Ik ging deze morgen, brave jongen zoals ik ben, om pistolets en brood bij den bakker. Kom ik bijna en thuis en besef ik dat ik mijn sleutels vergeten ben. Dan maar aan de deur staan bellen zoals een gek, aangezien m’n jongste broer op het eerst lag te slapen. Na 20 minuten hoor ik eindelijk beweging en ineens hoor ik hem van de trap donderen. Hij doet de deur open en loopt te kaïeten van de pijn. Ik vraag mij dan af of het aan mij ligt, maar ik kan mij der echt nie druk in maken. Ok, ge zijt van den trap gevallen, mer zij nu eens een beetje rustig. Van nature ben ik schijnbaar vrij rustig, maar vanbinnen ben ik een vat zenuwen met de nodige portie onzekerheid. Desondanks blijf ik altijd super kalm als der zo stomme dingen gebeuren. Is da erg vraag ik me dan af?