Via Wolfr (Twitter)

(*) Jammer van hun full flashwebsite, ik had anders meteen naar de juiste pagina kunnen linken…

Ik geef een idee van de grootte van dat toestel. Bekijk onderstaande foto en merk de man op. Beeld je in dat die koker zo’n 24 kilometer lang is, in een cirkel gebouwd is en een paar honderden meters onder de grond zit. In het midden loopt een soort buis waarvan de kern afgekoeld wordt tot bijna het het absolute nulpunt en waar supermagneten rondzitten. Ze laten daarin elementaire deeltjes met de snelheid van het ligt tegen elkaar botsen.

Waarom doen die sloebers van het CERN nu zoiets? Simpel gezegd: die botsing bootst de oerknal na. Tijdens de miljoenste van een miljardste van een miljardste seconde na de botsing (vrij kort dus) hopen ze een aantal zeer onstabiele deeltjes te zien. Eentje daarvan is het Higs boson en dat zou het deeltje zijn dat maakt dat er zwaartekracht is.

Interessante illustraties en duidelijke uitleg op de website van National Geographic.

Oja: er is een kleine kans dat dit experiment een zwart gat doet ontstaan. Volgens betrouwbare bronnen is die kans 1 op googol (honderd nullen). De kans dat Bart De Wever een glimlach op zijn gelaat weet te forceren is groter.

Het stuk bestaat uit vier eenakters van de Russische auteur Anton Tsjechov met de Liefde als thema. Het publiek maakt kennis met de verschillende kanten van de Liefde. Soms is ze komisch en aangenaam. Dan weer is ze verrassend, verstikkend of zelfs verdrietig. Soms is ze realistisch, soms niet… Het geniale van het stuk zit hem echter in de manier waarop deze vier verhalen gebracht worden.

Er is geen inleiding, geen opbouw. Het publiek wordt meteen meegenomen naar een tafereel in Rusland in het begin van de 20e eeuw. Alsof je op tv naar een film zapt die al even bezig is.
Op een subtiele manier wordt er naar verhaal twee ‘gezapt’. Het licht verandert een beetje, een acteur neemt zijn Usjanka (Russische bontmuts) af en de stopwoorden die de karakters typeren, worden ingewisseld.

Naarmate de voorstelling vordert, wordt er steeds sneller gewisseld tussen de vier verschillende verhalen. Het wordt nooit ingewikkeld om te volgen maar je dient er je aandacht bij te houden. Fantastisch overigens hoe de acteurs in een vingerknip van personage wisselen en deze karakters toch zeer geloofwaardig neerzetten. Een enkele keer wordt er nog een stapje verder gegaan en klopt een personage uit het ene verhaal even aan in het volgende verhaal.

Ik hou enorm van die stijl waarin weinig letterlijk wordt ‘verteld’. Hetgene wat de schrijver wil overbrengen, dien je uit de dialogen te halen. Ik krijg meestal de kriebels van scènes waarin het verhaal wordt uitgelegd of van personages die luidop denken. De films van David Lynch zijn hét voorbeeld van hoe ik graag heb — al wil ik Tsjechov in Love nu ook weer niet op dàt niveau plaatsen.

Het Ongerijmde brengt op een zeer intrigerende manier een fijne voorstelling die het thema ‘Liefde’ in een aantal verschillende facetten en op originele wijze benadert.

Pijnlijk!

via Tijs (twitter)

via: Hans

Wel, ze hebben groot gelijk! Ten minste: als er plaats genoeg is op de andere vakken. Het is zeer vervelend om achter een trage chauffeur te rijden terwijl er rechts veel plaats is.

Maar… (tromgeroffel): je hebt van die situaties dat er rechts géén plaats is om in te voegen zonder hard te gaan remmen.
En dan zie je in je spiegels zo’n zwarte Audi Q7 heel snel groter worden. “Een mens met haast”, denk je dan. Tot zijn voorbumper net niet tegen je trekhaak gaat aanschurken.
Er zijn dan twee mogelijkheden:

1. De achterligger ziet al snel in dat dit onveilig, irritant en bijzonder associaal is. Hij (of een zelden zij) begrijpt dat je niet kan gaan eisen dat je voorligger de 140 gaat opzoeken en laat terug wat plaats.
2. De achterliggen denkt vooral aan zichzelf, blijft zo dicht mogelijk in uw gat zitten en denkt dat bovendien — hoe komt zo’n bumperklever erbij? — dat hij zijn voorligger sneller kan doen rijden door met de grootlichten te beginnen knipperen. Straalt dat licht een soort geheime kracht uit die voorliggers sneller laat rijden?

In geval 1 ga ik opzij van zodra dit veilig kan. Ondanks de übergeile spoiler, is mijn Ford bolide geen racemonster. Ik stel mij dus bescheiden op voor wie sneller kan en wil rijden.

In geval 2 zit de achterligger met een probleem. Het eikeltje in mij komt dan naar boven. Dan licht ik langzaam mijn rechtervoet en hou ik de naald exact op 120 (wat 110 is volgens de betrouwbare gps). Heel naïef hoop ik stiekem dat zo’n chauffeur dan doorheeft dat dat autodrummen geen zin heeft. Integendeel.

3 bands en/of artiesten die je dit jaar hebt leren kennen.

1. Abfahrt Hinwil
2. Justice
3. Burial

(Nog veel meer, maar ik mag hier maar tot drie gaan…)

3 series en/of films die je dit jaar gezien hebt en die je bijbleven.

1. Carnivàle
2. Californication
3. Revolver

3 dingen die je hebt meegemaakt, gehoord, … en die je altijd zullen bijblijven.

1. ‘Vorspiel’ in Noorwegen, oftewel: mij volledig integreren in het studenten-uitga-leven met een paar goeie maten
2. Ten days off 2007 en dan vooral de optredens van Booka Shade en Laurent Garnier
3. Zeer snel een uitdagende job gevonden bij een zeer fijn bedrijf met wijze collega’s.

3 vreselijke blunders die je sinds dit jaar op je naam hebt staan.

1. Niet door de keuring geraken, auto laten repareren voor een paar briefjes van 100 en dan twee weken later een ander examplaar op de kop tikken (gelukkig een prijsje kunnen bedingen)
2. Teveel geduld hebben gehad met een incompetente thesispromotor (de andere twee waren gelukkig wél ideale promotors)
3. In plaats van de gps te volgen naar de ring, vastberaden het centrum van Rotterdam binnenrijden. Daardoor wel al cruisend de Rotterdamse sfeer opgesnoven én over de knappe Erasmusbrug gereden.

3 dingen die je héél stiekem ongelofelijk trots maakten.

1. (eigenlijk niet stiekem:) mijn thesis ‘Cultuurdating‘, het bijhorende prototype en dan vooral de zware maar succesvolle verdediging ervan (met overwinningen op meerdere vlakken)
2. Dat ik ‘goe bezig’ ben geweest op meerdere vlakken (een trend die zich neigt door te zetten)
3. De übergeile spoiler op mijn pimp-mobile

2 mensen die je hiermee graag wil lastigvallen.

1. Wolf (omdat hij het zo lief vroeg)
2. Edzimbi (want het is hoogtijd dat ze nog eens een blogpost schrijft!)

Na 10 jaar (tien!) beloven en uitstellen, zou the Duke dan toch terugkeren. Ik moet al glimlachen bij het schrijven van deze zin en een stemmetje in mijn hoofd zegt: “naïeveling!”.

Moest toch waar zijn, dan de doet de trailer mij alvast veel zin krijgen. Duke Nukem was de eerste 3D shooter die ik ooit speelde en heeft een diepe indruk op mij gemaakt.
Ik weet nog hoe ik ooit tijdens een krokusvakantie de pc van mijn ‘computernonkel’ mocht lenen. Met Duke Nukem 3D en Descent erop en een joystick erbij. Those were the days…!

Trailer december 2007: