (mijn schoonmoeder was zó bang dat het niet genoeg ging zijn dat ze nog een extra taart had gekocht, na de hapjes, het uitgebreide koud buffet van vis, de pompoensoep, het wild met amandelkroketten, wilde champignons en opgevulde appel, en het dessertbuffet met chocomousse, advocaatmousse, javanais, cake en tiramisu), kletsten honderduit, en de jongens kregen pakjes, zijnde elk een computerspelletje en de vierde en laatste doos van Lego Heroica, die prompt werd gebouwd en gespeeld.
We namen nog eten voor zes man mee naar huis, en reden naar mijn ouders. Mijn jongste broer was er uiteraard niet, die was in het ziekenhuis bij zijn kersverse dochter, maar mijn oudste broer was er wel met zijn gezin.
We hebben de taart wijselijk laten staan, zijn meteen naar de aperitief gegaan, en hebben dan brood gegeten met er vanalles bij. Het was een fijne, fijne dag, maar ik was blij dat we thuis waren, dat de kinderen in bed lagen, en dat we zelf in de zetel konden zitten. Oef.
Met drie kinderen in huis wil je geen gedoe meer met grote kersttafels. Merel is echt nog te klein om lang op te blijven, die wordt ronduit ongenietbaar.
En dus deden we, zoals vorig jaar, wafels. Het hele huis was verlicht met kaarsen en theelichtjes. Mijn ouders kwamen tegen een uur of zes, we aten aperitiefhapjes, openden pakjes, en aten wafels. En na afloop chocoladefondue en voornoemde kerstboom.

Ik had de indruk dat iedereen wel tevreden was met zijn cadeautjes. Groot waren ze meestal niet, wel telkens in de roos, en dat is belangrijker.
- mijn ma kreeg een ring en een set oorringen. De ring had ik oorspronkelijk voor mezelf gekocht, maar zij was er stekezot van. En de oorringen waren een type en kleur dat ze nog niet had.
- mijn pa kreeg zijn klassieker: de scheurkalender van Peter Van Straaten, de Zeurkalender dus. Hij lacht er zich een breuk mee.
- de jongens kregen van ons twee Disneyfilms (een reclame uit de Blokker) en de uDraw die ik onlangs op de BGGD gekregen heb. Bart had ook nog voor elk een tof boek mee: een griezelverhaal voor Wolf, een koekmannetjesverhaal voor Kobe, en Merel kreeg een boekje van Rupsje Nooitgenoeg, met een vingerpoppetje. Ze is er zot van!
Mijn ma had voor elk ook een boek: de GVR deed Kobe een rondedansje maken, Matilda werd voorlopig nog op enige scepsis vanwege Wolf onthaald, maar zal zeker in de smaak vallen! Ze waren in elk geval opgetogen met de cadeautjes.
- Bart kreeg van mij twee strips (ik weet nooit wat ik moet kopen, hij koopt altijd alles zelf), en had voor zichzelf de biografie van Steve Jobs gekocht
- ik kreeg van mijn ma een keramieken olifant om een kaarsje in te branden, en van mijn dierbaarste een kweetniehoecoole lamp en de twee boeken van Goe Gebakken. Precies wat ik wilde dus :-)
Tegen negen uur zaten de jongens in bed, mijn ouders waren weg om half elf, en Bart en ik hebben nog rustig in de zetel wat tv gekeken, lekker onder een dekentje. Perfect!
Hier ten huize wordt zeer gretig naar Goe Gebakken gekeken, vooral dan door Kobe en mij. Dat kind, dat gaat later nog kok of patissier worden, of alleszins dan als hobby.
Vorige week zagen we hoe Sofie een chocolade kerstboom maakte, en ik moest beloven dat wij dat ook gingen doen. Ik zag dat wel zitten als dessert voor kerstavond, na de wafels, en dus sloeg ik chocolade en cashew noten in. Ah ja, want mijn ma lust geen amandelen.
Het heeft wat werk gekost, maar ik vind dat het resultaat er wel mag zijn. Wat denken jullie?

Het recept en een fotootje van wat zij ervan maakt, vind je hier.
Dit is ze dus, nog geen vierentwintig uren oud: de kleine Marne, mijn metekindje!


En dit was zelfs gisteren, nog maar een paar uur oud:

Man man man, vandaag was me het dagje wel! Gelopen, gecrosst, gevlogen, ik kon me perfect vinden in Herman Van Veen zijn tekst.
Eigenlijk moest ik rond negen uur op het kerstontbijt op school zijn, maar dat heb ik geskipt. Ik had namelijk zó veel tandpijn, dat ik zeker wilde zijn dat er effectief niks aan mijn tanden was, en het allemaal van de sinusitis kwam. Kwart over negen stond ik dus bij mijn verbaasde moeder, die me in haar tandartsenstoel neerpootte, mijn bakkes vakkundig uitkoterde, en vaststelde dat ze totaal niks verkeerds vond.
Ik repte me naar school, en was daar nipt om tien uur om mijn leerlingen examens te laten inkijken. Rond kwart over twaalf kon ik naar huis, waar ik met een vriendin had afgesproken om iets te eten. Het restaurant dat ik voor ogen had, was helaas volgeboekt – stomweg vergeten reserveren – zodat we naar Rood zijn gereden in de Sleepstraat. Voor koffie en dessert wilden we nog wel ergens anders naartoe, zodat we te voet de Sleepstraat afstapten richting Simon Says. Dat er verdacht gesloten uitzag, compleet met vunzige gordijnen. Hmm. Dan maar ietsje verder de Oudburg in, naar Het Oeverloze Eiland. Dat helaas pas open ging om 16.00u. Hmm. Na een paar tussenstops in heerlijke kleine snuisterwinkeltjes zijn we dan maar naar het einde van de Kraanlei gestapt, naar Julie’s House. Ik had er al veel goeds over gehoord, maar was er nog niet geweest. De latte was heerlijk, de taart van witte chocolade en speculaas was me iets teveel kaastaartachtig, maar wel lekker. En gigantisch machtig, ik kreeg het geeneens op, en dat wil wat zeggen.
Toen zijn we in stevige stap terug naar de auto gegaan, zodat ik nipt om kwart voor vier de jongens kon ophalen, om tegen kwart voor vijf in het ziekenhuis in Tielt mijn kleine Marne in mijn armen te kunnen houden.
Om daarna terug naar huis te sjezen en om zes uur bij de dokter te zitten, zodat die eindelijk iets kon doen aan die sinusitis die al die tandpijn veroorzaakte. Net op tijd konden we Merel nog oppikken, stelde ik vast dat er geen brood meer te verkrijgen was in gans Wondelgem (naar de Delhaize gaan zag ik niet meer zitten), en ging ik thuis dan maar spiegeleieren bakken. Om zeven uur zaten we aan tafel, om half acht stond de babysit er, en reed ik er vandoor richting generale repetitie in de Sint-Pieterskerk op het gelijknamige plein in Gent.
En deden mijn voeten pijn.
Tiens.

Jawel, mijn metekindje is geboren!
Mijn jongste broer is daarstraks rond 19.20u voor de tweede keer vader geworden, van de kleine Marne!
Ik, ik vind het zalig! Want ik mag voor de tweede keer meter zijn :-)

Dat betekent dat er in de familie nu vier meisjes zijn van ongeveer dezelfde leeftijd: Marie-Julie van 5 april 2010, Merel van 9 november 2010, Liv van 4 december 2010, en nu ook Marne een dik jaar later. Ik zie de taferelen al voor me, over een jaar of vijftien, als er hier een zomerfeestje of zo is…
Iedereen die me een beetje volgt, weet dat ik een overtuigd Weight Watcher ben. Die drieëntwintig kilo is er niet zomaar afgegaan, en toch heb ik niet echt een dieetgevoel. Weight Watchers, da’s een nieuwe gezondere levensstijl, met serieus wat aandacht voor wat je eet. Ik ben al een dikke maand niet meer actief bezig, en als ik een beetje oplet, blijf ik netjes stabiel qua gewicht, en dat vind ik al heel wat. (Alleen let ik niet altijd even goed op, al ben ik me er dan wel van bewust.)
Vorige donderdag was ik uitgenodigd, als blogger, op de press release van het nieuwe programma. Er waren journalisten, Els De Schepper en Maurane waren er, uiteraard waren alle hoge piefen van WW België er, en nog wel een aantal bloggers.
Wat verandert er nu eigenlijk? Basically niet zo heel erg veel, maar het maakt het wel iets makkelijker. Want WW, da’s punten tellen, eigenlijk al altijd geweest, en dat blijft ook grotendeels zo.
De verandering van het vorige programma naar het ProPoints plan, was dat ze niet meer zuiver naar calorieën keken, maar ook naar de hoeveelheid energie die het je lijf kost om de betreffende voedingsmiddelen te verbranden. Vandaar dat fruit geen punten kost. Ook een banaan mag je eten, omdat het blijkbaar veel vraagt om te verteren. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat je een ganse tros naar binnen speelt. Druiven kunnen ook, maar je mag ze niet pellen. Appelsienen: doe gerust, maar voor appelsiensap moet je wél rekenen. Want dan krijg je de vezels niet meer binnen, en bevat het enkel nog zeer veel vruchtensuiker. Dat soort dingen dus.
Er waren in het programma ook al ‘groene producten’ opgenomen: voedingswaren met een verzadigingsindicator. Deze geven je sneller een verzadigd gevoel dan andere, en je mag ze ook ‘onbeperkt’ eten voor een vast aantal punten. Uiteraard is het nooit de bedoeling je rond te eten, je eet net tot je genoeg hebt. Pasta bijvoorbeeld kost 7 punten voor een verzadigende portie, je hoeft ze niet te wegen.
Wel, een vernieuwing is het invoeren van ‘groene dagen’. Je eet die dag enkel ‘groene producten’, en je hoeft niks te tellen. Je krijgt er ook gratis en voor niks twee vetporties bij, want ook die zijn broodnodig in het verteringsproces. Je moet natuurlijk wel zorgen voor je ‘fitformules’: voldoende groenten, fruit, calciumhoudende producten, twee porties vet, en water. Neem je toch iets dat buiten de groene producten valt, dan trek je dat af van je extra vrije punten.
Mja. Er waren veel enthousiaste reacties, maar ik weet dat het niks voor mij zal zijn. Ik eet doorgaans veel gevarieerder dan dat, en dan hou ik me wel aan mijn gewone programma. Wat je overigens perfect kan doen.
Ook worden de basispunten per persoon scherper gesteld, en krijgt iedereen 49 vrije punten, ongeacht je basisaantal. Dat is, denk ik, wél een verbetering.
We kregen dus de uitgebreide uitleg, het nieuwe – overigens schitterende – handboek (heel knappe layout en dergelijke), de nieuwe basispapieren, en ook nog een mooi setje van sushigerief: eetstokjes, sauskommetje en rietmatje.

Het restaurant was overigens ook volledig in diezelfde lijn gekozen: Rouge Tomate op de Louizalaan in Brussel. Heerlijk!

Het restaurant gaat er prat op zoveel mogelijk te koken met groenten en kraakverse producten, met zo weinig mogelijk boter en room.

Carpaccio van St Jacques, avruga, brunoise van groene selderij en knol, emulsie met oesters
Deze avond had de Amerikaanse kok zelfs compleet met groene producten gekookt, maar dat durf ik met een korreltje zout te nemen, want ik zag heerlijke noten en caramel verschijnen in het dessert :-p

Baby gebraden lot, mirepoix van groenten, bouillon van kokos(groenten) à la “basquaise”

Apple Strudel “destructed”, bruin-brood ijs, rozijnen
In elk geval was ik vereerd aanwezig te mogen zijn, en als goeie evangelist verspreid ik het woord dus verder. Dat doe ik uiteraard alleen als ik er volledig achtersta, en dat doe ik dus, met gans mijn drieëntwintig kilo minder dan twee jaar geleden.

(Met dank aan Sara Van de Velde voor de prachtige foto’s)
Als je bij examens open vragen stelt, dan krijg je vaak ook (onbedoeld) grappige antwoorden. Alleen zitten de meeste van mijn leerlingen uit vijf en zes al een paar jaar bij mij, en kennen ze mijn gevoel voor humor en sarcasme.
Een paar voorbeelden.
In het zesde hebben we Tacitus gelezen, waar Nero net zijn stiefbroer heeft vermoord, tijdens het eten. Vraag was: “Schets de reactie van alle aanwezigen”.
- “Het lijk lag rustig dood te wezen.” Mijn cynisme is aanstekelijk…
- “Het lijk was redelijk dood, dus geen reactie”. Tsja, ik eis doorgaans volledigheid :-p
In het vijfde jaar lezen we Vergilius. Godin Juno wil wraak nemen op de Trojanen die aan het varen zijn, en vraagt aan de god der winden om een verwoestende storm te ontketenen. In ruil biedt ze hem een prachtige nimf aan als vrouw. Vraag: “Vat in één zin samen, bot en zonder omwegen, wat Juno hier zegt”.
- “Als ge mij een vriendendienst doet, krijgt ge de schoonste madam die ik op voorraad heb”
- “Als ge dat doet voor mij, dan geef ik u de meest realistische sexpop die ge maar kunt wensen!”
- “Als je doet wat ik zeg, krijg je van mij een ontieglijk lekker wijf om mee te doen wat je wil.”
- “Als gij voor mij Aeneas kloot, dan geef ik u een schoon wijf die u kinders kan geven, en ge moogt haar houden ook!”
En dan vroeg er eentje of er tekeningetjes bij mochten. Ik zei van wel, zolang ze maar functioneel waren. Da’s altijd aangenaam tijdens het verbeteren.

Hoorde bij de uitleg van het Parisoordeel, en de godinnen zijn inderdaad perfect te herkennen.

Reactie van Poseidon (Neptunus) op de ontketende storm.
Vandaag heb ik namelijk mijn cadeautje voor mijn verjaardag van Bart gekregen. Het is iets wat ik zelf besteld heb, omdat dat niet anders kon. Je kan bij Converse USA namelijk All Stars en andere schoenen bestellen in de kleuren die je zelf wil, met je eigen naam/tekst erop. En voor je denkt dat dat dan waanzinnig duur moet zijn: 67$ voor zelfgekozen All Stars, valt toch goed mee? Alleen moet je een Amerikaanse creditcard hebben en een Amerikaans adres. Gelukkig kennen we iemand die intussen in San Francisco woont, en net nu naar België kwam.
Bart heeft zijn signatuurschoenen besteld: zwart met rood, en zelfs een knalrood paar met zwarte accenten. Zalig!
En ik, ik wilde paarse. Uiteraard. Met Witch op. Zeg nu zelf: ze zijn toch heerlijk?

Ik heb het toch niet kunnen laten, en heb me vandaag toch die nieuwe boekentas aangeschaft, waarvan ik al eerder sprak. Dankzij een overweldigende meerderheid aan stemmen is het toch de rode geworden. Exact het kleur van mijn jas, mijn laarsjes, en nog een aantal andere dingen. En ja, ik ben er gigantisch blij mee. (Mag ook wel voor dat geld :-p )

Vandaag kwam Max langs met de tekening die ik gekocht heb voor honderd euro, ten voordele van Music For Life. Geef toe: service, want welke kunstenaar levert er nu aan huis.

Dus staat nu deze tekening in mijn living. Voorlopig nog op de grond tegen de muur, want ik ben nog aan het twijfelen waar ik hem ga hangen.
De titel zegt het eigenlijk al: mijn sinussen staan zwaar onder vuur van virussen en ander microgeboefte.
Niet ideaal: ik ben nog volop aan het verbeteren. Doordat Merel zo ziek was, is ze tien dagen thuisgeweest, en helaas, dan krijg je eigenlijk bijna niks gedaan. Sinds donderdag is ze terug naar de crèche, helemaal genezen, gelukkig maar.
Maar intussen heb ik het concentratievermogen van een fruitvlieg, en gaat het dus niet vooruit. Mijn kop weegt een paar kilo extra, op mijn eentje los ik de (mogelijke) crisis van de zakdoekjesindustrie op, en de kloppende hoofdpijn moet ik er maar bijnemen. Af en toe neem ik een sinutab om toch nog iéts waard te zijn, maar eigenlijk mag ik dat niet van de dokter wegens glaucoom.
Hmpf. Ik zal blij zijn als de verbeteringen achter de rug zijn, en ik kan toegeven aan dat ziek zijn. Af en toe doe ik een klein tukje, maar eigenlijk kan ik me dat qua tijd niet meer permitteren.
Ugh.
Zeer à l’improviste meegedaan met een kwis hier op de Muide, en me ferm goed geamuseerd. Een vriend van vroeger vroeg een extra kwisser via Facebook, zo’n uur op voorhand, en ik zag dat wel zitten. Zo’n hele dag verbeteren, dan kom je daarna toch wel graag even onder de mensen en zo.
Ook al had ik die vriend in jaren niet gezien, het voelde meteen vertrouwd aan, en da’s fijn. Ik heb dat wel vaker met vrienden die ik vroeger vrij goed heb gekend, en die ik dan uit het oog ben verloren.
In ieder geval was het een goeie avond. En zijn we vijfdes geëindigd :-)

Uiteraard kan u dezer dagen overal terecht voor kerstconcerten allerhande. Toch zult u er weinig vinden die zo gevarieerd zijn als dat van de Wondelgemse vereniging Arte Musicale. Deze VZW verenigt namelijk niet een, niet twee, maar drie koren en een orkest, en daar kan je al even mee uitpakken natuurlijk.
Aan de ene kant zijn er de engelachtige stemmetjes van kinderkoor Furiakanti, aan de andere kant krijgt u de Scala-achtige harmonieën te horen van jeugdkoor Furiosa. Daarbij komt nog eens het hoogstaande niveau van kamerkoor Furiant (waar ik bij zing), en dat alles wordt – waar nodig – ondersteund door het jeugdorkest Forza Muzica, dat daarnaast ook een eigen repertoire heeft natuurlijk.
De hele groep – meer dan 130 muzikanten – kan u op tweede kerstdag, maandagavond 26 december dus, beluisteren om 20.00u in de prachtige abdijkerk van de Sint-Pietersabdij aan het Sint-Pietersplein. Die kerk is intussen trouwens deels gerenoveerd en voorzien van een uitstekende vloerverwarming!
Na het concert wordt u ook nog een glaasje glühwein of warme chocomelk aangeboden, zodat u nog rustig kan nagenieten van de warme klanken en de opgeroepen kerstsfeer.
Kaarten zijn te reserveren via kaartenverkoop@artemusicale.be of per telefoon 09/227.35.97, en zullen dan voor u klaar liggen aan de kassa. U kan ze uiteraard ook gewoon via mij krijgen (en dat betekent trouwens goed karma)!
Ze kosten u dan 12 euro per stuk, tenzij u 65+ of student bent, dan betaalt u 10 euro. Kinderen onder de twaalf mogen gratis een avond cultuur opdoen. Beslist u pas op het laatste moment, dan betaalt u 15 euro aan de kassa.
Een voorsmaakje is trouwens al te horen in diezelfde kerk tijdens de middernachtmis, waar de zangers die zich kunnen vrijmaken, u in de juiste sfeer zullen onderdompelen. Uw nederige dienaar zal zich alvast de longen uit het lijf kwelen, ‘t is maar dat u het weet!
Bart en ik dromen al een tijdje van een nieuwe verbouwing in ons huis. ‘t Is te zeggen, eigenlijk een aanbouw. De oppervlakte van ons terras is nog bebouwbaar, en daar willen we dus graag iets mee doen.We hebben vooral ook een paar dingen op ons verlanglijstje staan.
1. We zouden op de benedenverdieping graag een bureautje hebben voor Bart, dat tegelijk een stuk van de living is, een beetje zoals mijn bureau dus. Nu heeft hij een tafel staan midden in die woonkamer, en da’s niet zo ideaal. Boven hebben we wel plaats, maar dan zit hij niet bij zijn gezin. Dus da’s een: een bureau dat toch akoestisch en visueel kan afgesloten worden indien nodig, maar vooral een uitbreiding van de woonkamer vormt. En vooral ook niet teveel licht wegneemt.
2. De keuken is aan vervanging toe: de kasten beginnen hun beste tijd gehad te hebben, de schuiven hangen scheef, er zijn hier en daar hoekjes beschadigd… En eigenlijk is hij ook naar de kleine kant voor vijf personen. Nu lukt dat nog wel, maar maak van die drie kinderen eens drie pubers? Extra kasten zouden ook altijd welkom zijn. Dus ja, een uitbreiding van de keuken, met meteen een vernieuwing.
3. Een extra slaapkamer. De jongens slapen nu wel samen op één kamer, maar dat zal niet blijven duren. Destijds hadden we drie slaapkamers, maar eentje daarvan is omgevormd tot royale badkamer, omdat de bestaande echt wel minuscuul was. De zolder hebben we dan ingericht als onze slaapkamer. Om elk van onze kinderen (tsja, we hadden niet gerekend op drie) een eigen kamer te geven, zou er dus eentje moeten bijkomen.
4. Een extra douchekamer/badkamer. Nu gaat alles nog prima, de badkamer is ruim. Maar ik denk vooral aan de toekomst, waarbij ik het me levendig kan voorstellen dat we drie pubers in huis zullen hebben die alledrie ’s morgens zullen willen douchen (net als hun ouders) maar daarbij de badkamer niet zullen willen delen. Een aparte kamer met lavabootje en douche zal dus geen luxe zijn.
Als het enigszins zou kunnen, zouden we dan graag daarboven nog een dakterras hebben, maar ik vrees dat stedenbouw daar moeilijk zal over doen.
Maar bon, zo ver zijn we nog lang niet. Vandaag is de architecte langs geweest om eens te luisteren. En dan een voorontwerp op te stellen.
Het is toch een eerste stap.


Daarnet is de dokter opnieuw langsgeweest voor Merel (die vandaag trouwens dertien maanden is): ze wou geen risico nemen, en kwam dus op controle. Maar goed ook.
Want woensdag had ze crepitaties, ofte gekraak gehoord op de longen, en had ze dus antibiotica voorgeschreven. Die had er, samen met het veelvuldige gespoel van haar neusje, voor gezorgd dat onze kleine muis zich al een pak beter voelde, en dat ze eindelijk afgelopen nacht doorgeslapen heeft, voor het eerst in een week. Bart heeft me gisteren trouwens laten slapen ’s morgens: hij is er stilletjes met de jongens vanonder gemuisd, de schat!
Maar vandaag was het verdict minder positief: het gekraak was wel grotendeels verdwenen, maar er was gepiep in de plaats gekomen: RSV. Ze schreef onmiddellijk aërosol voor, en gaat woensdag opnieuw langskomen ter controle. Mereltje mag voorlopig niet buiten tot dan, en mag dus zeker ook niet naar de opvang.
Ik ben dadelijk beginnen rondbellen: een opvang voor maandag en dinsdag geregeld via Partena, en met enige moeite – het halve land zit aan de aërosol – een aërosoltoestel gevonden.
Hopelijk betert het snel.
Jammer trouwens dat ze dus niet mee kan naar het feest voor oma’s honderdste verjaardag, en dat Bart ook moet thuisblijven dus. Al weet ik niet of die dat wel zo jammer vindt :-p
Gisteren heb ik met Kobe de kerstboom versierd.
Rode plastieken ballen in een nepboom (wegens kinderen), maar het valt best wel mee, dat resultaat. En ja, er hangen van die typisch Amerikaanse lekstokken in. De jongens zijn er zot van!
Fotootje overdag bij stralend zonlicht, en ’s avonds.



De foto is van zondagavond rond half negen: Merel was doodop, en eigenlijk al heel de dag behoorlijk rustig, wat niet van haar gewoonte is.
En jawel, maandag rond negen uur werd er gebeld van de crèche: dat ze koorts had, en een enorm lopende neus, en of ik haar niet kon komen halen. Euhm. Ik moest maar beginnen werken om elf uur, maar kon die lessen, zo vlak voor de examens, niet missen.
Gelukkig kwam andermaal mijn moeder redding brengen: ik mocht haar naar ginder brengen. Oef. Ze heeft er prima geslapen, was koortsvrij, tot ik haar rond half vijf kwam halen: toen begon ze een beetje warm aan te voelen. En tegen dat ik thuis was met haar en de jongens, had ze 39°. Een suppo en vooral herhaaldelijke neusspoelingen brachten soelaas.
Dinsdag leek ze weer helemaal ok, en heb ik haar de hele dag naar de opvang gedaan. Daar had ze een klein beetje koorts, maar was ze zeer levendig en al, dus dachten ze dat ze kiezen aan het krijgen was. Zou kunnen.
Tot ze ’s avonds weer behoorlijk wat koorts kreeg, en ik ook merkte dat ze wat kortademig werd. Ze kreeg ook enorm veel last van die lopende neus, ondanks al het gespoel: om de vier uur werd ze wakker van het hoesten, omdat het slijm in haar keeltje liep. En dan waren het echt wel erge hoestbuien.
Deze morgen is Bart thuisgebleven bij haar, omdat ik examens moest afnemen. De dokter kwam, schreef onmiddellijk antibiotica voor omdat zowel haar longen als oortjes geïnfecteerd begonnen te geraken, en was er precies niet helemaal gerust in.
En Merel, die gaat op en af. Bepaalde momenten voelt ze zich prima, en speelt ze en lacht ze dat het een lieve lust is. Andere momenten is ze ellendig. Ze drinkt vooral veel, en slaapt gigantisch veel.
Hopelijk wordt ze snel beter. Gelukkig ben ik de twee komende dagen thuis. Er zal wel van verbeteren niet veel in huis komen, maar alla. Als mijn kleintje maar beter wordt.
Hij kon het niet laten om toch nog even langs te komen, de goeierd.
Aangezien Wolf en Kobe hun cadeautjes zondag al hadden gekregen (elk een spelletje voor de Kinect en samen een doos Lego Heroica, en van Koen en Else respectievelijk een telegestuurde helicopter en een setje ridders voor het playmobil kasteel) was er nu enkel nog snoep. En een hele grote pluchen Ikea haai, en voor elk (maar die staan niet op de foto, dat is me ’s nachts pas te binnen gevallen toen ik op was met een zieke Merel) een Spöka, een klein kleurveranderend nachtlichtje, zodat ze hopelijk binnenkort eindelijk in het donker slapen.

Met die haai is er al gevochten, geworsteld, achter elkaar gezeten, en ook Merel heeft er al op gesurft (lees: ze ligt er languit op, breed grijnzend, terwijl Wolf haar verderduwt). Oh, en hij verandert blijkbaar van bed, want ze willen er om beurt mee slapen.
Ofte, een peperkoeken huisje van Ikea.
Ik had het een tijdje geleden meegebracht, en heb het deze namiddag met de jongens versierd en in elkaar gezet. Het huisje in kwestie is eigenlijk geen peperkoek, maar wel speculoos. Eetbare lijm zit er niet bij, je moet zelf glazuur maken om het aan elkaar te lijmen, maar de koek is wel gigantisch wijs.En er zit – uiteraard – een duidelijke gebruiksaanwijzing bij :-p De jongens wilden maar wat graag opnieuw met de gekleurde marsepein spelen.
Het lijmen was wat gepruts, maar met wat schaaltjes tegen de verschillende kanten, en stukjes marsepein om de hoekjes vast te houden tot de suikerpasta droog was, lukte het wel. Geef toe, het is wel wijs geworden, he?
Het is een cadeautje om mee te nemen morgen naar nichtje Liv, die één jaar wordt.




Donderdagavond, hier in Mariakerke, over de brand in Rome, en hoe je daar iets aan kon doen. De spreker is een begenadigd verteller, het zal dus wel interessant worden.
Meer info hier op Gentblogt (waar anders?)

Ook kleine Mereltjes krijgen een verjaardagsfeestje, ook al slapen ze door het meeste heen, en snappen ze toch niet wat er aan de hand is.
Nonkel Jeroen, tante Delphine, Alexander en Marie-Julie kwamen al voor het aperitief, en nonkel Roeland, meter Sarah met de kleine Nand ook. Ik heb dan maar meteen opa en oma ook gevraagd, aangezien het toch hun kinderen waren die zo vroeg kwamen. We zijn eventjes naar nCube (Barts kantoorgebouw) gaan kijken, en toen moesten Roeland en Sarah al door. De rest is stoverij met frietjes blijven eten, en na het eten moesten ook Jeroen en familie al weg (de Sint kwam in Zomergem, vandaar).
Het werd een rustige vroege namiddag, tot rond half vier ook Dirk en Ilse toekwamen, en nonkel Koen en meter Else met Liv. Er werd taart verorberd, Merel keek met grote ogen naar haar kaarsje, en besloot dat een simpel koekje toch lekkerder was dan taart. En ze werd ook algemeen bewonderd toen ze toonde dat ze bijna alleen kan stappen. Bijna.
Het was echt wel een gezellige middag. Alleen ongelofelijk jammer dat Omaly en bompa er niet bij konden zijn. Volgende keer beter, daar reken ik op!
Of, zoals mijn ma zegt: van die kleine cakejes met een papiertje rond. Ik had Kobe al wekenlang beloofd dat we er gingen maken, en ik had ook al een hele tijd de nodige gekleurde marsepein liggen, een cakemix, en een hoop dinges om die baksels te versieren. Vandaag ben ik bij de buurvrouw haar versierdingen gaan halen (zij heeft andere figuurtjes dan ik), en we zijn eraan begonnen, Kobe en ik. Achttien cakejes waren er (eentje is gesneuveld omdat ze wilden proeven), zeventien zijn er dus versierd, en één grotere chocoladecake ook. Halverwege is Wolf ook komen meedoen. Drie uur heeft het me gekost, van bakken tot afgewerkt, maar ik heb me er echt wel mee geamuseerd. Zelf heb ik er maar een paar versierd, ik heb vooral marsepein uitgerold voor de jongens, zodat zij hun gang konden gaan.


Merels taart, naar voorbeeld van haar geboortekaartje, is niet echt goed gelukt, maar soit, het was het proberen waard. En ze was vooral eigenlijk wel lekker. Volgende keer beter.

Wij zijn hier ten huize gigantische fan geworden van de luisterboeken van Het Geluidshuis. Jaren geleden hadden we er al eentje gekregen – De Wilde Zwanen – maar toen waren de jongens nog wat te klein.
Als we nu langer dan een uur in de auto moeten zitten, komt er elke keer weer zo’n luisterCD op te liggen. De jongens zijn muisstil en vervelen zich niet langer, en de liedjes zingen ze soms dagen later nóg. Want wat zijn die luisterboeken nu? Het zijn bekende sprookjes of verhalen, die opnieuw verteld worden door bekende acteurs. De personages, stemmetjes en vooral de liedjes zijn schitterend gedaan, maar ook voor volwassenen valt er een en ander te rapen, want de dubbele bodems, politieke verwijzingen en woordspelletjes allerhande zijn legio. Wolf vraagt me geregeld waarom ik in de lach schiet, en vaak moet ik hem dan het antwoord schuldig blijven omdat ik het gewoon niet uitgelegd krijg.
Intussen hebben we er toch wel al een aantal gekocht: De Reisgenoot (”Toppie, toppie, deze job is toppie! De satisfactieradius maakt happy in het koppie!”), De Nachtegaal, en Bart kreeg onlangs ook De Bremer Stadsmuzikanten als bedanking voor een lezing. Blijkbaar kan je ze hier tegen betaling ook downloaden, en dat is zo mogelijk nog interessanter. Nochtans hebben de boeken ook wel een meerwaarde: Kobe zit er graag in te bladeren om naar de maffe tekeningen te kijken, en Wolf leest de liedjesteksten erop na.
En nee, ik krijg hier niet voor betaald, ik vind die CD’s gewoon de max!
Jawel, ik ben er nog steeds mee bezig, al kan ik niet zeggen dat ik een ijverige dame ben, de laatste weken.
Sinds ik zo ziek was, heb ik niks meer opgeschreven van punten. Mijn rug is nog steeds allesbehalve ok, en dan is de goesting om te ‘diëten’ ook meteen ver te zoeken. Maar gelukkig is de schade enorm beperkt. Door dat ziek zijn was ik drie kilo kwijt. Dat zijn natuurlijk geen definitieve kilo’s: als je terug begint te eten, komen die wel deels terug. Maar toch. Ik ben ook nauwelijks naar de cursus geweest: ziek, andere verplichtingen…
Afgelopen week heb ik dan wel weer echt gefret: het was mijn verjaardag, en ik heb zowel de collega’s als de leerlingen getrakteerd met van die Sinterklaaskoekjes, en als er nu iéts is waar ik niet af kan blijven… En dan nog uit eten geweest en dat soort onzin. Nee, het was eigenlijk geen goede week.
Maar toch was ik meer dan behoorlijk afgevallen, tot mijn grote verwondering. Het enige wat ik kan bedenken, is de pijn: mijn rug doet zodanig pijn, dat ik ’s avonds steevast doodop ben, en dat ik waarschijnlijk ook massa’s energie verbruik.
Als ik nu ook eens weer in gang zou schieten en het programma netjes volgen, dan zouden er echt nog wel wat kilo’s afgaan. Want ik krijg nu al voortdurend massa’s complimentjes, dat ik er zo goed uitzie, dat ik straal… Ik ben ook weer nieuwe kleren moeten gaan kopen. Mijn tshirts en dergelijke zijn doorgaans nog dik in orde, omdat ik van aansluitende modellen hou. Het ziet er alleen een pak beter uit nu :-p Maar mijn broeken, da’s nog wat anders. Ik had al een jeans gekocht en een zwarte broek, maar met drie kinderen is dat soms nogal weinig: één broek in de was, eentje aan, en dan geeft er eentje over of zo. Ik heb dus nog een extra broek gekocht, een donkerpaarse, nog altijd maatje 44 :-) Ook mijn rokken (niet dat ik er zoveel heb, maar toch) zijn veel te ruim nu. Ik wilde nu wel eens een rokje tot aan de knie, iets wat ik vroeger nooit durfde dragen, en heb een simpel zwart A-lijntje gevonden, en een heel mooi grijs met kant :-) Met donkere kousen aan, en mijn korte of lange laarzen ziet dat er blijkbaar best wel ok uit, zo mocht ik horen.
In ieder geval ben ik al enorm blij met mijn nieuwe figuur, en ben ik vastbesloten die kilo’s niet meer terug te krijgen. Aan de voorbije weken te merken, heb ik mijn voedingspatroon toch wel al aangepast, en vliegen de kilo’s er niet meer aan zoals vroeger. Weight Watchers, it’s for life, en dat weet je dan ook wel.
Bon, de cijfers:
(Op vrijdagmorgen, droog aan de haak, identieke omstandigheden; vorige cijfers hier)
28-01-2010: 102,6
09-09-2011: 81,4
16-09: 80,7
23-09: 79,7
30-09: 81
07-10: 80,5
14-10: 80,5
21-10: 78,5
28-10: 78,6
04-11: 79
11-11: 79,5
18-11: 80,1
25-11: 78,9
De officiële gewichten van de donderdagavond om 19.30u op cursus, vlak na mijn eten en met wisselende kleren aan:
28-01-2010: 104,4
09-09-2011: 83,8
16-09: 83,4
23-09: 82,8
30-09: -
07-10: 83,3
14-10: -
21-10: -
28-10: -
04-11: -
11-11: 82,6
18-11: -
25-11: 81,5
22,9 officiële kilo’s. Dat kan tellen.

Toen Clo aankondigde dat er een BGGD kwam om een nieuwe game tablet voor te stellen, zag ik dat meteen zitten. Toen Bart zei dat hij wel mee wilde, vond ik het helemaal ok. Ma werd opgetrommeld als babysit, en Bart en ik trokken naar Mechelen, naar de gebouwen van Telenet, dat zo vriendelijk was ons te voorzien van plaats, drank en voedsel (veronderstel ik toch).
Eerst werd de nieuwe website Roekie voorgesteld. Naar mijn mening toch wel een gat in de markt: een gamesite met besprekingen van spelletjes voor kinderen. Mijn jongens willen een nieuw spelletje voor Sinterklaas, maar waar er massa’s sites bestaan voor hardcore gamers die alle spellen uitgebreid bespreken, is het zoeken naar een naald in een hooiberg om te achterhalen welke spelletjes bijvoorbeeld voor kinderen van vier geschikt zijn. Ze hebben meteen ook een vijftiental pagina’s gekregen in het tijdschrift van Gunk, en Kobe was er meteen wild van.
Ik ben ondertussen eens gaan kijken op de website, en er zitten nogal wat kinderziektes in, alsof het echt niet grondig nagekeken en vooral getest is, en ietsje te snel gelanceerd. Zo werkt de link die bij de wedstrijden automatisch een emailformulier opent, niet echt: hij stuurt je naar inf@roekie.be, en dat blijkt niet te werken. Ook staat er bij verschillende spelletjes ‘Een bespreking kan je hier lezen’ zonder link, of zelfs, zoals bij ‘Phineas en Ferb’ een lege link. Je kan ook niet kiezen welk platform je wil bekijken: het vraagt nogal wat zoekwerk om specifiek de spelletjes voor Xbox of Wii eruit te halen. Wat wél knap is, is dat je meteen kan zoeken naar spelletjes voor jongens of voor meisjes. Een leeftijdsaanduiding per spel was ook mooi geweest, maar da’s uiteraard nogal arbitrair. Eigenlijk is de website voorlopig nog een beetje een gemiste kans, wegens onvolledig en een beetje een puzzel, maar ik kom zeker nog terug om te kijken of er al bijgestuurd is. Graag, zelfs, want het lijkt me bijzonder nuttig.
Daarna kregen we een korte voorstelling van de uDraw, een tekentablet voor Wii, PS3 of Xbox. Eigenlijk was de uitleg zelf bijzonder kort: we kregen vooral een filmpje te zien met de mogelijkheden van de uDraw, en er stonden rondomrond een aantal uDraws opgesteld op diverse systemen en spelletjes, zodat we ze zelf konden uittesten. Ik heb het ook even geprobeerd, en ik vind het wel wijs. Het is wat wennen en wat uitproberen, maar je kan er wel veel mee doen. Vooral de Pictionary lijkt me leuk, omdat dat nog altijd het leukst is als je het kan spelen waar iedereen vlot de tekening kan zien, zoals bij een schoolbord. Dat hebben we tot nader order nog niet in de huiskamer staan, maar een tvscherm wel :-)
Tot onze grote verbazing kregen we allemaal een uDraw mee naar huis! Ik weet meteen wat de Sint brengt dit jaar :-p Eigenlijk vind ik het jammer dat ik dus nog even moet wachten om ermee te prutsen.

De goodie bag was sowieso niet mis: bovenvermelde uDraw dus, met een klein magneetje (dat al ontdekt is door Kobe, die denkt dat de Sint het gebracht heeft als hint) en een 2G USB stick.
Duracell ging een vijftalvan zijn nieuwe USB chargers weggeven, maar Clo had dat misbegrepen, en had al aangekondigd dat we elk eentje gingen krijgen. Duracell toonde zijn groot hart, en zorgde dan maar voor vijftig exemplaren! Ideaal voor als je een dag op stap bent, en vreest dat je telefoon/iPod/fototoestel, of wat je ook maar met een USB (standaard, mini of micro) kan opladen, niet genoeg juice zal hebben. Het ding zelf is plat en lichtgewicht, maar kan helaas niet opgeladen worden via een stopcontact, alleen via de USBpoort van een gewone computer. Gelukkig heb ik hier een stopcontactding voor de iPhone, zodat hij wel probleemloos in een stopcontact kan. De batterij zou genoeg opleveren om een smartphone drie extra uur spreektijd te geven, niet mis. Mooi cadeautje :-)
Verder zat er ook nog een cadeautje van Pixum in: ze geven ons elk een voucher voor een A4 wandkalender in een design naar keuze, met eigen foto’s uiteraard. Dat zal voor in de vakantie zijn, het is ietsje te druk momenteel met de aankomende examens.
Al bij al was het een aangename, zij het korte BGGD. Bart en ik zijn dan maar nog uitgebreid gaan genieten van respectievelijk wijn, koffie en advocaat in Het Oeverloze Eiland, dat blijkbaar overgenomen is en zijn vroegere hoge standaard heeft herwonnen.
Bedankt, Telenet, uDraw, Roekie, Duracell en Pixum! En uiteraard ook Clo!
Jawel, ook veertig, maar deze keer gaat het over mezelf.
Heb ik het er lastig mee? Hmm, ergens wel: ik behoor nu officieel tot de middelbare leeftijd, terwijl ik zelf nog vaak het gevoel heb van: “Kijk mama, zonder handen!” Ik betwijfel eerlijk gezegd of dat gevoel ooit weg zal gaan, ik voel me vaak nog jong en onervaren. Aan de andere kant zou ik niet opnieuw 18 willen zijn. Qua lijf wel, ja, maar niet qua geest. Ik heb ervaring, ik heb (een beetje) levenswijsheid, en ik heb eindelijk ook innerlijke rust. Ik ken mijn sterktes en mijn zwaktes en heb daar ook mee leren leven. En ik heb me al lang neergelegd bij het feit dat er dingen zijn die ik nooit in mijn leven zal gedaan hebben, ook al had ik dat wel gewild. Tsja. Life happens.
Maar de slotsom van veertig jaar is toch de volgende: ik ben een verdomde gelukzak! Ik heb een prachtig leven, en ik besef dat maar al te goed.
Ik heb een ongelofelijke man, met wie ik elk moment opnieuw zou trouwen. Die mij aanvaardt voor wie ik ben, bij wie ik mezelf kan zijn, en in wiens armen ik thuis ben, waar we ons ook bevinden. Dank je, liefje.
Ik heb drie prachtige, gezonde, gelukkige kinderen. Verstandig, lief, beleefd, spitsvondig, en zelfs ook mooi, al kan dat wel mijn moederhart zijn dat spreekt. Maar toch.
Ik heb een job die ik nog steeds ongelofelijk graag doe. Ja, er zijn momenten dat ik me naar school moet slepen, maar dat heeft iedereen wel eens, zeker? En er zijn dingen die ik liever doe dan administratie en examens verbeteren, maar alla. Als oudleerlingen me nog steeds met warmte begroeten, en zeggen dat ik een van de leraars ben die ze nooit zullen vergeten, zal ik het nog wel niet zo slecht doen, zeker? Of als mijn zesdes samenleggen, en in het laatste uur van de dag mijn bord voltekenen, ‘Celebration’ van Kool and the Gang opzetten, en zorgen voor chocomousse, yoghurt, petit Gervais en brikpakjes fruitsap (omdat ze weten dat ik blikjes nooit zou toelaten), dan is dat wel ok zeker? Vooral als we daarna zonder morren Tacitus vertalen :-p
Ik heb een zalig huis, waar ik dolgraag in woon. Ik prijs mezelf daar ook vaak gelukkig om: ruim, veel licht, gezellig, en vooral een thuis voor ons gezin. Ja, het is nog voor verbetering vatbaar (maar dat komt er binnen afzienbare tijd wel aan) en er ligt nogal wat rommel, maar bon, perfectie is een utopie, nietwaar?
Ik heb een fijne familie en goede vrienden. Ik heb mijn ouders, schoonouders en zelfs mijn beide grootmoeders nog steeds, en daar ben ik dankbaar om. Ik zie die mensen graag, en ik zou ze graag nog ongelofelijk lang om me heen hebben. Ik weet dat dat onrealistisch is, helaas, maar toch. Ik kan maar hopen.
Dus, heb ik het moeilijk met veertig worden? Ergens wel, omdat ik zal moeten leren loslaten. Maar ik ben een gelukkig mens, en die voorbije jaren kan niemand me nog afpakken.
Er zijn weinig dingen zó mooi als mijn twee jongens die ’s morgens, hand in hand, met de boekentas op de rug, het schoolpad afhuppelen.
Ik ben een gelukkig mens.
Zaterdagavond hebben we een bescheiden drink gegeven voor een paar vrienden. Een hele hoop kon helaas niet komen, maar we waren toch nog wel met een stuk of 15. Bart had massa’s hapjes voorzien, en het werd een zeer aangename avond. Eigenlijk moeten we dat meer doen, zo geraakt ons huis (en bij uitbreiding mijn bureau) eens ontdaan van alle rondslingerende rommel.

Bart trok deze morgen zijn conclusies bij de cadeautjes die we kregen: we moeten dringend gehydrateerd worden :-p We hebben vooral veel heerlijke koffiebonen gekregen (onder andere Blue Mountain, yay!), een paar flessen uitstekende wijn, en een pot bijzonder goeie antirimpelcrème :-p Dat komt ervan natuurlijk, als je in je mailtje schrijft
Bloemen en kransen zijn absoluut niet de bedoeling, antirimpelcrème of kleurshampoo mag altijd.
De lokale apotheker neemt dat dan zeer letterlijk, ik had het kunnen weten :-p Verder was er nog een verwenpakketje met een mooie kaars, hydraterende handzeep (het is dus echt een thema) en een bruisbal voor in bad. Er waren ook boekenbons en restaurantbons, en twee mooie theelichthouders gevuld met snoep.
Het toont eigenlijk vooral goed aan hoe goed onze vrienden ons kennen. En hoe weinig ze luisteren als we zeggen dat cadeautjes niet nodig zijn.
Maar ik vond het eigenlijk vooral een zeer fijne avond. Bedankt allemaal!
En volgend jaar geven we een fuif. Met uitgebreider publiek, beloofd.
Nu ja, ze doet een zeer ijverige poging, en kan al een paar stapjes na elkaar, voor ze omvalt. ‘t Is vroeg, ze is nog maar net een jaar geworden. Maar we zijn wel ongelofelijk trots op onze kleine meid.
[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]
Omdat we vanavond een paar vrienden op bezoek hebben om iets te drinken, moest ons huis opgeruimd worden. Niet dat het niet proper is, dat wel, maar het is nogal… rommelig :-p Mijn bureau is daar nog het ergste voorbeeld van. I know, I know…
We hebben een hoop rommelhoekjes in de woonkamer opgeruimd, de kinderen hebben hun speelgoed aan de kant gedaan, en ik ben aan dat bureau van me begonnen.

En dan moet ik nog, als ik heel eerlijk ben, toegeven dat ik al een hoop gerief had opgeruimd in de loop van de week. Ik had er dus wel wat werk aan…
Intussen was de woonkamer volledig in orde, en zaten de jongens tv te kijken.


Ik geniet er dus enorm van hoeveel klaarder en zonniger onze woonkamer is geworden na de verbouwing.
Ik gaf Merel een banaan, ruimde verder papieren op, adresseerde brieven aan de sint, en deed verder aan dat bureau. En toen werd het uiteindelijk dit:

Met zelfs een afgestofte en gesnoeide bonsai.
Laat dat volk maar komen!
Vandaag wordt mijn allerliefste veertig. Hij noemt het zijn waterkering, en gaat alle adressen af die een belangrijke rol hebben gespeeld in zijn leven: de verschillende huizen waar hij gewoond heeft, zijn school en bibliotheek, de boerderij van nonkel waar hij als kind elk weekend doorbracht, zijn kot, de unief en de hogeschool, de verschillende vestigingen van de KBC waar hij gewerkt heeft, het vorige adres van Netlash en het bijhorende huisrestaurant…
En toen kwam hij terug naar huis, in mijn armen. Gelukkig maar.
De beste helft moet nog komen, liefje. Gelukkige verjaardag!
Bart zit sinds dinsdag in Hasselt voor het World Creativity Forum, en blijft daar uiteraard ook slapen. Dat resulteert in drukke ochtenden, omdat ik op mijn eentje de kinderen en mezelf op tijd moet zien klaar te krijgen. Als ik zelf niet moet lesgeven om half negen, valt dat best mee. Als Merel tenminste geen kakdébâcle voor elkaar krijgt op het moment dat iedereen al met zijn jas aanstaat, klaar om de deur uit te gaan. Maar dit terzijde.
Op donderdag -vandaag dus- moet ik wél lesgeven om half negen. Ik had de boekentasjes gisteren al klaargezet, had de kleren van de kinderen ook al netjes op voorhand klaargelegd, en zelfs de tafel al gezet, maar toch, het bleef een haastige, zenuwachtige boel.
Iets na acht zaten we in de auto, gooide ik Merel af bij de crèche, en reed ik naar de school van de kinderen. Ik had al een tijdje staan aanschuiven aan de lichten van de schoolstraat, en toen het op oranje sprong net voor mij, duwde ik in plaats van de rem nog even het gaspedaal in, en schoof fluks door oranje de zijstraat in. Dacht ik toch. Want in de andere richting stond een politiewagen klaar om af te slaan. Ook die straat in. Ter hoogte van de school ging ik even langs de kant staan voor een oprijlaan – stationeren, heet het, want met de motor nog aan – en liet de kinderen uitstappen en oversteken op het zebrapad. En toen tikte een agente tegen mijn schouder, met strenge blik en opgetrokken wenkbrauwen. Of ik wel goed wist waar ik mee bezig was, zo voor de ogen van de politie door rood rijden. Rood? Naar mijn mening was het oranje, wat ik ook zei. De wenkbrauwen gingen nog een paar millimeter hoger. Dat het wel degelijk rood was geweest, en dat door oranje rijden ook strafbaar was. Ik zuchtte, zei dat ze dan wellicht wel gelijk had, als zij vond dat het rood was, maar dat ik zeer haastig was en te laat ging zijn op mijn werk als zij zo verder ging. En dat ik niet langer dan nodig wilde staan met mijn auto waar ik stond. Ja, zei ze, ik mocht daar ook al niet parkeren. Waarop ik fijntjes opmerkte dat ik daar ook niet geparkeerd stond, maar wel stationeerde, en dat dat wél toegelaten was. Nu zuchtte zij, noteerde mijn naam, en vertelde dat ze me dan ging laten vertrekken, maar dat de boete dan thuis ging gestuurd worden.
Ik heb later even opgezocht wat het ging worden, en ik ben er voor minstens 150 euro aan voor de moeite. Ugh. Stom geld. En mijn eigen fout.
Nee, heren, dat heeft niks te maken met genetkouste en van konijnenoren voorziene pronte jongedames. Dat heeft zelfs totaal niks in die sector te zien.
Wolf had vandaag voor het eerst vriendjes die zomaar kwamen spelen. Zomaar, zonder verjaardagsfeestje of ouders die eventjes hun kind kwijt moesten, of eentje dat toch bleef plakken omdat ik hen was gaan afhalen van de turnles.
Wolf had gewoon aan zijn twee beste vrienden verteld over Lego Heroica, en blijkbaar met zoveel gusto dat ze het dolgraag eens wilden spelen. En dus werden er hier twee zevenjarigen netjes aan de deur afgeleverd rond een uur of twee, om dan om twintig na drie terug opgehaald te worden voor de gezamenlijke turnles.
Ik denk dat ze eigenlijk wel vaker eens mogen komen spelen. Da’s lekker rustig, en Wolf is er verzot op.
Deze voormiddag had ik tijd van 10.10u tot 12.05u. Nu ja, tegen dat ik de school achter me liet, was het dik half elf. Omdat ik toch eigenlijk wel dringend nog een derde broek nodig had die niet bij elke niesbui automatisch op mijn knieën zakt, ben ik ‘t stad ingereden. Ook al omdat een van mijn favoriete winkels 50% korting gaf gisteren en vandaag.
Helaas, ik heb er een donkerpaarse broek gevonden en een nauwsluitende simpele zwarte tuniek, maar niet in afprijzing. Go figure. 75 euro was mijn straf, en dat valt al bij al nog mee. Er hingen een hoop knappe rokjes, maar uiteraard niet mijn maat. En die waren wél in solden natuurlijk. Meh.
Ik had nog een kwartiertje over, en liep de belendende H&M binnen, alwaar ik erin slaagde voor 30 euro een chique rokje te vinden in grijze kant, en een bordeaux gebreide jurk met gigantische col, 20 euro.
Gescoord, dus. Ik wilde een broek en een rokje, en dat heb ik nu dus, en ik was zelfs op tijd terug op school. Alleen ben ik nog steeds op zoek naar een knielange zwarte gebreide vest in dikke wol. Ik heb er zo eentje, maar durf er echt niet meer onder de mensen mee komen. Mocht iemand dat dus zien hangen, geef me een seintje! Mijn dankbaarheid (en warmte) zal uw deel zijn.
Wist u dat:
* nieuwe fluohesjes voldoende reden zijn voor kleine jongens om, in plaats van tegen te sputteren, graag met de fiets naar school te gaan?
* het koud is ’s morgens, maar toch zalig om te fietsen?
* het stilaan nog eens tijd is voor gestreken mastellen?
* het op maandag na vier uur moeilijk is om in Wondelgem nog vers brood te vinden? Rekening houden met de sluitingsdagen van andere bakkers, da’s duidelijk voor mietjes.
* honderd bloembollen planten veel werk is?
* ge voornoemde bloembollen ook kunt planten – stel dat ge uw tuinschopje kwijt zijt – met een soeplepel? En dat dat nog langer duurt?
* het bizar is dat ge op 12 november in uw tshirt in uw tuin kunt werken?
* het al even bizar is dat er op diezelfde twaalfde november nog massa’s bladeren aan de bomen hangen?
* het eigenlijk wel fijn is als ge eindelijk uw garage ne keer deftig opruimt, zodat uw auto terug binnen kan staan?
* kotsgeur wel héél erg lang in een auto blijft hangen?
* ik het straf vind dat mijn zevenjarige al sudoku’s van negen op negen oplost?
Nee? Dan ga ik u dat blijkbaar ooit eens moeten vertellen, medunkt.
Deze keer van mijn grootmoeder (van mijn moeders kant): die wordt morgen negentig, en gaf vandaag een groot feest.
Ik ben haar gaan halen in het rusthuis hier drie kilometer verderop, en daar ook weer afgezet zo’n zes uur later. In de tussentijd hebben we lekker gegeten in de Duyventooren in Bellem, is er gespeecht, heb ik honderduit gekletst met broers en schoonzussen, heb ik de obligate zatte nonkel ontweken, heb ik massa’s complimentjes gekregen over hoe goed ik er wel uitzag, heb ik met bewondering naar mijn ei zo na honderdjarige andere grootmoeder gekeken, en heb ik me eigenlijk wel best geamuseerd. En in diezelfde tussentijd hebben Dirk en Ilse zich blijkbaar kostelijk geamuseerd met de kinderen. Er is in elk geval gigantisch veel gespeeld, want Merel is om half zes nog even in haar bed gegaan, en pas wakker gemaakt om zeven uur de volgende morgen. Zonder avondfles of zo. En ik heb de indruk dat Dirk en Ilse het ook reuze gezellig vonden.
Bedankt, iedereen!
Xavier, een goeie vriend van me, heeft een nieuwe CD uit. Daarom gaf hij ook een interview voor Gentblogt, en dat ga ik hier ook nog maar eens weergeven. Gewoon omdat het goeie muziek is.
Vorig jaar verscheen op Gentblogt een interview met VoidWork, een door horror geïnspireerd muziekproject van Gentenaar Xavier De Schuyter. Sindsdien zijn nieuwe nummers, nieuwe leden en nieuwe plannen op het toneel verschenen. Tijd dus voor wat opvolging…
Ten tijde van het vorige interview had je net een album uit, “Horror/Forsaken”. Een klein anderhalf jaar verder, heb je daar nog enkele platen aan toegevoegd. Zoveel inspiratie?
Het derde album “Dark Corners” was eigenlijk al zo goed als klaar, toen “Horror/Forsaken” eindelijk werd uitgebracht door het platenlabel. Het bevat donkere ambient soundscapes met hier en daar wat meer muzikale elementen. Omdat ik de nummers te goed vond om te laten liggen, maar tegelijk niet in het vaarwater wou komen van het voorgaande album, heb ik de songs gratis beschikbaar gesteld als digitale release. De echte opvolger is dus in feite “Basement”, uitgegeven in mei 2011 via Rage in Eden records.
Op “Basement” hoor je een heel andere VoidWork, veel toegankelijker en tegelijk complexer.
De overgang van ambient darkwave naar een eerder neoklassieke stijl kwam vrij natuurlijk. Toen ik met VoidWork begon, kon ik niet echt degelijk piano spelen. Het heeft tot de opnames van “Basement” geduurd tot ik het instrument genoeg beheerste om er iets muzikaal interessants mee te doen. Het album draait om uiteenlopende variaties van een losse verzameling toonladders en ritmes. Door de pianobasis en de meer traditionele structuur wordt de muziek inderdaad toegankelijker en kan je eigenlijk voor het eerst bij VoidWork spreken van “liedjes”. Daartegenover staat echter dat de nieuwe nummers erg gelaagd zijn, wat alles dan weer voller en ingewikkelder laat klinken.
Hoe zit het met het bonus album “Kaos”?
Kaos kan je, net als de andere albums, gratis beluisteren op voidwork.bandcamp.com. De fysieke uitgave is enkel verkrijgbaar als bonus bij de speciale editie van “Basement”. Die is trouwens echt wel de moeite.
Ik lees op je website dat net zoals “Asylum” om een concept album gaat.
Dat klopt. “Basement” vertelt het verhaal van een dorp dat in de ban raakt van bovennatuurlijke verschijnselen en uiteindelijk ten onder gaat als ze de verantwoordelijke willen lynchen. Voor het soort muziek dat ik componeer, is het altijd leuk om met dergelijke thema’s te werken. Het laat je toe om beelden te koppelen aan de melodieën en die organisch te laten overgaan in elkaar doorheen het album.
Vorig jaar had je nog enkele zangeressen uit het buitenland, maar nu werk je met iemand uit de regio, Lesley Reynaert. Een bewuste keuze of louter toeval?
Eerder een bewuste keuze. Waar ik in het verleden vooral mensen met genre-ervaring wou aantrekken, heb ik nu geopteerd voor iemand die in de buurt woont en met wie de samenwerking dus vlotter en persoonlijker kan verlopen.
Kunnen we van haar hetzelfde verwachten als van haar voorgangers?
Waar de vorige zangeressen klassieke sopranen waren, heeft Lesley eerder een lager, meer jazzy timbre. Bovendien is ze costumière, goochelares en danseres, wat de deur heeft geopend naar live concerten.
Dus er zouden dan toch VoidWork optredens komen? Hoe pak je zoiets aan?
Er zijn nog geen concrete plannen, maar we verkennen alvast de mogelijkheden. Het meest waarschijnlijke scenario is dat we enkel de stemmen live opvoeren -met de muziek op band- en het geheel voorzien van een visueel uitdagende show. Sowieso gaan we de eerder kunstzinnige toer op met onze voorstellingen, omdat we op die manier bijvoorbeeld in theaters of op themafestivals kunnen spelen.
Ben je al begonnen aan een nieuw album? En hoe gaat het met je soundtrack ambities?
Er zijn al nieuwe nummers, maar ze maken nog geen deel uit van een mogelijk album, omdat ik gewrongen zit tussen mogelijke concepten. De ondergang van de oude rijken enerzijds en de gebeurtenissen in een Mythos museum anderzijds. Helaas is er niks te melden op vlak van soundtracks. Het is echt niet makkelijk om de juiste mensen en/of producten te vinden.
Hoe staat het met de andere bands en projecten?
Akem Manah brengt volgend jaar een nieuw album uit. Nihil en RUIN dit jaar nog. Verder heb ik niks meer lopen.
We kijken alvast uit naar de mogelijke optredens en nieuwe nummers.
www.facebook.com/officialvoidwork
voidwork.bandcamp.com
www.akemmanah.com
nihil.bandcamp.com
Toen ik nog in zwangerschapsverlof was, sprak ik wekelijks af met Gwen, die ook net bevallen was. We genoten daar allebei intens van, en zagen onze dochters mooi naast elkaar opgroeien.
En toen gingen we allebei weer aan het werk, werd het druk, en zelfs in de vakantie waren we er niet in geslaagd af te spreken. Tot ik vorige week vlak bij haar in de buurt naar de kapper ging, even binnenwaaide, en we meteen afspraken om met de kinderen daar te gaan eten.
Het werd – hoe kan het ook anders, met vrienden van twintig jaar lang – een heel fijne dag. Ongedwongen, rustig, en met spelende kinderen, want ze hadden allemaal hun leeftijdsgenootje. Wolf hebben we nauwelijks gezien, want die was met Ernest ergens in huis op een computer aan het spelen. Kobe en Elly moesten wat wennen aan elkaar, maar hadden daarna de meeste lol, vooral door zich te verkleden.




En Merel, die sliep quasi de hele tijd en had Lena-Mare bijna gemist :-p



Maar dan wel voor een goeie maat. Om de veertien dagen doe ik aan tabletop rollenspel, en vandaag was net de verjaardag van de game master. Samen met de jongens heb ik een kokostaart gebakken, en Kobe stond erop dat die versierd werd. Met zwarte marsepein, want X. is (was) nogal gothisch ingesteld. En met hartjes, want (dixit Kobe) “Ha ja, X. is toch verliefd, he mama?” Hij moet me dus horen vertellen hebben dat die maat verloofd is, vandaar. In elk geval was er dus taart :-p

Leerlingen kunnen toch soms kiekens zijn. Maar als ge even nog iets gaan regelen zijt, en ge ziet bij het binnenkomen van uw klas zestienjarigen het volgende op bord staan, wel, dan weet ge dat ge toch ergens wel goed bezig zijt. Ook al slaat ge hen met de toetsen om de oren, en maakt ge het hen niet gemakkelijk.
Lieverdjes, ik zie u ook graag!

Gisteren kreeg ik een royaal envelopje van mijn schoonouders voor mijn verjaardag, en ik wist meteen wat ik daarmee ging kopen: een nieuwe boekentas! Mijn oude lederen boekentas is eigenlijk toch wel serieus aan het verslijten, de stiksels beginnen los te komen, en ze is, zoals wij dat in het Meetjesland plegen te zeggen, “haar ere kwijt”. Pas op, het ding heeft 15 jaar trouwe dienst achter de rug, dag in dag uit, dus het is goed gerief geweest, en eigenlijk is het leer nog steeds dik in orde.
Nu wil ik een nieuwe van hetzelfde merk, nl. Ruitertassen, maar ik twijfel gigantisch tussen twee modellen. Moest de ene bestaan in het kleur van de andere: direct!


Maar help eens beslissen wat ik nu moet kiezen? De rode vind ik een prachtkleur, maar het design valt me iet of wat tegen, met die streep. De bruine vind ik zalig met die geborduurde schaapjes erop, maar het donkere leer is nogal vatbaar voor krassen (die je er wel weer kan uitwrijven, maar toch), en het is geen rood… De rode is natuurlijk een stuk damesachtiger en serieuzer, de bruine is een pak speelser…
Zeg eens?
Ze zijn altijd onwaarschijnlijk mooi aangelegd, die Center Parcs.
Ik heb met Wolf en Kobe verder gegolfd tot het begon te schemeren, en Bart al lang naar huis was met een oververmoeide Merel. Daarna zijn we nog een ijsje gaan eten, en hebben een mooie wandeling gemaakt. Meer moest dat echt niet zijn, zeker niet voor Kobe. (En ik vind dat de foto’s met mijn kleine Nikon Coolpix echt wel deftig zijn.)






We zijn met het treintje naar het huisje gegaan, daar hebben ze nog wat tv gekeken, nog een spelletje Heroica gespeeld, en toen zijn Bart en Wolf pizza gaan halen. En was de dag alweer om.
Het gaat snel.
Ik vind dat ongelofelijk: het is twee november, en we lopen in onze tshirt buiten.
Maandag zijn we, nadat we ons in het huisje hadden geïnstalleerd, enkel nog even op verkenning gegaan. Gisteren hebben we in de voormiddag gezwommen, en in de namiddag Heroica gespeeld, en even tot aan de kinderboerderij en de bijhorende speeltuin gewandeld, en dat was het dus zo’n beetje.
Deze morgen moest Merel echt nog wel slapen, en dus ben ik met de jongens gaan zwemmen, tot we alledrie doodop waren en een half zwembad hadden ingeslikt. ’s Middags waren het boterhammen met een omeletje, omdat we pizza wilden eten en je die enkel maar ’s avonds kan krijgen. En deze namiddag zijn we dan, rond een uur of vier, na Merels middagslaapje, gaan minigolfen. De jongens zijn daar stapelzot op.
We hadden oorspronkelijk wel degelijk onze jassen aan, maar die hebben we snel uitgespeeld, want het was écht veel te warm. Bizar, bizar, maar wel heerlijk :-)
De dag dat ik trouwens een normale foto van mijn jongens kan trekken zonder dat ik daar een half uur voor moet zagen, stuikt den hemel in. Serieus. Er steekt altijd wel eentje zijn tong uit of zo.








We hadden al eerder de Lego Minotaurus mogen uittesten, nu kwam de vraag of we het nieuwe Lego Heroica wilden proberen. Daar zeiden we uiteraard geen nee tegen, en dus lagen er hier een paar dagen later twee dozen te blinken: Fortraan en Waldurk. Ze mochten even blijven blinken, door ziek te zijn zag ik het niet zitten om de regels aan een scholier en een kleuter uit te leggen, en ik wilde ze eigenlijk ook houden voor in Center Parcs.
Man, het is een hit!

Je steekt met de blokjes een parcours in elkaar, en daar ben je al gauw een uurtje zoet mee. Een fijn uurtje, eigenlijk. En dan is het de bedoeling om met je held – daar bestaan er verschillende soorten van, met elk hun eigen speciale krachten – zo snel mogelijk het einddoel te bereiken: de zombiekoning verslaan, of de Kelk des Levens pakken, of dat soort dingen. Onderweg kom je voor gesloten deuren te staan waar je dan een sleutel voor moet vinden, kom je zombies, spinnen of weerwolven tegen, kan je flesjes of goudstukken ontdekken, of open je een schatkist waar evengoed een valstrik in kan zitten.Voor wie iets van spelletjes kent: het doet me denken aan Warhammer Quest.
Maar het gigantisch leuke is – en een voordeel tegenover de meeste klassieke gezelschapsspelen – dat je voortdurend zelf je parcours kan aanpassen. De jongens hebben al de meest wijze dingen gebouwd, en zelfs Kobe, die nochtans nog maar vier is, kan ongelofelijk goed meespelen, al zegt de doos dat het vanaf acht jaar is.
De twee dozen zijn apart te spelen, maar vormen samen een nog veel wijzer parcours, met extra mogelijkheden.
Mocht je twijfelen wat je je kind wil geven voor Sinterklaas of Kerstdag: dit is een aanrader. En niet alleen omdat we ze gratis gekregen hebben, want ik denk dat ik me nog een extra doos (er zijn er vier) ga aanschaffen.
(De foto is van hier thuis, omdat ik het ginder te druk met spelen had.)
En we zijn weer weg naar Center Parcs voor vijf dagen. Center Parcs de Kempervennen in Nederland deze keer. Waarom kiezen we voor een dergelijke vakantie? Wel, het is anderhalf uur rijden, niet eens zo ver als naar de Ardennen. En met drie wagenzieke kinderen kan je zoiets wel appreciëren.
In het huisje is alles voorzien, en de kinderkamers zitten netjes apart, zodat Bart en ik ’s avonds gewoon in de woonkamer kunnen zitten en lezen of tv kijken of zo. Rondomrond heb je bos en natuur, en die huisjes zijn ongelofelijk slim ingepland, zodat je nooit het gevoel hebt dat je op elkaars lip zit, ook al is dat eigenlijk wel zo. En op loopafstand is er het supermarktje. De prijzen zijn niet min, maar het is dan ook zó handig…
En dan is er het centrum: de enorme tropische zwembadvoorziening is natuurlijk dé trekpleister: glijbanen, zwembaden, peuterbadjes, speeldinges, een wildwaterbaan, buitenbad… De jongens zijn na een goed uur wel telkens steendood van al dat rondcrossen, dat wel. Maar er is ook wel meer: een speelhal, speeltuinen, wandelpaden, fietsverhuur, kinderboerderij, minigolf, squash, sauna… Het enige jammere is dat je voor al die extra’s moet bijbetalen (het zwembad niet natuurlijk), en dat ze stevig doorrekenen.
Maar met (kleine) kinderen is het ideaal: alles is te voet, alles is op hen ingesteld, en een van ons beiden kan bij Merel blijven als die moet slapen.
Het enige jammere is de prijs. Tsja. Maar voor drie blije kinderen en twee ontspannen ouders betalen we dat graag.
Ik heb het recept ooit al eens gepost, een jaar of twee geleden, maar nu mét foto’s. Ha ja, want daar zat u uiteraard op te wachten, nee? Je kan het recept ook maken zonder de peren, maar het is net iets lekkerder mét.
Voor vier personen (of minder, zoals nogal vaak bij ons het geval is)
Bereidingstijd: minder dan 10 minuten (+ 50 minuten oven)

* 2 peren
* een kluitje boter
* 2 dl room
* 2,5 dl melk
* 4 eieren
* 125 gr suiker
Verwarm de oven voor op 130°. Meng de melk en de suiker, en breng aan de kook. Pas op, zodra ze het kookpunt bereikt, heb je ongeveer 5 seconden voor ze overkookt! Zet daarna even opzij en laat rusten.
Schil de peren en snijd ze in fijne plakjes. Schik in een geboterde ovenschotel.

Klop de eieren goed los, voeg er de room bij, en giet er al roerend de warme melk over. Ononderbroken blijven roeren tot alle melk erbij is, of het hele boeltje schift! Giet de bereiding zachtjes over de peren, en zet de schotel in de oven.


Laat 50 minuten bakken, haal de flan uit de oven en laat (eventueel) afkoelen. Dien warm of koud op, met of zonder caramelsaus!

Smakelijk!
Ik denk dat ik het gisteren een beetje overdaan heb: mijn rug is terug naar de toestand van vrijdagvoormiddag, mijn bekken zit weer vast. En die mens is net met vakantie, ik kan pas over tien dagen terug. Meh.

Maar dat heeft me niet tegengehouden om iets aan de acute behanood te doen: ik ben toch maar naar het Vijgeblad getrokken. En meteen werd me weer duidelijk welke meerwaarde een echte lingeriewinkel heeft. Ja, Marlies Dekkers is duur, en je kan die dingen veel goedkoper op het internet vinden, maar…
Ik kwam binnen, vertelde dat ik 24 kilo kwijt was en net gestopt was met borstvoeding, en dat ik dus van een 100D naar een 95C was gegaan. En dat ik een van die paarse van de nieuwe collectie van Marlies Dekkers wilde.
De winkeldame trok een wenkbrauw op, nam een 95C uit het rek, en uit mijn ooghoeken zag ik dat ze nog een exemplaar meenam. Ik trok die 95C aan, en die zat goed. Dacht ik. Want zij keek een halve seconde, en overhandigde me een andere maat. “Probeer deze 90D eens?” Nu trok ik een wenkbrauw op, maar bon, ieder zijn expertise, dus ik deed braafjes wat ze vroeg.
En jawel, deze zat als gegoten. Tiens. Ik vroeg haar waar de verschillen zaten, en dat bleek de steun in de rug te zijn en de plaatsing van de beugels. Toen ik opmerkte dat mijn zwarte Marlies van 95C toch ook goed zat, wees ze me fijntjes op een paar tekortkomingen. En stond ik beteuterd te kijken, want ja, ze had gelijk.
Dus nee, geen Marlies Dekkers meer voor me via Vente Exclusive. Tenzij ik het model in kwestie op voorhand heb gepast in de winkel, en zeker ben van de maat.

Trouwens, in de winkel koop je niet zomaar een Marlies, je krijgt er een ganse ‘ervaring’ bij: een CDtje met de muziek van haar vriend waarop zij haar collectie heeft gebaseerd, een prachtig voile zakje, een stevige kartonnen zak, een paar kaartjes, en een kapstokje met leer.

Ik was 114 euro kwijt. Maar ik vind het wel een prachtige beha. Totaal mijn kleur.
Vandaag is er gelukkig wél verbetering!
Deze voormiddag lesgegeven, dan even thuis neergelegen, en dan naar de osteopaat. Die mijn bekken gekraakt heeft, waardoor ik plots weer recht kon staan. En de pijn weg was! Yay voor osteopaten!
Van pure blijdschap ben ik aansluitend richting kapper gereden (mijn haar is kort, en ik vind het niet echt mooi deze keer. Bof, het groeit wel terug.) die gelukkig net tijd had, nog even bij een vriendin binnengesprongen die ik in tijden niet had gezien, en dan even langs Barts kantoor om de vooruitgang in de verbouwingen te zien. Dan de kinderen gehaald. Nog even naar de Brico om een nieuwe bureaulamp en bestelde vuurtjes, naar de bakker, Merel opgehaald, iedereen van eten voorzien, en dan achter mijn PC, om hier te bloggen.
Yup, blij om terug een rug te hebben die naam waardig!
Maar niet echt letterlijk, vandaag.
Ik ben deze voormiddag voor het eerst in een week gaan lesgeven, en ik heb verdomd hard op mijn tanden moeten bijten bij momenten: de rug deed gemeen zeer. Maar bon, mijn lessen waren toch goed :-p
Ik heb nog snel gegeten op school, ben dan even gaan liggen thuis, en stond om 14.00u bij de tandarts. Alweer. Twee weken geleden was er namelijk een vulling uit een tand gedonderd, een oude vulling uit de tand waar ze aan gewerkt had. Ik had vorige week donderdag al een afspraak, maar toen was ik veel te mottig en slecht om uit mijn kot te komen. En nu had ik geluk dat er net iemand had afgebeld.
Bon, ze heeft de tand vakkundig opgevuld, en meteen ook de kies ernaast, die blijkbaar ook een gat had dat ze nog niet had kunnen zien. Ze stekte er nochtans compleet door, toen ze aan de zijkant van die tand kwam. Ze heeft drie spuiten gegeven, waardoor zelfs mijn neus en mijn oogkas verdoofd waren. Fijn hoor!
Thuis heb ik een dikke twee uur geslapen, wellicht vermoeidheid van de pijn van mijn rug.
Morgen mag ik terug naar de osteopaat. Het zal nodig zijn.
Daarstraks was ik in een serieuze paniek. Jawel.
Ik heb namelijk twee weken geleden, op negen oktober – de dag dat Merel elf maanden werd – voor het laatst de borst gegeven. Mijn boezem heeft een goeie week nodig gehad om zich aan te passen (ik droeg dus nog steeds zeer rekbare en flexibele voedingsbeha’s), en toen werd ik ziek, en kon het begrip beha me gestolen worden.
Tot vandaag.
Ik voelde me goed genoeg om me weer deftig aan te kleden, weliswaar met wat moeite door mijn fijne rug, maar bon. Voedingsbeha’s waren niet langer nodig, en met veel genoegen haalde ik mijn favoriete Marlies Dekkers uit de schuif.
Ramp! Kalamiteit! Ontzetting!
Hij was me heelder schuiven te groot! Ik kon per cup nog twee kipfilets bijsteken, met gemak! Wie weet zelfs een flinke biefstuk! Argwanend keek ik eens onderzoekend naar beneden, en jawel, mijn pronte boezem had plaats gemaakt voor verlepte theezakjes… Een licht gevoel van paniek bekroop me.
Ik trok de beha weer uit, en nam een ander exemplaar. Idem. Bij nummer drie was er zelfs plaats voor een halve slagerswinkel. De paniek werd iets prominenter. Marlies Dekkers’ andere exemplaren, eveneens in 100D, leden allemaal aan hetzelfde euvel.
NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!
De paniek was nu een uit de kluiten gewassen exemplaar. Ik ging in een reserveschuif gaan graaien, waar nog oude beha’s lagen van een onbestemd merk, maar ook deze lachten me vierkant uit.
Oh wacht! Had ik daar niet ooit eens op Vente Exclusive een miskoop gedaan in een te kleine maat? Een mooie zwarte Marlies Dekkers die ik alleen maar aangedaan had op Wolfs communie, omdat mijn kleedje niks anders verdroeg? Ik begon te zoeken. Niks in de badkamer. Niks in mijn slaapkamer. Niks in Merels kamer waar ook nog een aantal kleren van mij hing. Help. Ik ging – zo goed zo kwaad als het ging – zelfs op mijn knieën zitten in de badkamer om achter de schuiven te voelen, maar helaas.
Met tranen in de ogen trok ik een oude beha aan die nog niet te erg gaapte, met een verhullend tshirt boven, maar het had echt geen zicht. Ellendig en miserabel slofte ik de trap af. En toen viel mijn euro dat die beha aan de kapstok van het kleedje hing. Ik terug naar boven, en jawel, die 95C paste me perfect! Oef!
Paniek bedwongen.
Nu heb ik wel maar één beha meer die me past, maar bon. Daar valt wel een mouw aan te passen.
Wolf was vandaag nog thuis, Merel was naar de crèche. Tot die daarstraks belde dat ze alle kleintjes met diarree naar huis stuurden, omdat ze ook daar elkaar volop aan het besmetten waren. En dat Merel er weer erg van had. Ik ben dus Merel gaan halen, en heb meteen toch maar de dokter gebeld.
Ik ging die gisteren eigenlijk al laten komen omdat de opvang zei dat ze zo diarree had, maar ze was zodanig moe dat ik haar in bed heb gestoken, en de dokter heb afgebeld. Die ging dan deze voormiddag langskomen. Maar deze morgen, na haar ontbijt, had Merel een mooi vast kakje gedaan in haar pamper. Probleem voorbij, dacht ik zo, en dus dokter nog maar eens afgebeld.
Daarstraks is ze dan toch langsgeweest, maar ze kon niks vinden: Merel was vrolijk, alert, en er was niks abnormaals te horen aan haar buikje. Bizar. In elk geval heb ik een briefje dat ze morgen wél weer naar de crèche kan. Want Wolf, daar kan ik wel voor zorgen, maar met die kapotte rug van me (nee, de osteopaat heeft blijkbaar niet geholpen) kan ik Merel amper tillen.
Zucht.
Ne mens wordt daar zo moedeloos van…
Allez hup, nu heeft de lagere school weer gebeld dat Wolf nog maar eens ziek is: hij heeft overgegeven, en voelt zich allesbehalve.
Ik ben hem dan maar gaan halen, op mijn krukken. Al een chance dat het lukt om met de auto te rijden. En Merel heeft eigenlijk ook diarree, maar voelt zich verder precies nog te doen.
We blijven elkaar hier maar besmetten. Ugh. Alleen Kobe fietst er overal vrolijk door.
Het heeft lang genoeg geduurd met die rug van me, vond ik. Ik heb dus rondgevraagd naar een osteopaat, want mijn eigen rugspecialist woont in Kanegem (bij Tielt), en zo lang kan ik niet in de auto zitten. De meesten hadden absoluut geen tijd, maar eentje in de Voskenslaan, me aangeraden door een vriendin, had net iemand die afgebeld had, en had dus een gaatje deze namiddag.
Hij heeft drie wervels op hun plaats gezet, onder luid gekraak. Hij vond me een van de ergste gevallen die hij al gezien had, vooral door het feit dat ik totaal geen kracht in mijn benen had.
Ik ben benieuwd. Normaal gezien zou ik in de loop van de dag het verschil moeten beginnen voelen, en zou de pijn langzaam moeten wegebben. Nu protesteren mijn spieren nog luidkeels, en doet het nog steeds even zeer.
Oh man, ik hoop dat het snel helpt!
De rug verbiedt me lang aan de PC te zitten, dus nog snel een paar foto’s voor vandaag.
Ik had er namelijk nog eentje van ons logéetje van begin oktober, waar de kinderen allemaal samen zalig aan het spelen zijn.

Ik heb het er al eerder over gehad: voor ons (i.e. Bart en ik) is een fles wijn of champagne géén goed cadeau als bedanking voor een lezing of een gastles.
Ook dit jaar heeft Bart opnieuw een gastles gegeven aan de Katholieke Hogeschool Leuven, en opnieuw hebben die mensen er serieus veel werk en moeite ingestoken. Vorig jaar hadden ze ons een prachtig pakket gemalen koffie gegeven, met een boek voor de kinderen en nog een paar dingetjes. Ik heb het er dan ook uitgebreid over gehad hier op mijn blog.
De koffie heeft enorm gesmaakt, alleen had ik op een bepaald moment opgemerkt op twitter dat ik het jammer vond dat het gemalen koffie was, omdat wij nu eenmaal een machine hebben die zelf zijn bonen maalt. En dus hadden ze dit jaar een mailtje gestuurd met de vraag welke koffie we het liefst hadden. Ik vond dat bijzonder attent!

Donderdagavond is Bart dan thuisgekomen met een mooi cadeau: zes pakken speciale koffiebonen, een paar chocolaatjes, en een potje confituur met koffie (nog niet geproefd). Er zat ook nog een cadeautje bij voor de kinderen: het allernieuwste Heerlijk Hoorspel, de Bremer Stadsmuzikanten. De kinderen zijn dol op die hoorspelen, en deze hadden we nog niet, dus ideaal!

Voor mij persoonlijk was er maar één nadeel aan: nu het koffiebonen zijn in plaats van gemalen koffie, kan Bart ze ook gebruiken op kantoor, en heeft hij de zakken mee naar daar! Pech voor mij, maar uiteindelijk is het toch de bedanking voor zijn les, en niet de mijne. Maar toch… Snif!
Nu ben ik ook nog serieus door mijn rug gegaan, acute hernia.
Gisterenavond was Merel namelijk heel even vergeten dat ze nog niet zonder steun kon stappen, en is ze voorover gedonderd, met haar tandjes door haar lip. Alles zat onder het bloed, en zij maar krijsen. Mijn ma, die er gelukkig bij was, kon haar niet stil krijgen, en ik voelde me eventjes haalbaar, dus ging ik ze wel even in haar bedje leggen. En op het moment dat ik me dus voorover buig om haar neer te leggen, voel ik het kraken in mijn rug. Opnieuw mijn hernia dus die opspeelt, wellicht omdat mijn spieren al lastig deden omwille van die buikgriep. Dat had ik nog net nodig. En het stomste is dat mijn ma dus gewoon naast mij stond, en ik dat dus helemaal niet had hoeven doen.
Het is wel serieus deze keer: ik heb totaal geen kracht meer in mijn benen, en geraak zelfs met mijn krukken nog nauwelijks vooruit. Hmpf. En naar een osteopaat gaan zit er voorlopig nog even niet in, want met die buikgriep sta ik sowieso nog te zwieren op mijn benen, en durf ik het huis niet uit omwille van de buikkrampen.
Joy oh joy…
Ik heb zelfs van ellende mijn ma opgetrommeld om voor de kinderen te zorgen, zo slecht gaat het momenteel. Ma had zich sowieso voorzien op een avondje babysitten, omdat ik eigenlijk naar een speciale avond van Prima Donna moest, en ik keek daar enorm naar uit. En eigenlijk had ik generale repetitie vandaag voor de cultuuravond morgen, maar helaas.
Ik heb zelfs de dokter laten komen, omdat mijn onderrug zo pijn doet, en ik bang was dat het mijn nieren zouden zijn, maar blijkbaar is de virusinfectie zodanig zwaar, dat al mijn spieren pijn doen, vandaar. De dokter heeft mij meteen ook morgen nog thuisgezet, omdat ik momenteel besmettelijk ben.
Meh. Niet alleen moet ik mijn collega’s van de cultuurcel in de kou laten staan wat de geluidstechniek betreft, ik kan zelfs niet eens zelf naar de voorstelling gaan, en ik wilde Uberdope en Senne Guns, allebei oudleerlingen, eigenlijk toch echt wel eens zien.
Gelukkig voelt Wolf zich intussen wel wat beter: hij is vandaag toch naar school gegaan. Toch nog iets.
Het zal hier wellicht wat stil zijn de komende dagen: ik heb buikgriep. En serieus ook. Meh.
Bijzonder slechte timing: die cultuuravond vrijdag, de punten die zondag moeten binnen zijn, dat soort dingen.
Daarstraks is de chauffagehersteller langsgekomen, en die mens trok nogal ogen, toen ik plots richting een emmer spurtte, en uitgebreid overgaf. En hij begreep meteen waarom ik nogal wankel op mijn benen sta.
Hopelijk is het snel voorbij. Blah.
Wolf is ziek.
Op zich is dat niet echt bijzonder, dat gebeurt wel vaker. Zondagavond had hij, in het terugkeren van bij Omaly en Bompa, moeten overgeven in de auto. Ook dat gebeurt wel vaker. Gisteren was hij dan toch naar school gegaan, maar ze belden al snel dat ik hem moest halen, dat het niet meer ging.
Deze morgen heb ik hem dan bij mijn ouders afgezet, want het ging duidelijk nog niet erg goed. Hij heeft daar vooral veel geslapen, en nauwelijks gegeten.
Rond zes uur – ik had nog repetitie met een aantal collega’s en leerlingen voor een cultuuravond nu vrijdag – ben ik dan snelsnel Kobe gaan ophalen in de opvang en daarna Wolf gaan afhalen. En dan naar huis, hen eten geven en in bed steken. Bart had gelukkig Merel opgehaald intussen.
Maar ik ben moe. En door en door koud. En ik krijg het allemaal niet meer helder in mijn hoofd: er zijn zodanig veel dingen waar ik aan moet denken, die ik niet mag vergeten, die nog moeten geregeld worden, dat het soms een beetje te veel wordt.
Ik denk dat ik direct eens een lange stoomdouche ga nemen. Om op te warmen, en misschien iet of wat meer helderheid in mijn hoofd te krijgen.
Duim met mij dat ik niks vitaals vergeet de komende dagen. Ugh.
’s Morgens rond kwart na acht stappen wij drietjes de fiets op: Wolf op zijn eigen gele fiets, Kobe bij mij op de aanhangfiets. Een echte jas is niet nodig in dit heerlijke nazomerweer, gewoon een giletje, en voor de jongens dan hun fluohesjes daarover, en hun knalgele helm erboven. Kwestie van hen al vroeg genoeg bij te brengen dat ze met de fiets moeten opvallen in het verkeer.
Doorgaans komen we nauwelijks auto’s tegen, alleen maar kleine rode besjes van de straatbomen op de grond. En dan houden Wolf en ik een wedstrijdje: om ter meest van die besjes platrijden, zodat ze zo gezellig ploffen. En zo, met de ochtendzon in onze ogen, fietsen we door Suburbia naar school. Daar is het natuurlijk wel wat drukker, maar dat stoort niet.
Onderweg roepen we goeiemorgen of hallo naar de verschillende vriendjes die we voorbij fietsen, zwaaien naar andere fietsers, en stoppen aan de schoolpoort. Ik laat mijn fiets buiten het hek staan, want dat hek gaat dicht zodra de schoolbel gaat. Wolf parkeert netjes in het fietsenrek, deponeert hesje en helm in mijn fietsmandje, net zoals Kobe dat al gedaan heeft, en ik ga zijn fiets vastmaken met een groot slot.
En dan lopen we samen het schoolpad op, soms al huppelend en zwaaiend met de boekentassen. Zodra we aan de speelplaats komen, wordt Wolf steevast ingepalmd door vriendjes, en krijg ik nog in de gauwte een kus en een knuffel. Kobe blijft aan mijn handje hangen, en samen slalommen we tussen de groten naar zijn kleuterspeelplaats. Ondertussen zijn er vaak zesdejaars die hem vrolijk begroeten en hem soms zelfs komen knuffelen. Jawel. Op zijn speelplaats aangekomen krijg ik ook nog een stevige knuffel, meestal zelfs een ‘wurgslangknuffel’, zetten we zijn boekentasje aan de kant, en loopt hij op de speeltuin af. Zonder omkijken.
En ik, ik baan me stralend een weg terug tussen al die spelende jonge lijven, haal meestal het hek niet meer voor de bel is gegaan, en waag me dan maar aan ochtendgymnastiek door erover te klauteren. Doorgaans samen met een aantal andere moeders. Met wie ik dan natuurlijk nog even een babbeltje sla.
En dan fiets ik, de ochtendzon in mijn ogen, terug naar huis, terwijl het water me al in de mond loopt bij de gedachte aan die heerlijke kop koffie die ik me zo dadelijk zal inschenken.
En probeer ik intussen nog een paar besjes te pletten. Kwestie van te oefenen, en zo.
Deze voormiddag was ik vrolijk aan het lesgeven, toen plots mijn telefoon ging. Ik verontschuldigde me bij mijn leerlingen, en zei dat ik ging kijken of er misschien niks was met de kinderen. En jawel, Mariavreugde aan de lijn: Wolf was misselijk, en lag op een bedje in het secretariaat. Of ik hem niet kon komen halen.
Ik aarzelde, en vroeg of ze niet nog even konden wachten om te zien of het beterde. Een twintigtal minuten later, tijdens de speeltijd, belde ik even terug: hij was nog steeds misselijk. Hmm. Ik heb mijn volgende klas richting studie gestuurd, mijn zesdes dispensatie gegeven (groot gejuich steeg op: een extra lange middagpauze in dit zalige weer) en ben hem gaan ophalen. Hij was zo slap als een voddeke: het was zo ongelofelijk warm in de klas, en daar kon hij niet tegen. Thuis heeft hij zich op de canapé gelegd, roerloos. Drinken had hij al gedaan, maar eten wilde hij wel: hij had honger. Ik heb hem wat peperkoek gegeven, en van die suikerboost knapte hij helemaal op: tien minuten later was hij weer zijn vrolijke levenslustige zelf.
We hebben dan samen pizza gegeten, en ik heb hem een snipperdagje gegund: hij hoefde van mij niet terug naar school, en zelf moest ik geen les meer geven in de namiddag. Hij heeft heerlijk buiten gespeeld, en we zijn samen een aanvulling voor de schommel gaan halen: een nieuw tweezitje want het oude was doorgeroest, en een driehoekig klimding voor de extra haak, die tot hiertoe nooit gebruikt was.
Man man man, wat een welligheid! Toen we Kobe gehaald hadden, waren ze er beide niet van weg te slaan. En ik moest foto’s nemen van hen, en Wolf heeft dan ook maar een foto genomen van mij.





Deze morgen kroop Kobe bij me onder de dekens, en klaagde dat hij keelpijn had. Hij was hangerig en huilerig, en omdat ik op woensdag niet naar school moet, mocht hij van mij thuisblijven. Hij straalde bij het idee alleen al, en heeft de hele voormiddag ongelofelijk mooi zitten spelen, voornamelijk op zijn kamer, terwijl ik aan mijn PC zat te werken. Af en toe kwam hij naar beneden: “Mama, mag ik het Spidermanpak aandoen?” Dat was hem karrevrachten te groot, maar hij glunderde. Een beetje later kwam hij naar beneden met een piratenhoed en ooglap, en een indianenbroek: hij had duidelijk de verkleedkoffer ontdekt.
Wolf moest daarom voor de eerste keer alleen te voet naar huis komen. Het is nog geen kilometer, we doen de weg altijd per fiets, en het eerste stuk doen ze samen onder begeleiding in een rij, zodat hij ook nergens een drukke baan over moet. En toen was het kwart over twaalf, en prutste ik wat aan Kobes fietsje, zodat ik hem zou zien afkomen. En zag ik de buurjongens aankomen, maar geen Wolf. Hmm. Toen ik hen aansprak, hadden ze Wolf helemaal niet gezien. Paniek! Ik belde naar school, en daar gingen ze even kijken of hij toevallig toch in de opvang was gebleven. Terwijl ik zenuwachtig met de telefoon rondliep, hoorde ik plots de garagedeur: Wolf! Met de opmerking: “Ja mama, moet je nu wat weten? Die rij ging tot aan de kerk, en ik moest dus helemaal langs een andere weg naar huis komen!” Hij wist dus niet dat er twee rijen waren, die elk een andere kant uitgingen. Gelukkig kent hij de buurt vrij goed en kon hij dus zijn weg probleemloos vinden. Amai mijn hart!
Maar verder hebben we enorm genoten van het heerlijke weer: ze hebben de hele tijd buiten gespeeld, terwijl ik was ophing, het gras afreed, struiken en bomen snoeide, het compostvat opstartte, brood bakte, ijsjes uitdeelde, stronken afzaagde en de schommel verzette. Yup, onze zware houten schommel, samen met de jongens, compleet op een andere plaats. Ik heb er wel eerst de glijbaan afgevezen, dat scheelde al een pak qua gewicht.
En toen bleek meteen weer wat een grenzeloze fantasie kinderen toch hebben: de neerliggende glijbaan werd dadelijk Langhors, het hele lange paard uit Pluk van de Petteflet (die ik nu aan het voorlezen ben ’s avonds). De touwen van het kapotte schommeltje waren dan de teugels, en Kobe was de majoor en Wolf de adjudant.

Zalig toch?
Ik speel al zo’n 20 jaar tabletop roleplay: om de veertien dagen kom ik met een bende gelijkgestemde geeks samen om ons een avondje te amuseren rond de tafel en ons te verplaatsen in fictieve karakters die alle mogelijke avonturen tegenkomen.
Het is jaren aan een stuk Call of Cthulhu geweest, er zat een tijdje Nephilim tussen, er was heel even D&D, een half jaar lang hebben we Beyond gespeeld (heel knap, geschreven door een vriend, maar onze groep was daar niet de ideale compagnie voor), en nu zijn we geswitched naar Vampire, met _uiteraard_ vampiers als hoofdrolspelers. Voor wie Kindred The Embraced nog heeft gezien: die wereld dus.
We spelen om de veertien dagen op dinsdagavond hier in het Gentse, en zoeken nog een zesde man.
Laat iets weten mocht je daar zin/tijd voor hebben. We zullen niet bijten, beloofd.
Het komt dus echt niet goed he, deze week!
Vorige vrijdag sprong ik nochtans een gat in de lucht: eindelijk onder de 80! Enfin, thuis op de weegschaal toch: 79,7! Een voor mij magische grens doorbroken: nog 9 kilo te gaan voor een normaal BMI.
Bon.
En toen was er weekend.
Vrijdagmiddag ben ik gaan lunchen met mijn liefste, en hoewel ik toch een beetje opgelet heb, ging ik royaal over mijn dagtotaal qua punten. Tsja.
Zaterdagavond was er een verjaardagsfeestje van een fijne vriendin. Ik had samen met de kinderen brood gegeten rond zes uur, maar toen ik rond half negen toekwam op het feestje, bleek er gigantisch veel eten voorzien te zijn. Ik heb een paar inktvisringen geknabbeld, en wat sla, en wat heerlijke mousse, en feta gerold in bladerdeeg, en… En toen waren er nog de heerlijke taarten van Les Tartes de Françoise, waar ik absoluut niet kon aan weerstaan, helaas. Ik heb een behoorlijk grote portie ervan binnengespeeld, de calorieën durf ik zelfs niet te bedenken. Ugh.
En gisteren was er dus dat familiefeest. Met hapjes en ongelofelijk lekker vlees en handgemaakte frieten en een grote dame blanche als dessert. En had ik helemaal geen zin om aan diëten te denken.
En staat er een doos pralines in mijn ijskast, waar Bart gelukkig aan meehelpt, of ik eet ze echt àllemaal zelf op.
Dit komt dus echt niet goed. Meh.