In koppen XL ging het vanavond over topkoks en superchefs in Engeland. Men had het over de topkoks die wij de dag van vandaag kennen en hoe ze bekend zijn geworden. Meer specifiek: hoe (nationale en daarna internationale) televisie hun carriere een serieuze stamp vooruit heeft gegeven. Op televisie komen is hun ultieme doel; eerst als gastspreker, om dan uiteidelijk zelf een eigen show te hebben
Een eigen show, met veel kijkers & veel mensen die geld zien rollen. Maar op TV kom je natuurlijk niet zomaar, daarvoor heeft men een manager nodig. Iemand die nog meer mensen kent. Dé juiste mensen binnen een juiste omgeving. En dan is het wachten op het gepaste moment, tot wanneer er iemand “ja” zegt, met de onzekerheid dat je als kok niet eens je ding kan doen.
Er kwamen veel verstandige mensen aan bod. Mensen met kennis van televisie, PR en die omgaan met het drukke media-wereldje. Maar van alle personen die aan het woord kwamen was er niet 1 die het internet als een medium naar voren schoof als mogelijke, additionele piste. Allemaal heel traditioneel – televisie, radio en niks anders.
Waar op televisie komen zeker zijn nut zal hebben bij een bepaalde groep mensen, kan ook internet een eerste test zijn. “Wat werkt en wat werkt niet?” Geen lobby werk, geen overhead aan mensen om ergens binnen te geraken en op de beeldbuis te komen. Een website, een youtube account, een script en een camera – meer heb je niet nodig.
Op internet is er geen lobby werk nodig. Goede content wordt beloond, slechte content afgestraft. Directe interactie met je kijkers – geen lichtbak met éénrichtingsverkeer, wel conversaties: mensen die spreekwoordelijk applaudisseren maar evengoed ook mensen die boe zullen roepen. Het aantal kijkers dat je in één slag kan bereiken beperkt zich niet tot de kijkers van BBC2 of Channel4 – neen, je trekt het direct open naar heel de wereld. Voor iedereen – out in the open.
Het kan een eerste test zijn. Het kan zelf voor een versnelde doorstart zorgen op televisie. Er zijn genoeg “internethelden” die daarover kunnen getuigen. En dan stel ik mij de vraag; waarom is het ultieme einddoel ook televisie? – hoelang zal dat verhaal nog blijven duren? Het is geen opgaande vergelijking, maar mensen als Seth Godin of Rands in Repose ken ik uitsluitend van internet en Seth zijn boek. Ik heb hen nog nooit hier op televisie gezien. En dat hoeft ook niet.
De boodschap, hun bedoelingen komen nu veel directer en duidelijker over.