Hilarisch vervolg op het vorige filmpje van de Big Dog robot:
40364 items (30513 unread) in 36 feeds
Familie
(926 unread)
NetlashCollegas
(3057 unread)
NetlashStagiairs
(346 unread)
Fun
(19843 unread)
Hilarisch vervolg op het vorige filmpje van de Big Dog robot:
De jongens van Boston Dynamics bouwen robots die zich kunnen voortbewegen op alle mogelijke terreinen.
Robot ‘Big Dog’, een mechanisch beest met de grootte van een kleine ezel, deed mij versteld staan.
Via Wolfr (Twitter)
Mortierbrigade kwaliteit (*).
(*) Jammer van hun full flashwebsite, ik had anders meteen naar de juiste pagina kunnen linken…
Als alles volgens plan verloopt dan is het in mei zover: dan drukken ze in het CERN (Zwitserland) op het ‘on’ knopje van de LCH.
Ik geef een idee van de grootte van dat toestel. Bekijk onderstaande foto en merk de man op. Beeld je in dat die koker zo’n 24 kilometer lang is, in een cirkel gebouwd is en een paar honderden meters onder de grond zit. In het midden loopt een soort buis waarvan de kern afgekoeld wordt tot bijna het het absolute nulpunt en waar supermagneten rondzitten. Ze laten daarin elementaire deeltjes met de snelheid van het ligt tegen elkaar botsen.

Waarom doen die sloebers van het CERN nu zoiets? Simpel gezegd: die botsing bootst de oerknal na. Tijdens de miljoenste van een miljardste van een miljardste seconde na de botsing (vrij kort dus) hopen ze een aantal zeer onstabiele deeltjes te zien. Eentje daarvan is het Higs boson en dat zou het deeltje zijn dat maakt dat er zwaartekracht is.
Interessante illustraties en duidelijke uitleg op de website van National Geographic.
Oja: er is een kleine kans dat dit experiment een zwart gat doet ontstaan. Volgens betrouwbare bronnen is die kans 1 op googol (honderd nullen). De kans dat Bart De Wever een glimlach op zijn gelaat weet te forceren is groter.
Afgelopen vrijdag trok ik naar het plaatselijke cultureel centrum, waar theatergroep ‘Het Ongerijmde’ zichzelf volledig gaf met ‘Tsjechov in love‘. De spelers — Kadèr Gürbüz, Jenne Decleir, Machteld Timmermans en Danny Timmermans — kent u o.a. uit de Ketnetserie ‘W817′.

Het stuk bestaat uit vier eenakters van de Russische auteur Anton Tsjechov met de Liefde als thema. Het publiek maakt kennis met de verschillende kanten van de Liefde. Soms is ze komisch en aangenaam. Dan weer is ze verrassend, verstikkend of zelfs verdrietig. Soms is ze realistisch, soms niet… Het geniale van het stuk zit hem echter in de manier waarop deze vier verhalen gebracht worden.
Er is geen inleiding, geen opbouw. Het publiek wordt meteen meegenomen naar een tafereel in Rusland in het begin van de 20e eeuw. Alsof je op tv naar een film zapt die al even bezig is.
Op een subtiele manier wordt er naar verhaal twee ‘gezapt’. Het licht verandert een beetje, een acteur neemt zijn Usjanka (Russische bontmuts) af en de stopwoorden die de karakters typeren, worden ingewisseld.
Naarmate de voorstelling vordert, wordt er steeds sneller gewisseld tussen de vier verschillende verhalen. Het wordt nooit ingewikkeld om te volgen maar je dient er je aandacht bij te houden. Fantastisch overigens hoe de acteurs in een vingerknip van personage wisselen en deze karakters toch zeer geloofwaardig neerzetten. Een enkele keer wordt er nog een stapje verder gegaan en klopt een personage uit het ene verhaal even aan in het volgende verhaal.
Ik hou enorm van die stijl waarin weinig letterlijk wordt ‘verteld’. Hetgene wat de schrijver wil overbrengen, dien je uit de dialogen te halen. Ik krijg meestal de kriebels van scènes waarin het verhaal wordt uitgelegd of van personages die luidop denken. De films van David Lynch zijn hét voorbeeld van hoe ik graag heb — al wil ik Tsjechov in Love nu ook weer niet op dàt niveau plaatsen.
Het Ongerijmde brengt op een zeer intrigerende manier een fijne voorstelling die het thema ‘Liefde’ in een aantal verschillende facetten en op originele wijze benadert.
Wat mij betreft kiest iedereen hoe hard hij (of zij) wil rijden op de autostrade. Op één voorwaarde: breng andere mensen niet in gevaar. Regelmatig kom ik chauffeurs tegen die vinden dat iedereen die niet zo snel rijdt als hen, zo snel mogelijk ‘hun’ rijvak moeten verlaten.
Wel, ze hebben groot gelijk! Ten minste: als er plaats genoeg is op de andere vakken. Het is zeer vervelend om achter een trage chauffeur te rijden terwijl er rechts veel plaats is.
Maar… (tromgeroffel): je hebt van die situaties dat er rechts géén plaats is om in te voegen zonder hard te gaan remmen.
En dan zie je in je spiegels zo’n zwarte Audi Q7 heel snel groter worden. “Een mens met haast”, denk je dan. Tot zijn voorbumper net niet tegen je trekhaak gaat aanschurken.
Er zijn dan twee mogelijkheden:
In geval 1 ga ik opzij van zodra dit veilig kan. Ondanks de übergeile spoiler, is mijn Ford bolide geen racemonster. Ik stel mij dus bescheiden op voor wie sneller kan en wil rijden.
In geval 2 zit de achterligger met een probleem. Het eikeltje in mij komt dan naar boven. Dan licht ik langzaam mijn rechtervoet en hou ik de naald exact op 120 (wat 110 is volgens de betrouwbare gps). Heel naïef hoop ik stiekem dat zo’n chauffeur dan doorheeft dat dat autodrummen geen zin heeft. Integendeel.
Onder lichte dwang van collega Tijs (hij gooit met stokjes), een aantal lijstjes over het gezegende jaar 2007.
3 bands en/of artiesten die je dit jaar hebt leren kennen.
(Nog veel meer, maar ik mag hier maar tot drie gaan…)
3 series en/of films die je dit jaar gezien hebt en die je bijbleven.
3 dingen die je hebt meegemaakt, gehoord, … en die je altijd zullen bijblijven.
3 vreselijke blunders die je sinds dit jaar op je naam hebt staan.
3 dingen die je héél stiekem ongelofelijk trots maakten.
2 mensen die je hiermee graag wil lastigvallen.
Zou het er dan eindelijk toch van komen?
Na 10 jaar (tien!) beloven en uitstellen, zou the Duke dan toch terugkeren. Ik moet al glimlachen bij het schrijven van deze zin en een stemmetje in mijn hoofd zegt: “naïeveling!”.
Moest toch waar zijn, dan de doet de trailer mij alvast veel zin krijgen. Duke Nukem was de eerste 3D shooter die ik ooit speelde en heeft een diepe indruk op mij gemaakt.
Ik weet nog hoe ik ooit tijdens een krokusvakantie de pc van mijn ‘computernonkel’ mocht lenen. Met Duke Nukem 3D en Descent erop en een joystick erbij. Those were the days…!
Trailer december 2007: